Op naar 2015
2014 is bijna voorbij. Bijna is het zover. Bijna is dat vreselijke eerste jaar voorbij en wat een jaar was het. De eerste paar maanden tot aan de reis naar Nepal gaan aan me voorbij zonder dat ik het echt in de gaten heb. Veel dingen heb ik gemist, of niet opgeslagen in mijn hoofd. Dus ook voor mezelf is het fijn om dingen terug te kunnen lezen op dit blog. En het blijft hartverwarmend hoeveel mooie reacties ik krijg.
Ik kijk erg uit naar 2015 en moet eerlijk zeggen dat ik eigenlijk niet kan wachten tot het nieuwe jaar begint. Ik ben er gewoon zo aan toe! Ik ben eraan toe dat ik niet meer zo opzie tegen alle maanden met bijzondere data voor het eerst meemaken. De verjaardagen, de periode dat je in het ziekenhuis terecht bent gekomen, de tijden dat je thuis was, kerst en oud & nieuw en natuurlijk het moment van dat ene telefoontje. En natuurlijk ga ik er niet vanuit dat deze data volgend jaar makkelijker gaan worden, maar de nadruk zal er (hoop ik) minder op liggen. Ook ben ik toe aan het nieuwe jaar vanwege nieuwe kansen, maar vooral ben ik toe aan een jaar met meer vrolijke dan nare dingen. En zoals het er nu naar uit ziet gaat dat jaar er komen. Ik ga er in ieder geval goed aan beginnen. Tijdens mijn tweede reis naar Nepal (dat verhaal volgt een ander keer) krijg ik het nieuws dat Marcel weggaat bij het Maastricht Convention Bureau. En hoewel ik hiervan schrik en in eerste instantie ook erg baal, zie ik dit ook wel weer als een kans. In plaats van verdrietig te worden over een vervelend bericht probeer ik er een positieve draai aan te geven. Het vertrek van Marcel betekent waarschijnlijk een hoop verandering en ik weet niet of ik in die veranderingen mee wil, of ik op dit moment in die verandering mee kan.
Is dit dan niet gewoon de tijd om de reis te gaan maken die we samen wilden maken als we 40 zouden worden? Waarom zou ik nog 2.5 jaar wachten, wie weet wat er in de tussentijd allemaal gaat gebeuren en ik wil niet over 2.5 jaar tegen mezelf moeten zeggen "had ik toen maar"....... Deze gedachte heeft met name te maken met een mooie gebeurtenis in Nepal. Je gaat echt over dingen nadenken als je mooie mensen ontmoet op een plek waar je het helemaal niet verwacht. Ik kan weer vooruit kijken naar een toekomst en zelfs eentje die er mooi uitziet. Het verdriet is er zeker nog, maar het overheerst niet meer, dus het is echt tijd voor een mooie nieuwe periode in het leven.
En zo begint het denken, het overwegen, het plannen, worden er financiële overzichten gemaakt en kom ik eigenlijk al vrij snel tot de conclusie dat dit het goeie moment is, waarom niet, wat houdt me nog tegen? Dus met pap en mam in gesprek en natuurlijk zijn die minder enthousiast over mijn plannen, maar ze begrijpen het. Ze zien ook wat Nepal met me heeft gedaan en gunnen het me van harte. Dus nu is er echt helemaal niets meer wat me tegenhoudt en besluit ik vanaf januari voor minimaal 3 maanden door Azië te gaan reizen.
Wat ga ik doen? Ik weet het eigenlijk nog niet. Ik wil heel graag in Bangkok of Kuala Lumpur beginnen. Even opwarmen in een bekende stad een stad waar we samen zijn geweest en van daaruit zie ik wel waar de wind me heen waait. Dus op zoek naar een ticket. Bangkok zou het meest ideaal zijn, want in die omgeving zitten een aantal bekenden die ik in Nepal heb ontmoet. En toevallig zijn de tickets naar Bangkok ook nog voordeliger als die naar KL, dus die keus is makkelijk en snel gemaakt en mijn ticket naar Bangkok is geboekt. 1 januari vlieg ik heen en 13 april kom ik weer terug. Ik ben zo blij met de gemaakte beslissing en ik weet zeker dat dit de beste voor me is! Even niks, even weg van alles, even lekker op mezelf. Alhoewel, in Nepal heb ik wel gezien dat je als reiziger alleen nooit echt alleen bent, zoals je vaak tegen me hebt gezegd, maar je snapt wat ik bedoel. Even uit het gedoe weg, even niet geconfronteerd worden met de vraag “hoe gaat het met je” op een dag dat je er ff geen zin in hebt. En tuurlijk, iedereen bedoelt het super lief en goed, maar soms heb je van die dagen en dan heb je er gewoon ff geen zin in (en mocht je dit lezen en voel je je aangesproken blijf het vooral vragen hoor, want het doet me ook erg goed. Zo dubbel allemaal).
In Azië ligt alles open. Het plan is, er is geen plan. Blijf ik eerst in Thailand, ga ik naar Vietnam, China, terug naar Cambodja, misschien Myanmar of wellicht met Sieg (als ze kan en wil komen) naar Sri Lanka, of Indonesië…. Ik heb echt helemaal geen idee. Het enige wat vast staat is de vlucht naar Bankgok op 1 januari en dat ik 3.5 maand de tijd heb. Wat er in die 3.5 maand allemaal gaat gebeuren… ik ga het meemaken. Hoe heerlijk even niks regelen, even nergens over na hoeven denken en gewoon kijken waar ik uit ga komen en vooral genieten! Dat is denk ik ook wel meteen de mooiste les die je me hebt geleerd. Geniet en maak mooie dingen mee. Eigenlijk is dat gewoon het allerbeste plan!!
Nog 1 ding dat ik zeker weet is dat ik deze reis voor ons ga maken. Dit wordt onze droom, ook al begin ik er iets eerder aan en ga ik er iets anders aan beginnen dan wij in gedachten hadden, dit wordt onze reis en wat kan daar nu mis mee zijn?
Een hele dikke kus en nogmaals dank dat je me kennis hebt laten maken met het backpacken, Azië en het allerbelangrijkste genieten van het leven!!!!