Op het moment dat ik dit stuk schrijf zit de eerste maand er net op. En wat was het een fijn begin van de reis, maar laat me beginnen bij het begin (wel zo gemakkelijk) De vlucht is prima alleen het wachten op Dubai net iets te lang, maar hé ik wacht op iets moois dus niet zeuren.

3-1 Midden in de nacht kom ik in Bangkok aan, dus ik ga meteen slapen. Morgenochtend is toch best spannend, dan ga ik namelijk voor het eerst Dirk weer zien. Ben benieuwd hoe me dat gaat bevallen. We spreken bij het ontbijt af en natuurlijk moet ik weer wachten, maar dat ben ik nog van Nepal gewend dus niks nieuws. Het is heel fijn om een bekend gezicht te zien en na een ietwat ongemakkelijke zoen op de wang raken we redelijk snel in gesprek. We besluiten een paar dagen in Bangkok door te brengen om te kijken hoe het gaat en dan kijken we of en hoe we verder samen reizen. Maar ik ben weer terug in Azië en dat is zo fijn!! Wat er ook gaat gebeuren het wordt sowieso een mooi avontuur.

De eerste paar dagen in Bangkok zijn fijn. We gaan met een boot over de rivier, bezoeken wat tempels, eten op straat, gaan naar een floating market en naar de Bridge over the River Kwai en besluiten dat we het best gezellig hebben samen, dus we gaan samen verder reizen. Maar dan het plan.... Pfff hij wil veels te veel in vier weken dus ff kijken hoe we dit aangepast kunnen krijgen zodat we ons er allebei ok bij voelen. Het plan wordt uiteindelijk als volgt: van Bangkok naar Kho Chang, dan naar Cambodja eerst Battambang, dan Siem Riep, dan naar Vietnam beginnen in Hanoi, dan Hue, Hoi-An, Ho Chi Minh en de Mekong Delta. Het is een heel programma, maar zou te doen moeten zijn en dus vertrekken we op 6-1 van Bangkok naar Koh Chang.

6-1 Vanuit Bangkok vertrekken we met een bus al vroeg in de ochtend en naar het eiland nemen we de ferry. Om kosten te besparen besluiten we vanaf nu een kamer te delen, maar aangekomen bij het hotel blijkt er geen twin kamer beschikbaar.... Ik zie Dirk denken Uh shit en nu? Hij vraagt dan ook aan de receptie een extra deken. Ik ga eerst ff de locatie bekijken waar we zitten en Dirk gaat alvast naar de kamer. Als ik op de kamer kom is het bed netjes opgemaakt met 2 dekens er liggen er kussens in het midden van het bed ;)  Koh Chang is een heerlijk eiland. Aan het begin zitten de grote hordes toeristen, maar gelukkig zitten wij aan het einde van het eiland in alle rust, maar met een motorbike slechts 30 minuten van alle drukte vandaan, dus als we het op willen zoeken zijn we er zo. We blijven in totaal 4 dagen op het eiland en gaan het hele eiland op de motorbike rond. Dirk als bestuurder, want heb zelf een keer brommer gereden in Nederland en dat is niet goed bevallen, dus begin er hier ook niet aan. De hele reis zit ik lekker achterop en geniet van de omgeving en alles wat we zien en tegenkomen We ontmoeten Claudia en Thomas en samen verkennen het hele eiland.  Op de 10e is het wel weer tijd om verder te gaan we hebben het hier wel gezien, dus gaan we met de bus verder naar Battambang. En ja er waren romantische plekjes genoeg op het eiland, maar toch is de vonk niet overgesprongen. Zal dan waarschijnlijk inderdaad toch niet meer dan een mooie vriendschap zijn en dat is helemaal goed!!

10-01 7.00 uur vertrekken we weer met de Ferry naar het vaste land en vandaar gaan we met de bus naar de grens van Cambodja. De reis is een hel. De tocht zou in totaal maar 9 uur duren, maar zoals gebruikelijk in Azië duurt het langer, maar dan ook echt veel langer!!! De local bus die ons van de grens naar Battambang zou brengen vertrok namelijk 4 uur later dan gepland en het dorpje bij de grens is echt een van de vreselijkste dorpjes die ik ooit heb gezien. Om 22.00 uur komen we pas ergens in de buurt van Battambang aan. Vandaar is het nog een half uurtje met de tuktuk en we zijn in het hotel. De volgende dag gaan we met een tuktuk een tour door de omgeving maken. Eerst een tochtje met de bamboe trein (zie foto) Echt super tof!! We komen uit bij een klein dorp waar we een tijdje kletsen met twee meisjes van 12 die prima Engels spreken. Dit blijken ze met name van de toeristen te hebben geleerd, want naar school gaan ze niet echt. Na de bamboe trein maken we een hele tocht over het platteland en de tuktuk bestuurder verteld ons veel over de omgeving en de mensen die er wonen. We eindigen de dag bij de killing caves. Een plek waar door het regime van Paul Pot vele mensen op gruwelijke wijze zijn vermoord. Erg indrukwekkend en net als 2 jaar geleden bij de killing fields en de gevangenis in Phnom Phen grijpt het verhaal me enorm aan. Verder is hier niet veel te beleven dus morgen door naar Siem Riep.

12-01 om 8.00 uur vertrekken we met de boot voor een tocht van 7 uur van Battambang naar Siem Riep. Het is een fantastische tocht!! We zitten boven op het dak van de boot en genieten van het uitzicht. Op 13 en 14 januari bezoeken we de tempels van Ankor. En ik snap nu waarom je toen zo enthousiast was. Ik (zo ziek als een hond) heb het toen maar half meegekregen maar wat zijn ze indrukwekkend! Zo mooi en ik ben zo blij dat ik ze nu compleet fit kan bekijken. We zien er ook veel meer dan 2 jaar geleden dus krijg het gevoel dat je door mij een en ander hebt gemist. Maar ach je bent er nu ook bij, dus we bekijken ze toch samen. Dirk en ik leren elkaar inmiddels steeds beter kennen en hoewel het reizen samen super goed bevalt en we heel veel lol hebben samen begin ik langzaamaan steeds zekerder te worden dat het echt niet meer of minder dan een hele goeie vriend is en moet zeggen dat ik me dat nu echt besef geeft rust. Nu kan ik echt helemaal mezelf zijn.

16-01 vandaag vliegen we naar Hanoi. Vietnam eindelijk ben ik er en wat is Hanoi super. Echt het bevalt me hier meteen zo goed. We hebben een super leuk guesthouse met hele lieve eigenaren die ons overal bij helpen. Het guesthouse ligt in het oude deel van Hanoi en wat dat betekent wordt me 's ochtends meteen duidelijk. Oh mijn god wat een drukte... Om 5.00 uur worden we wakker door toeterende motorbikes en schreeuwende mensen die hun verse waren willen verkopen, Fantastisch!! We Bbq-en op straat, bezoeken wat tempels, slenteren wat door de oude stad, huren weer een motorbike en zo zien we enorm veel van de stad. Heerlijk wat een begin van Vietnam heb enorm veel zin om de rest van het land te gaan verkennen.

18-01 vertrekken we naar Halong Bay. We laten de grote backpacks achter in het guesthouse en gaan een tweedaagse cruise maken. De boot is super en we hebben super gezelschap. Een stel uit Brazilië en een groep van 14 Maleisiërs. Halong Bay is erg mooi, maar helaas bezoeken we deze baai deze twee dagen met nog zo'n .... (ontelbaar aantal) toeristen. En ondanks dat het beschermd wordt door Unesco is het water zo vies door alle boten die er varen. Nee ook als het warm zou zijn, zou ik hier niet gaan zwemmen. Warm is het er namelijk helaas niet, want in Noord Vietnam is het nog winter. In de avond dus echt wel lange broek en jasje aan. Tijdens het avondeten (wat al top geregeld was) zagen we meteen het voordeel van reizen met Maleisiërs. Ze hadden zoveel lekker eten zelf meegebracht en wat een geluk, we mochten alles proeven!! Na het eten ging de karaoke set aan, maar ik ben snel de hut ingevlucht. 'S ochtends hebben we allebei een lichte kater. Misschien toch iets teveel rum cola op gisteren. En met alcohol op zouden er rare dingen kunnen gebeuren en dus volgt er toch maar een gesprek. Ja we maken een super fijn reis samen en ja we vinden elkaar leuk, maar zijn allebei niet bereid om deze mooie vriendschap op het spel te zetten, dus nu dan definitief (voor de ongelovige onder ons) friends it is!  De 19e zijn we tegen het einde van de middag weer terug in Hanoi, we eten nog wat en om 22.00 uur vertrekt de nachttrein naar Hue.

20-01 na een fijne rit met de trein komen we om 11.00 uur aan in Hue. Ook hier hebben we weer een fantastisch guesthouse gevonden. De eerste dag slenteren we wat rond en morgen gaan we alles weer met een motorbike bekijken. Ik vind de stad heel mooi met alle oude gebouwen en de cultuur die de stad te bieden heeft. Dirk vindt het maar saai en wil het liefste zo snel mogelijk door naar Hoi-An. Dus na een dag alles te hebben bezocht gaan we op 22e met de trein verder naar Hoi-An.

22-01 om 10.30 uur vertrekt onze trein van Hue naar Danang vandaar zou het nog 30 minuten naar Hoi-An zijn. Het guesthouse in Hue heeft de hele tocht voor ons geregeld dus bij aankomst in Danang staat er een chauffeur voor ons klaar die ons naar Hoi-An brengt. Bij het guesthouse krijgen we meteen de eerste indruk van Hoi-An. Hier zit namelijk een dame die vanaf de eerste minuut dat we er zijn van alles probeert te verkopen, toertjes, maatpakken, noem het maar op en ze heeft het. Ook als we duidelijk maken dat we aan alles wat ze noemt geen behoefte hebben blijft ze doorgaan... Zo vermoeiend, maar goed snel spullen op de kamer en de stad in. Helaas wordt het daar niet beter "hello mam, sir what your looking for? Wanne buy suit? Wanne buy boat? Wanne buy....?" Echt om gek van te worden. Mensen grijpen me zelfs vast, dus morgen maar weer een motorbike regelen en lekker de stad uit en het strand op. Ook op het strand gaat het verkopen door, maar als je maar ver genoeg loopt vind je nog een rustig plekje. Alleen en dat zal nooit veranderen ik ben niet de persoon om een hele dag op het strand te liggen, dus ook nu ben ik er na 3 uurtjes wel klaar mee. Dirk verveelt zich gelukkig ook, dus hop de motorbike weer op en verder toeren. Zo rijden we langs een gebied aan de kust met allemaal verlaten hotels (heel creepy), langs rijstvelden (super mooi) en lieve kleine dorpjes waar de kindjes lekker op straat spelen. Maar we besluiten dat Hoi-An hoe mooi het dorpje ook is het niet voor ons is en op 24-1 vliegen we van Danang door naar Ho Chi Minh.

24-1 Ho Chi Minh wat een stad. Het is net Bangkok maar dan met motorbikes. Echt van alle kanten komen ze op je af en was het in Hanoi al oppassen met oversteken hier is het echt ogen dicht en op goed geluk de straat over. Dus besluiten we maar met ze mee te doen en vanaf morgen ook weer de motorbike op en de stad verkennen. Ik merk dat ik een beetje klaar ben met Vietnam en wilde ik eerst na Dirk zijn vertrek nog in Vietnam blijven om een eiland te bezoeken ben ik daar nu niet meer zo zeker van. Ach we zien wel wat er gebeurd. Op de tweede avond zie ik tijdens het eten het Braziliaanse stel (van de boot in Halong Bay) voorbij lopen. Dus snel erachteraan en gezellig nog wat met ze gedronken. Daarna een barretje opgezocht en daar heb ik David (de broer van Sanne) getroffen. Super gezellige kerel die ook alleen aan het reizen is. Zo is het een gezellige avond. Ook wel ff fijn om een paar uurtjes Nederlands in plaats van Duits te praten. Morgen gaan we door naar de Mekong Delta.

26-01 na het ontbijt gaan we met de bus naar Can Tho een plaatsje in de Mekong Delta. Wederom heeft het plaatsje zelf niet veel te bieden, maar het is er rustig en niet iedereen probeert je wat te verkopen dus dat is wel even heel fijn. We maken hier een prachtige boottocht over de Mekong. Hier zien we echt hoe het werkt op een floating market. Een hele bedrijvigheid met al die boten op het water. Kopers en verkopers varen en schreeuwen door elkaar heen. Net een mierennest op het water, maar zo gaaf om te zien. Na de bedrijvigheid van twee verschillende markten bekeken te hebben varen we nog over wat kleine watertjes en lopen we door wat rijstvelden.

29-01 zijn we terug in Ho Chi Minh nog 2 dagen en dan zit onze reis samen erop en gaat Dirk naar huis. Dan gaat het avontuur alleen verder. Ik heb inmiddels besloten zeker niet meer in Vietnam te blijven en ook terug te gaan naar Bangkok voor 1 nacht en dan door te reizen naar Khao Sok. De laatste 2 nachten slapen we in de duurste en meteen de slechtste hotels van onze reis. Ach ja het kan ook niet altijd feest zijn. Gelukkig heb ik nog ff, dus kom vast weer op mooie plekjes terecht.

31-1 de dag van het afscheid. Gelukkig nemen we nu wel op een goeie manier afscheid. We hebben echt een hele fijne reis gemaakt samen en ik heb er een vriend voor het leven bij. Zal dan ook gek lopen wil ik naar Berlijn gaan zodra ik terug kom in NL. Dirk zijn vlucht gaat om 11.30 en die van mij om 16.30. Ik zit dus een tijdje alleen op het vliegveld, maar geeft me tijd weer wat foto's te plaatsen op Facebook en een tijdje met Sigrid te kletsen over de rest van mijn plannen. Wat het precies gaat worden weet ik op dit moment nog steeds niet, maar op het moment dat ik dit schrijf zit ik in het prachtige Khao Sok (Thailand) in een super leuk klein parkje met slechts 8 hutjes. Ik blijf hier tot minimaal de 5e en op die dag zelf besluit ik wat te doen. Reis ik op jouw verjaardag door naar een nieuwe plek, of blijf ik lekker op een plek waar ik het fijn heb. Ach we gaan het zien. Een ding staat vast het gaat heel goed met me en ik heb het super fijn. De eerste maand is voorbij gevlogen, dus voor je het weet zit de reis er alweer op en ben ik weer thuis, maar laat me daar niet teveel aan denken. Nu alleen maar genieten en leven!!!! Wat is het een fijne eerste maand geweest met enorm veel lol!

2 oktober is het weer zover, voor de tweede keer dit jaar ga ik naar Nepal. In eerste instantie met de reden dat ik je na mijn eerste reis door Nepal niet meer heb gevoeld. En hoewel ik hier in het begin heel boos om ben geweest, geef ik je inmiddels groot gelijk! Hoe vaak heb je niet tegen me gezegd, “Juud zodra ik de kans krijg ga ik reizen en kom ik nooit meer terug”. Ik ga er dan ook vanuit dat je aan een prachtige reis begonnen bent.  Voor vertrek zeg ik nog tegen pap en mam, “ga er maar vanuit dat als ik hem niet voel als ik in Kathmandu aankom ik met een week weer thuis ben”. Hoe anders kan het allemaal lopen….

3 oktober kom ik aan in Kathmandu, in de vlucht van Parijs naar Mumbai leer ik Daniel en Dirk kennen. Twee mannen uit Berlijn ook onderweg naar Nepal voor een trek rondom het Annapurna gebergte. We hebben meteen een super leuke klik, dus besluiten we ’s avonds een hapje te eten samen in Kathmandu voordat ieder zijn eigen weg gaat. Aangekomen op de luchthaven kom ik erachter dat de heren hun visum niet op voorhand hebben geregeld en ik dit keer wel. Ik ga dan ook direct door de douane heen en spreek af dat we elkaar later in de stad treffen. Een kleine 5 uur later krijg ik bericht dat ook zij zijn aangekomen bij het hotel, maar zonder bagage, dus kunnen ze morgen niet verder naar de volgende locatie om aan hun trek te beginnen. Tijdens het eten ’s avonds spreek ik dan ook met ze af dat ook ik nog een paar dagen langer in Kathmandu blijf. 4 dagen Kathmandu in het begin valt het nog wel mee met de drukte, het is veel rustiger dan toen ik begin dit jaar met Sigrid hier was, dus we hebben het heerlijk. Veel mensen zijn (zo blijkt)  de stad uit om Dassain (Feest van de vruchtbaarheid en van de overwinning van goed over kwaad) met familie te vieren. Maar op dag vier begint het getoeter en de drukte in Thamel weer, dus ik ben blij om op dinsdag verder te gaan en te beginnen aan mijn reis. Het waren 4 super leuke dagen met de heren en het afscheid valt me zwaarder dan verwacht, ook wel vanwege gevoelens die ik nog niet had verwacht en waar ik me niet echt raad mee weet, maar ook gewoon het afscheid nemen…. Ik ben hier echt heel slecht in geworden.  We spreken af contact te houden en wie weet zien we elkaar nog  in Pokhara als hun  trek opschiet.

Later dan gepland maar op 7 oktober kom ik aan in Chitwan. En hoe leuk Suresh (de gids van de eerste reis door Nepal) staat me bij de bushalte al op te wachten. Hij gaat met me mee naar een super mooi hotel en regelt daar een hele mooie kamer tegen een super tarief. Ik zit hier dus best de komende paar dagen. ’s Avonds ga ik met Suresh en zijn vrienden een wandeling maken om dieren te spotten. Tijdens onze wandeling zien we krokodillen, vogels, herten en een olifant, goed begin dus. Op 8 oktober gaan we weer samen een hele dag de jungle in. Het is zo’n heerlijke dag het zonnetje schijnt, maar het is niet te warm. Doordat het gras dit keer hoger is dan in februari kunnen we er niet doorheen. Dit is gewoon te gevaarlijk, dus we moeten met name in het bos blijven. Dit zal betekenen dat we minder gaan zien dan vorige keer, maar wie weet hebben we geluk. Al na 10 minuten lopen horen we een geluid uit het bos komen dat erop lijkt alsof er iets ligt te slapen. Suresh vermoedt dat dit een neushoorn is, dus we gaan op zoek. En ja hoor daar ligt ie dan en omdat hij slaapt kunnen we redelijk dichtbij komen. Na een paar minuten om het beest heen gelopen te hebben lopen we verder. Even later blijft Suresh staan en houdt gelijk zijn arm voor me om ook mij stil te laten staan. Fluisterend geeft hij aan “there is a bear”. Uhhh wat??? En het is verdomme geen kleintje. Ik vraag dan ook aan Suresh wat we moeten doen mocht hij onze kant opkomen. Als hij aangeeft dat ik sowieso niet weg moet rennen stel ik nogmaals de vraag wat te doen als hij komt. Daarop geeft Suresh aan “If he comes, we need to fight”. Twijfelend sta ik met mijn fotocamera in mijn handen, durf ik een foto te maken….. Nee ik durf het niet stel je voor dat hij daardoor schrikt en ineens toch komt. Na een paar (toch wel) angstige minuten loopt de beer rustig het hoge gras in en kunnen wij verder.  Na deze spannende ervaring gaan we op een open plek zitten lunchen waar Suresh een tijdje terug een tijger heeft zien lopen. Wie weet….. Dus we blijven een tijdje daar en ik vind het wel lekker ff niet meer lopen. Ik geniet van het moois om ons heen. Overal vliegen maraboes in de rondte om nesten te bouwen. Het is zo mooi en rustig hier. Ik vind het prima zo. Als we na een paar uurtjes besluiten om het bos uit te lopen zien we aan het einde van onze wandeling weer een aantal neushoorns. We zien een moeder met jong en een stukje verder nog een volwassen neushoorn staan. Kortom de dag was wederom super en ik ben weer blij met Suresh als gids. In de avond geeft hij echter aan dat het erg druk is en hij morgen moet werken, dus onze plannen om nog een dag samen op te trekken kunnen niet doorgaan. Ach joh maakt niet uit, maar dan ga ik morgen door naar Lumbini. Snel nog een bus ticket regelen, ’s avonds nog een hapje en een drankje met Suresh en zijn vrienden en de dag erop door naar een nieuwe bestemming.

9 oktober vandaag ga ik dus richting Lumbini de geboorteplaats van Boeddha. Met Sigrid ben ik hier niet geweest, dus toch leuk om ook nog een ander stukje Nepal te zien. Lumbini zelf valt me een beetje tegen. Het is een klein stadje waar niet veel te beleven is. De volgende dag huur ik een fiets en fiets ik door een park waar allerlei tempels zijn nagebouwd uit verschillende landen en bezoek ik de geboorteplaats van Boeddha. Dit is eigenlijk het enige mooie op het terrein, want de tempels zijn toch mooier als je deze in het land van herkomst ziet. Dit is me te nep. Ik besluit dan ook met de fiets een paar dorpjes in te gaan en dit is echt het leukste wat ik in Lumbini heb gedaan. Ik heb wat contact met locals, print wat foto’s van de kids en heb echt een leuke dag, maar toch besluit ik morgen al naar Pokhara te gaan. Dit is veel eerder dan gepland, maar wil Amar graag zien en van daaruit kan ik nog van alles plannen.

11 oktober ik kom aan in Pokhara en bij het busstation staat Bishnu me al op te wachten. In de bus van Lumbini naar Pokhara zitten 3 Belgen (Dieter, Willem en Mathias)  samen met een meisje uit India (Sharanya, die in België studeert) zijn ze op reis. Als ze de bus uitstappen lopen er (zoals gebruikelijk in Nepal) diverse mannen van verschillende hotels op ze af om ze te overtuigen naar hun hotel te komen. Ik loop ook even naar ze toe en bied ze aan dat ze ook met ons meekunnen naar Lake Breeze. Als het ze niet bevalt kunnen ze altijd van daaruit nog verder kijken, maar zijn ze hier in ieder geval weg. Ze besluiten mee te gaan. Aangekomen bij Lake Breeze staat Amar me al op te wachten en is mijn huisje klaar, dus ik kan direct mijn spullen binnen leggen. Ook mijn 4 nieuwe vrienden besluiten te blijven. En hoe toevallig als ik weer naar buiten loop zie ik Jörg en Thamara zitten. Hen heb ik leren kennen in Kathmandu en had aangegeven dat ze naar Lake Breeze moesten gaan in Pokhara. Bij hen zitten Thomas, Basti en Kevin en met iedereen blijkt het te klikken, dus ik ga hier een gezellige tijd tegemoet.

Het is echt heerlijk in Pokhara. Iedere ochtend sta ik lekker op tijd op en geniet ik in mijn hangmat van een kopje thee. Hoe fijn dat je ’s ochtend uit je kamer komt en dan te horen krijgt, “good morning Madam, tea time”? En hoe fijn ik het ook vind dat we hier met een hele groep zijn, ik besluit ook een paar ochtenden in mijn eentje eropuit te trekken. Even genieten van al het moois en vooral de rust. Ik ga een dag naar een klooster, ga een dag naar Sarangkot om vervolgens alleen van de berg naar beneden te hiken, loop en fiets wat rond, ik heb het gewoon heerlijk! Toch besluit dat ik ook ff weg wil uit Pokhara ik wil nl nog even naar Jack om het dorp op te gaan zoeken waar Marlies een ziekenhuis wil gaan bouwen. Ik boek dan ook een vlucht terug naar Kathmandu zodat ik een paar dagen met Jack onderweg kan.

Op dinsdag 14 oktober staat mijn vlucht naar Kathmandu gepland, maar het regent zo hard, dat mijn vlucht wordt gecanceld ik kan dus niet weg… Nou ja ook niet zo erg want de rest is ook nog steeds hier. Ik boek een nieuwe vlucht voor donderdag, dus dan ga ik maar een paar dagen later. Het blijft echt de hele dag regenen, dit blijkt te komen door een tyfoon die over  India heeft geraasd. Op woensdagavond gaan we met een hele groep eten. Jörg en Thamara gaan morgen namelijk terug naar Kathmandu, want hun reis zit er bijna op. Tijdens het eten horen we dat de regenval waar wij wat overlast van hebben gehad in de bergen voor veel drama heeft gezorgd. Er blijken veel lawines te zijn geweest en er zijn al doden geborgen en er worden nog vele mensen vermist. “Shit, Dirk en Daniel”. Ineens bedenk ik me dat ik al sinds maandag niks meer van ze heb gehoord terwijl we de rest van de reis wel veel (zeg maar iedere dag)  contact hebben gehad. Vanaf dat moment begin ik me zorgen te maken en besluit ik om mijn vlucht op donderdag zelf te cancelen en in Pokhara te blijven tot ik iets van de heren hoor. Thomas, Basti en Kevin vertrekken op vrijdag voor een trek door de bergen. En doordat ik mijn vlucht voor de donderdag heb gecanceld had ik besloten om voor een paar dagen met ze mee te gaan, maar ook dit zeg ik af. Ik wil eerst weten of het ok gaat met de heren, voordat ik zelf een andere richting opga. De sfeer in Pokhara verandert, mensen zijn onrustig en met regelmaat vliegen er helikopters en legervliegtuigen over om mensen uit de bergen te evacueren. Na dagen ongerust te zijn geweest krijg ik op zondagavond het bericht “Hey Juud, no worries we are save”. Dirk en Daniel, ze zijn terecht en onderweg naar Pokhara. Ach ja dan blijf ik nog maar een paar dagen hier… Ik vermaak me hier prima, dus wat maakt het uit J Dus uiteindelijk ben ik iets meer dan 2 weken in Pokhara en kom ik heerlijk tot rust (ondanks wat spanning).

Op een dag in Pokhara merk ik ’s middags wat op. Ik ben vanmorgen anders wakker geworden, rustiger, ben beter aan mijn dag begonnen op de een of andere manier. En dan realiseer ik me dat ik niet meteen ben geconfronteerd met mijn verdriet vanmorgen. En tuurlijk ik denk veel aan je en de stickers komen bijna iedere dag tevoorschijn, maar ik begin beter aan de dag en moet zeggen dat is toch wel een heel fijn gevoel. Dit blijft de rest van de reis zo en ook bij thuiskomst merk ik dat ik beter aan mijn dag kan beginnen. Aan het begin gaf ik aan dat ik tegen pap en mam heb gezegd dat ik terug zou komen als ik je niet zou voelen. En eerlijk is eerlijk, ik heb je geen moment bij me gevoeld, maar heb echt een hele mooie reis gemaakt.

De reis had overigens bijna nog iets langer geduurd dan gepland. Op zondagavond 26 oktober krijg ik (zoals bijna iedere dag) een appje van mam. Ik besluit deze (dit keer) niet direct te lezen en te beantwoorden. We zitten namelijk met een aantal op het dakterras een borrel te doen omdat we voor het laatst samen in Nepal zijn. Morgen ga ik namelijk terug naar Kathmandu, ontmoet ik Jack en dinsdag weer naar huis. ’s Nachts rond 1.30 uur word ik wakker en bedenk me ineens dat mam een appje heeft gestuurd, toch maar eens kijken, “hey meid, hoop dat je van je laatste dag in Nepal hebt genoten en voor morgen een goeie vlucht naar huis”. Mijn reactie hierop “haha, dank je maar ik vlieg overmorgen pas naar huis”. Als dan de volgende reactie volgt “nee je vliegt vandaag naar huis” en ik mijn vluchtgegevens check breekt toch ff paniek uit. “SHIT ik vlieg vandaag naar huis en zit gewoon aan de verkeerde kant van Nepal”.  Ik vlieg mijn bed uit en maak Amar wakker, als hij beseft wat er aan de hand is komt hij met een oplossing. Om 5.00 uur vertrekken local bussen naar Kathmandu, deze gaan veel eerder en veel sneller dan de toeristen bussen en daarmee moet ik op tijd in Kathmandu aankomen. Dus een paar uurtjes later met Amar naar het busstation. Daar staat de chauffeur in eerste instantie te knikken dat ik niet mee kan, want de bus zit al vol. Als hij de ernst van de situatie inziet pakt hij een houten plank en komt naar me toe, “It is not going to be comfortable, but you will be on time in Kathmandu”. Nou vooruit dan maar ik moet mee, dus tas op het dak en 5.3 uur lang zit ik op een houten plank in een minivan die als een bezetene door de bergen rijdt. Zo’n vreselijke busrit heb ik nog nooit meegemaakt. Iedereen om mee heen heeft een plastic zakje in zijn hand en dat is niet voor niks… Dit gaat of mijn einde worden, of ik heb straks een mooi verhaal te vertellen als ik thuis kom J Gelukkig is het de tweede optie geworden. Ik ben op tijd in Kathmandu alleen zonder afscheid te nemen van Dirk, Daniel, Mathias, Willem, Dieter Sharanya, Kevin, Basti en Thomas. Inmiddels is er met iedereen weer contact geweest, lang leve Facebook J

En hoewel ik je niet bij me heb gevoeld tijdens deze reis door Nepal het was een fantastische reis en ik ben blij dat ik niet eerder naar huis ben gegaan. XXX

2014 is bijna voorbij. Bijna is het zover. Bijna is dat vreselijke eerste jaar voorbij en wat een jaar was het. De eerste paar maanden tot aan de reis naar Nepal gaan aan me voorbij zonder dat ik het echt in de gaten heb. Veel dingen heb ik gemist, of niet opgeslagen in mijn hoofd. Dus ook voor mezelf is het fijn om dingen terug te kunnen lezen op dit blog. En het blijft hartverwarmend hoeveel mooie reacties ik krijg.

Ik kijk erg uit naar 2015 en moet eerlijk zeggen dat ik eigenlijk niet kan wachten tot het nieuwe jaar begint. Ik ben er gewoon zo aan toe! Ik ben eraan toe dat ik niet meer zo opzie tegen alle maanden met bijzondere data voor het eerst meemaken. De verjaardagen, de periode dat je in het ziekenhuis terecht bent gekomen, de tijden dat je thuis was, kerst en oud & nieuw en natuurlijk het moment van dat ene telefoontje. En natuurlijk ga ik er niet vanuit dat deze data volgend jaar makkelijker gaan worden, maar de nadruk zal er (hoop ik) minder op liggen. Ook ben ik toe aan het nieuwe jaar vanwege nieuwe kansen, maar vooral ben ik toe aan een jaar met meer vrolijke dan nare dingen. En zoals het er nu naar uit ziet gaat dat jaar er komen. Ik ga er in ieder geval goed aan beginnen. Tijdens mijn tweede reis naar Nepal (dat verhaal volgt een ander keer) krijg ik het nieuws dat Marcel weggaat bij het Maastricht Convention Bureau. En hoewel ik hiervan schrik en in eerste instantie ook erg baal, zie ik dit ook wel weer als een kans. In plaats van verdrietig te worden over een vervelend bericht probeer ik er een positieve draai aan te geven. Het vertrek van Marcel betekent waarschijnlijk een hoop verandering en ik weet niet of ik in die veranderingen mee wil, of ik op dit moment in die verandering mee kan.

Is dit dan niet gewoon de tijd om de reis te gaan maken die we samen wilden maken als we 40 zouden worden? Waarom zou ik nog 2.5 jaar wachten, wie weet wat er in de tussentijd allemaal gaat gebeuren en ik wil niet over 2.5 jaar tegen mezelf moeten zeggen "had ik toen maar"....... Deze gedachte heeft met name te maken met een mooie gebeurtenis in Nepal. Je gaat echt over dingen nadenken als je mooie mensen ontmoet op een plek waar je het helemaal niet verwacht. Ik kan weer vooruit kijken naar een toekomst en zelfs eentje die er mooi uitziet. Het verdriet is er zeker nog, maar het overheerst niet meer, dus het is echt tijd voor een mooie nieuwe periode in het leven.

En zo begint het denken, het overwegen, het plannen, worden er financiële overzichten gemaakt en kom ik eigenlijk al vrij snel tot de conclusie dat dit het goeie moment is, waarom niet, wat houdt me nog tegen? Dus met pap en mam in gesprek en natuurlijk zijn die minder enthousiast over mijn plannen, maar ze begrijpen het. Ze zien ook wat Nepal met me heeft gedaan en gunnen het me van harte. Dus nu is er echt helemaal niets meer wat me tegenhoudt en besluit ik vanaf januari voor minimaal 3 maanden door Azië te gaan reizen.

Wat ga ik doen? Ik weet het eigenlijk nog niet. Ik wil heel graag in Bangkok of Kuala Lumpur beginnen. Even opwarmen in een bekende stad een stad waar we samen zijn geweest en van daaruit zie ik wel waar de wind me heen waait. Dus op zoek naar een ticket. Bangkok zou het meest ideaal zijn, want in die omgeving zitten een aantal bekenden die ik in Nepal heb ontmoet. En toevallig zijn de tickets naar Bangkok ook nog voordeliger als die naar KL, dus die keus is makkelijk en snel gemaakt en mijn ticket naar Bangkok is geboekt. 1 januari vlieg ik heen en 13 april kom ik weer terug. Ik ben zo blij met de gemaakte beslissing en ik weet zeker dat dit de beste voor me is! Even niks, even weg van alles, even lekker op mezelf. Alhoewel, in Nepal heb ik wel gezien dat je als reiziger alleen nooit echt alleen bent, zoals je vaak tegen me hebt gezegd, maar je snapt wat ik bedoel. Even uit het gedoe weg, even niet geconfronteerd worden met de vraag “hoe gaat het met je” op een dag dat je er ff geen zin in hebt. En tuurlijk, iedereen bedoelt het super lief en goed, maar soms heb je van die dagen en dan heb je er gewoon ff geen zin in (en mocht je dit lezen en voel je je aangesproken blijf het vooral vragen hoor, want het doet me ook erg goed. Zo dubbel allemaal).

In Azië ligt alles open. Het plan is, er is geen plan. Blijf ik eerst in Thailand, ga ik naar Vietnam, China, terug naar Cambodja, misschien Myanmar of wellicht met Sieg (als ze kan en wil komen) naar Sri Lanka, of Indonesië…. Ik heb echt helemaal geen idee. Het enige wat vast staat is de vlucht naar Bankgok op 1 januari en dat ik 3.5 maand de tijd heb. Wat er in die 3.5 maand allemaal gaat gebeuren… ik ga het meemaken. Hoe heerlijk even niks regelen, even nergens over na hoeven denken en gewoon kijken waar ik uit ga komen en vooral genieten! Dat is denk ik ook wel meteen de mooiste les die je me hebt geleerd. Geniet en maak mooie dingen mee. Eigenlijk is dat gewoon het allerbeste plan!!

Nog 1 ding dat ik zeker weet is dat ik deze reis voor ons ga maken. Dit wordt onze droom, ook al begin ik er iets eerder aan en ga ik er iets anders aan beginnen dan wij in gedachten hadden, dit wordt onze reis en wat kan daar nu mis mee zijn?

Een hele dikke kus en nogmaals dank dat je me kennis hebt laten maken met het backpacken, Azië en het allerbelangrijkste genieten van het leven!!!!

Vandaag een jaar geleden kwam ik om dit tijdstip na een spannende dag huilend thuis. Hoewel we het verwachte was het toch schrikken dat ik je in Nijmegen achter moest laten. Gelukkig komt Mark 's avonds nog langs zodat je niet tot morgenmiddag alleen bent. Een tijd van ups en downs begint, maar voorop staat dat we positief blijven. Nu een jaar later kan ik oprecht zeggen dat ik het weer positief kan zien. Tuurlijk nog steeds met ups en downs, maar met zoveel mooie plannen. Plannen die ik aan jou te danken heb en waar ik binnenkort meer over zal schrijven. Nu even een kort bericht om je te bedanken voor alles. Het was mooi geweest als we meer tijd hadden gehad. maar de tijd die we hadden was de beste van mijn leven. Je hebt mijn leven (en wie ik ben) echt veranderd! Luv you XXX 

25-02-2014 Vandaag vertrek ik naar Nepal. En eerlijk is eerlijk ik heb nog getwijfeld of ik wel zou gaan, maar heb het er met Henk en Ria over gehad en hoewel beide me liever thuis willen houden, gunnen ze het me ook zo. Uiteraard geven ze aan dat ik moet gaan en ze brengen me naar Düsseldorf. Op het vliegveld doen we nog een kopje koffie samen voor ik vertrek, dan door de gate nog ff zwaaien, traantjes wegvegen en gaan…. Op naar een nieuw avontuur.

Eenmaal in de lucht word het me echt te veel. Starend naar de wolken begin ik te huilen. Ik ga vast en zeker een mooie reis met Sieg maken, maar het idee nooit meer met jou te kunnen reizen….. pfffff leuk is anders. Gelukkig ben je zelf nogal een reiziger, dus kom je vast hier en daar tegen.

In Kathmandu aangekomen verandert mijn stemming als een blad aan de boom. Ik ben weer in Azië ik ben weer thuis, ons thuis zo heerlijk!!! Ik pak een taxi naar het hostel. Daar aangekomen eerst maar ff het thuisfront op de hoogte stellen dat ik goed ben aangekomen. Dan probeer ik even een uurtje te slapen, want Sieg komt pas over een paar uurtjes. Tuurlijk wil het slapen niet lukken. Ik wil erop uit, ik wil Nepal gaan ontdekken, wil dingen gaan zien en beleven. Loop dus wat door de straatjes rondom het hostel, koop alvast wat water en als ik net weer terug bij het hostel ben zie ik weer zo’n leuke kleine taxi de straat inrijden. Sieg is er, nu gaan we beginnen!

Ons hotel is dichtbij de Bouddhanath stupa in Kathmandu. Dit is een van de grootste boeddhistische stupa’s in Nepal en zelfs ZO Azië. Het is een magische plek waar vooral boeddhisten tijdens zonsopkomst en zonsondergang hun rondes rond de stupa lopen. Natuurlijk komen hier meteen de stickers tevoorschijn. Om de stupa heen liggen allemaal kleine souvenirwinkeltjes en restaurantjes met terrassen op het dak. Dan komen we er ook meteen achter dat het toch een stuk kouder is dan we hadden verwacht. Hmmm misschien is het alleen vandaag, want overdag was de temperatuur prima. Maar man wat is het koud, hier ben ik echt niet op gekleed en als het zo blijft dan moet ik me wat gaan kopen, want dit is echt niet te doen.

Op dag twee gaan we naar Pashupatinath. Dit is het belangrijkste Hindu tempelcomplex in Nepal en ligt aan de oever van de heilige Bagmati rivier. We vertrekken bij zonsopkomst, want het is vandaag Shivaratri. Dit is een festival ter eren van de god Shiva en we zijn ervoor gewaarschuwd dat het super druk zal zijn. We staan dus op tijd op, zodat we als het echt heel druk wordt alles hebben gezien en weer verder kunnen. Als we bij Pashupatinath aankomen staat er een enorme rij met mannen en vrouwen in de meest feestelijke kleding en met allerlei offers. Maar wij gaan toch niet in die rij staan!!! Nee nee wij zijn toeristen, dus lopen gewoon naar voren en we zien wel…. Vooraan gekomen zien we van de andere kant net zo’n rij komen, als we maar binnen komen. Bij de poort staan een aantal agenten en de mensen voor ons (Nepalezen) laten ze niet binnen. Als wij bij de poort aankomen kijken ze ons wat nors aan en terwijl twee heren heftig nee schudden, maakt de derde de poort open, dus niet twijfelen hup doorlopen. We zijn binnen in het bijzondere Pashupatinath en de eerste Sadus zien we al vrij snel. Wat een indrukken weer en hoe vriendelijk en mooi zijn alle mensen hier. De tempels mogen we sowieso als niet Hindoes niet in, maar nu kunnen we ze door de drukte ook niet zien. Ach ja je moet altijd een rede hebben om ergens terug te komen. En overigens voor het eerst dat ik redelijk snel door een gebied met een hoop tempels kan lopen zonder dat er honderden foto’s gemaakt worden ;-) Maar maak je niet ongerust het maken van foto’s heb ik met plezier van je overgenomen.  Bij Pashupatinath worden ook openbare crematies uitgevoerd en hier ben ik natuurlijk wat huiverig voor. Van te voren heb ik het complex al op internet opgezocht, dus ik weet hoe het er een beetje uitziet dus ben op mijn hoede. We lopen wat rond en op een gegeven moment komen we op een plek uit die me heel bekend voorkomt. “Sieg we staan aan de verkeerde kant, hier voeren ze de crematies uit”. Een beetje angstig loop ik achter Sigrid aan. Het zal toch niet dat we erbij uitkomen en der een van dichtbij zien... Gelukkig is er op dat moment aan de kant waar wij zijn geen crematie en de eerste de beste brug welke we tegenkomen steken we over. Aan de andere kant van de brug die we net zijn overgestoken zien we wel dat een familie afscheid aan het nemen is en even later wordt de overledene overgebracht naar de plek waar we net liepen. Als de echte crematie begint wordt het me teveel en wil ik iets verder naar boven lopen, maar ik snap het ook als Sigrid wil blijven, want in een andere situatie had ik dit ook graag willen beleven, het hoort nou eenmaal bij hun cultuur. Maar ze loopt met me mee. Op een gegeven moment komen we een donker trapje in een soort van tunneltje tegen. Hier moeten we natuurlijk in. Boven gekomen zien we allemaal Sadhus op een pleintje zitten. En ja hoor allemaal knetter stoned. Vandaag mogen ze namelijk legaal wiet en stuff roken. Zijn ze niet aan het roken, dan zijn ze wel aan het draaien. Dit bekijken we natuurlijk ff en hier willen we natuurlijk foto’s van, maar een foto maken betekent betalen, dus het is nog lastig om mooie foto’s te maken voor zo weinig mogelijk geld. Als we daar even hebben rondgelopen is het wel goed en lopen we verder, want ook al rook jezelf niet, toch word je licht in je hoofd. We drinken nog een kopje koffie (de lekkerste die we in Nepal hebben gehad) genieten nog een beetje van het uitzicht en zien dan toch dat het behoorlijk druk begint te worden, dus we besluiten om verder te gaan. Na Pashupathinath gaan we naar Swayambhunath (Monkey Temple). Genieten daar wat van het mooie uitzicht en de rust en gaan weer terug richting hotel.

Kathmandu is een drukke en vieze stad en vooral Sigrid is het getoeter en de drukte in de stad behoorlijk zat, dus fijn dat we morgen een dagtrip hebben geboekt naar Nagarkot en Bhaktapur. In Nagarkot hopen we het dak van de wereld te kunnen bewonderen. Onderweg naar het hoogste punt in Nagarkot, zien we en af en toe we wel een piekje maar het is te bewolkt. Gelukkig gaan we later deze reis nog naar Pokhara, dus die berg die zien we nog wel. Bhaktapur is een fantastische oude stad met prachtige straatjes om in rond te dwalen. Als we bij Durbar Square aankomen stromen de gidsen al op ons af en voordat we überhaupt in de buurt van het plein zijn krijgen we al te horen wat de kosten zijn om het plein te bezoeken. Nou wij gaan eerst lunchen en zien dan wel verder. We vinden een leuke plek om te lunchen wederom op het dak van een restaurant en laten we daar nou uitzicht hebben op Durbar Square. Scheelt weer entree kosten ;-) Na de lunch besluiten we dus het stadje zelf in te gaan en lekker te gaan slenteren door de mooie straatjes. We verdwalen echt door de straatjes en genieten van het dagelijkse leven hier. En dan opeens…. Hey is dat niet gewoon Durbar Square…. Ja hoor een ingang zonder entree poortje, dus zo komen we alsnog op het plein uit. Ach ja we blijven toch toeristen…. Dat zal nooit veranderen. Het is een heerlijke dag waarin ik echt het gevoel heb al iets meer van Nepal en de Nepalezen te hebben gezien. We gaan de laatste avond Kathmandu in, morgen vertrekken we naar Chitwan National Park, op naar de neushoorns.

In Chitwan aangekomen gaan we op zoek naar een hostel en na wat te hebben bekeken besluiten we dat de kamer best kan voor een nacht. We hopen nog een jeepsafari te kunnen maken, maar helaas na 15.00 uur geen toertjes meer, want het wordt zo schemerig en daarmee te gevaarlijk. Nou ja dan morgen maar de jungle in.

2 maart, ja het is mijn verjaardag. We zijn dus ik zijn in Chitwan National Park, maar zal ik vandaag kunnen gaan genieten van alles wat we gaan meemaken? Ik weet het niet. Op dit moment overheerst het verdriet. Als Sigrid me wil feliciteren vraag ik om me maar ff te laten (hoezo een domper). Het is gewoon zo K dat ik nu ouder ben dan jij. Dat was niet de bedoeling en al heel zeker niet de planning. Ik ga dan ook ff in mijn eentje rondlopen en uiteraard komen alle emoties eruit. Ik mis je zo!! Als het weer een beetje gaat loop ik terug naar het hostel en zie Sigrid bij onze gids staan. Ik besluit hem gelijk op de hoogte te brengen van de situatie, en leg daarmee de druk op zijn schouders om er toch een mooie dag van te maken. En ik moet eerlijk zeggen het is hem wel gelukt.

Eerst gaan we met een bootje over de rivier en onderweg zien we krokodillen, kingfishers, en de Ruddy. Bij het zien van de Ruddy (eenden) is onze gids super enthousiast. Oh nee he… is het een eenden man, wij willen neushoorns!! Eenmaal aan land zegt Suresh (onze gids) “I can smell the tiger”. “Ja tuurlijk kerel, ruik jij die tijger maar, wij zijn hier voor de neushoorn, die tijger zit hier toch niet!” Maar even later zien we een pootafdruk van een tijger, waarop ik nog lacherig aangeef, ze lopen hier ’s ochtends gewoon met van die stempels het park ik om de toeristen voor de gek te houden, maar later tijdens onze reis horen we dat de tijger toch echt in Chitwan zit. Helaas hebben we die gemist, maar zoals al eerder gezegd je moet altijd een goeie rede hebben om terug te gaan naar een plek. Voor de lunch hebben we geen neushoorn gezien, dus we zijn een beetje teleurgesteld. Maar dan als we zitten te lunchen ruiken we vuur en besluiten we te wachten om te kijken wat er gebeurt. En ineens…. Daar een groot grijs gevaarte…. een neushoorn…. Hij rent voor ons langs aan de overkant van het water, dus wat doen wij… Tuurlijk door het water heen en erachter aan. Wat een spanning! Maar het beest is zo snel die kunnen we niet bijhouden, dus raken we hem kwijt. Dan realiseren we ons dat we onze rugzakken op de lunch plek hebben laten liggen. K zo onze paspoorten, credit cards, ons hele hebben en houden weg, maar Suresh loopt terug naar de plek en komt even later met onze rugzakken aangelopen. Hij geeft aan dat we de neushoorn gaan zoeken, maar dat we nu echt heel stil moeten zijn. Eindelijk gaat het beginnen…. Even later staat Suresh stil en zegt dat we echt muisstil moeten zijn. “it’s another one, but there is a Rhino” Wauw!!! En hij is zo dichtbij!! Zonder na te denken klim ik in een boom om van daaruit het beest nog beter te kunnen zien en om gave foto’s te maken (wat zal je gelachen hebben dat de foto’s door een klein takje voor de lens zijn mislukt). Dan hoor ik Suresh fluiten ik moet de boom uit, want we lopen rechts om het beest heen om hem ook van voren te kunnen bekijken. Suresh en ik voorop en Sieg en de andere gids blijven even staan. Als Suresh aangeeft dat hij de andere twee gaat halen geeft hij nog aan. Hij is nu rustig, maar mocht ie je in de gaten krijgen, achter je is een pad, als je gaat rennen dan zigzaggen en als je een boom ziet klimmen. Oké prima!! Zodra hij wegloopt denk ik totaal niet aan het potentiële gevaar, maar ga ik het beest filmen. Zo bijzonder en nu achteraf ook best eng dat je zo dichtbij zo’n enorm gevaarte hebt gestaan. Na (heel) veel foto's te hebben gemaakt lopen we verder en als we weer even ergens zitten horen we achter ons ineens een diepe grommende zucht… Daar is er weer een, vlak achter ons. Het beest ligt in het water, dus we gaan kijken of we hem te zien kunnen krijgen. Als we dichtbij zijn horen we hem uit het water komen en ervandoor gaan. Jammer die hebben we gemist. Dan geeft Suresh aan dat we nu echt terug moeten, want het begint te schemeren en voor het donker moeten we uit het park zijn voor onze eigen veiligheid. Als we aan de rand van het park komen draait Suresh zich om en zegt “this is a present from Keven” Wat dan, hoezo? Staan er aan de rand van het park in het water nog twee neushoorns rustig wat te drinken. Zo bijzonder mooi en zo mooi dat Suresh ook direct aan jou dacht. Op een gegeven moment horen we hem zeggen “Judith the sticker”. We hebben het echt getroffen met onze gids. Ben ook blij dat ik hem straks in oktober, als ik weer naar Nepal ga, weer ga ontmoeten.

De volgende dag vertrekken we naar Pokhara, Suresh heeft gebeld met iemand die hij daar kent, dus als het goed is worden we daar met een auto opgehaald en naar een mogelijke slaapplek gebracht. We zijn benieuwd. Als we aankomen staat de auto inderdaad klaar en als we vragen of het hotel aan het water ligt krijgen we te horen dat het wel dichtbij is, maar niet aan het water. Vaak betekend dat, dat je helemaal aan de andere kant in de bergen zit, dus we waren op het ergste voorbereid. Komen we aan bij het hotel en blijkt het gewoon uitzicht te hebben op het meer. Ook de kamers zijn prima, dus na wat onderhandelen hebben we onze plek voor de laatste week gevonden. Pokhara is een heerlijke plek, lekker relaxt aan een prachtig meer, met prima restaurantjes en super leuke winkels. Ja ja heb je nog een paar keer horen zeggen Juud je hebt nu echt wel genoeg gekocht, maar het is allemaal zo leuk en ik wil voor de mensen die zoveel voor me hebben gedaan natuurlijk wel wat meenemen.

Op de eerste dag staan we vroeg op. Aan de overkant van het meer is namelijk een Peace Pagode en van daaruit moet je een mooi uitzicht hebben op het Annapurna gebergte. Dus de boot in en naar de overkant. Vanaf het water zien we de bergen al tevoorschijn komen, zo bijzonder en zo waanzinnig mooi!! Na een behoorlijke klim komen we boven bij de pagode en het uitzicht is adembenemend mooi. Later horen we dat het nog veel mooier kan, want vanwege de bewolking die inderdaad wel op het komen was had je minder mooi zicht. Nou wij zijn dik tevreden en hebben weer een paar mooie foto’s gemaakt.

Vanuit Pokhara maken we een trekking. De trekking naar Poon Hill doen we niet, want we hebben niet zo heel veel tijd meer en gezien we ons niet echt op een trek door bergen hebben voorbereid is het in de 4 dagen die wij nog hebben niet te doen. We besluiten dan ook om een driedaagse trek te maken. Achteraf maar goed ook, want op de trek richting Poon Hill heeft het enorm gesneeuwd zo hoorden we achteraf, dus het was ons zelfs niet binnen 5 of 6 dagen gelukt. De trek die wij hebben gemaakt was ontzettend gaaf. Samen met Amas gaan we op dag 1 richting Dampus. Eerst stoppen we nog bij een Tibetaans vluchtelingenkamp voordat we naar het plaatsje gaan waarvandaan we vertrekken. De uitzichten tijdens de trek, de mensen die we ontmoeten het is allemaal zo waanzinnig bijzonder! Vaak denk ik natuurlijk aan je, voor mij is het al pittig, dus vaak gaat het door mijn hoofd dat dit voor ons samen echt onhaalbaar was geweest. Gelukkig ben je er nu toch bij en ik weet zeker dat je samen met mij geniet van de prachtige uitzichten op de bergen. Als we in Dampus aankomen is er vanwege de bewolking geen berg te zien, dus we vragen ons af wat we hier morgen te zien krijgen. We hebben een leuke plek gevonden om te overnachten alleen heeft onze kamer geen warme douche, dus we douchen in de kamer van Amas. Tijdens het eten ontmoeten we nog wat andere toeristen die een of ander ondefinieerbaar kaartspel aan het spelen zijn. Echt geen touw aan vast te knopen, had je dus vast leuk gevonden ;-). We gaan op tijd naar bed, want zonsopkomst schijnt morgen super te zijn. Als ik in de ochtend wakker word en de gordijnen open….. WAUW!! Wat ontzettend gaaf, Sigrid wakker worden! Kijk dan….. De bergketen is zo goed zichtbaar en lijkt echt recht voor ons raam te staan. Der uit, Der uit…. Ik wil gaan kijken. We springen uit bed trekken warme kleding aan, want helaas blijkt de kou niet iets eenmaligs te zijn. Februari en maart zijn in de nacht, avond en ochtend echt heel koud!! We gaan naar het hoogste punt van het dorpje en genieten daar van de mooiste zonsopkomst die ik ooit heb gezien. En ik moet zeggen op dit moment voel ik je zo dicht bij me. Ik voel gewoon dat je bij me bent en met ons meegeniet. Als de zon opkomt kleuren de bergtoppen een voor een goudkleurig en word het dorpje langzaamaan wakker. De boeren gaan naar de akkers, de vrouwen beginnen aan hun dagelijkse werkzaamheden en de kinderen komen naar buiten om te spelen. Het is een dorpje uit een sprookje, zo mooi!!

Dag twee gaat onze trek naar Sarangkot. Voor de lunch stoppen we op een plek welke gerund wordt door Tibetanen, dus al vrij snel komen er handelswaren tevoorschijn. Er zitten mooie spullen tussen en de dames zijn harde onderhandelaars maar het lukt ons wat mooie spulletjes tegen ok prijzen te kopen. Als we verder lopen, loopt hun hond met ons mee. Hij zal zo toch wel terug lopen, maar nee hoor hij blijft continu bij ons, dus in plaats van met zijn drietjes lopen we nu met zijn vieren. Als we door dorpjes lopen waar andere honden zitten word onze nieuwe vriend natuurlijk als indringer gezien en vaak komen de honden blaffend en grommend op hem af. Dus we hebben hem nog een paar keer geholpen en hebben de andere honden weggejaagd. Hij moet een naam hebben en het word Tommy. Aangekomen in Sarangkot vinden we direct een leuk hotel, toch wel fijn dat Amas erbij is die de slaapplekken en goede prijzen voor ons regelt. Ik voel me alleen niet zo heel goed. Ik mis je enorm en besluit vanavond om niet met Sigrid en Amas mee te gaan eten, maar op de kamer te blijven. Als ik naar de foto’s van onze reizen samen door Laos en Cambodja van vorig jaar ga kijken (lekker bijdehand ook, ik weet het) gaat het natuurlijk helemaal mis en barst ik uiteraard in huilen uit. Ach ja na al dat moois kan dat ook niet anders, had deze reis zo graag nog een keer met je gemaakt, maar dat gevoel zal ik wel bij alle reizen die ik nog ga maken krijgen.

De zonsopkomst in de ochtend boven Sarangkot is ook heel mooi, maar door de ontelbaar andere toeristen om ons heen, minder bijzonder dan die bij Dampus. De trek terug naar Pokhara is echt alleen nog maar dalen en achteraf hebben we hierdoor meer last van onze benen dan met het klimmen. We rusten nog even wat uit om te genieten van het uitzicht op Pokhara en dan beginnen we aan het laatste stuk naar beneden. Terug in Pokhara hebben we nog twee dagen. We hebben nog afgesproken met Sanne en haar moeder. Hoe bijzonder zit je in een ander werelddeel in de ochtend aan de koffie met Sanne en haar moeder, aan een prachtig meer en deel je samen al wat verhalen van de reis die je hebt gemaakt. Wat is / blijft reizen toch ontzettend mooi! We huren vandaag een fiets en bezoeken nog een (ander) Tibetaans vluchtelingenkamp. Als we met de fiets weer terug zijn in Pokhara ben ik erg blij. A wat een klote fiets en B ze zijn hier in het verkeer echt niet op fietsers geconcentreerd dus opletten geblazen.

Na een weekje Pokhara gaan we weer terug naar Kathmandu. Als we weer terug zijn slapen we in Thamel. De toeristen plek in Kathmandu. Nog ff een dagje shoppen en dan zit de reis er morgen toch echt weer op. Weer terug naar Nederland, weer terug naar de normale gang van zaken. De twee weken hebben me wel enorm goed gedaan en ik kijk er ook wel weer naar uit om pap, mam en de vrienden weer te zien (ook voor het eerst, maar ja ik ga graag terug naar huis morgen).

In het hotel hoor ik dat ik morgen minimaal 3 uur van te voren op de luchthaven moet zijn, want het is een kleine luchthaven met weinig incheck balies, dus als het druk is…. Ok om 5.30 uur word ik door de taxi opgehaald, Sigrid loopt nog ff mee naar buiten om me uit te zwaaien, want haar vlucht naar Kuala Lumpur gaat pas later vandaag. Ik ben aan de ene kant wel een beetje jaloers op haar, want zij gaat nog ff verder. Ach ja over een paar jaar ga ik onze reis maken en wil ik toch ook wel minimaal 6 maanden genieten van al het moois wat de wereld ons te bieden te heeft. Aangekomen op de luchthaven kan ik direct doorlopen naar de incheck balie. Ik hoor al wat geroezemoes, dus dat betekend niet veel goeds. En inderdaad als ik aan de beurt ben, krijg ik te horen dat de vlucht vertraagd is met 4 uur. Ok dat betekend dat ik hier 7 uur zit en dat ik mijn aansluiting naar Düsseldorf mis. Ach ja kan me er wel heel druk om gaan maken, maar kan er toch niks aan veranderen. Als ik in de ruimte kom waar we worden gevraagd te wachten wil ik eerst koffie. Ik zie iemand zitten met een hele fijne uitstraling en aan hem vraag ik of hij even op mijn tas wil passen, zodat ik koffie kan gaan halen. De man zegt vriendelijk ‘tuurlijk wil ik dat’. Kijk je dan ook meteen ff of mijn koffie en broodje klaar zijn. Zo heb ik al meteen leuk contact, zit ik hier in ieder geval niet 7 uur alleen voor me uit te staren. Als ik terug kom met onze koffie raken we in gesprek en merken we al vrij snel dat we allebei uit Nederland komen. In het Nederlands in gesprek hoor ik een zachte g dus vraag ik waar hij vandaag komt. Van oorsprong uit Someren, hey dat is fijn kan ik lekker in mijn eigen dialect verder, helemaal top! Als we in gesprek raken over waarom, wat en hoe Nepal komt natuurlijk ook jouw overlijden ter spraken. Daarop vraagt hij of ik Marlies ken? Ja natuurlijk ken ik haar zij was ook nog in Nepal en heeft als het goed is het vliegtuig waar ik mee heen ben gekomen terug richting Istanbul gepakt. Dan volgt de volgende reactie “dan ken ik jouw verhaal, dan is je vriend Keven” Tering zit je dan met je goeie fatsoen te huilen op een luchthaven met allemaal vreemden om je heen. Die vreemden die overigens nog steeds chagrijnig zijn vanwege de vertraging. En nee toeval bestaat dan volgens mij echt niet. Hoe bijzonder hoe je soms mensen mag ontmoeten. Dit was zo'n ontmoeting die ik nooit meer zal vergeten. Als we naar de gate kunnen hoor ik ineens mijn naam. Sieg is ook gearriveerd op het vliegveld ook al zou haar vlucht alsnog na mijn vertraging een uur later vertrekken dan die van mij we vertrekken bijna tegelijkertijd, want haar vlucht gaat uiteindelijk een uur eerder. Het is toch wat dat reizen door Azië, eigenlijk kan je nergens van op aan, en dat is nou juist wat ons altijd zo heeft aangetrokken aan dit werelddeel. Pak de dag zoals die komt, maak geen plannen, maar geniet van alles wat je mag meemaken. Dan nog maar een keer afscheid van Sigrid nemen en nog een keer die jaloezie.

Wat was het een fantastische reis en wat kijk ik ernaar uit om in oktober weer terug te mogen gaan naar dit bijzondere land. Ben benieuwd hoe het alleen reizen me bevalt, ook al weet ik dat ik ook deze reis niet alleen zal gaan maken. Tot in Nepal X

Op 07-01-2014 de dag na het afscheid heb ik echt een dag rust nodig. Even een dag niks, even een dag om nu eens echt te gaan beseffen wat er de afgelopen week en de maanden ervoor allemaal is gebeurd. Pap en mam zijn er natuurlijk en geven aan ga lekker op de bank liggen vandaag hoef je ook echt helemaal niks. Goed en wel op de bank gaat de telefoon. Kira aan de andere kant van de lijn. “Judith ik wil je even laten weten dat we onderweg zijn naar de notaris om de erfenis te verwerpen”. Wat nu al? We hebben toch aangegeven dat we hier straks 3 tot 6 maanden de tijd voor hebben. Aan de ene kant begrijp ik de angst heel goed, maar toch.... Even een dag niks had ik echt wel even verdiend. In paniek bel ik Ester op en die besluit direct naar Roermond te komen. Ook belt ze met Kira om te vragen me wat tijd te gunnen. Tegen mij zegt ze “Judith verzamel al je spullen die je dierbaar zijn dan zorgen we er vandaag nog voor dat we die veilig stellen”.

Als een kip zonder kop ren ik door het appartement. De fotoboeken, de beelden van onze reizen de foto’s de lieve kaartjes. “Oh mam ze pakken me Bo ook nog af”. De paniek is echt groot. Als Ester binnenkomt geeft ze aan dat Jochem ook onderweg is en dat ze Kira heeft gevraagd me minimaal een week te tijd te geven. Uiteraard krijg ik die tijd ook, dus even tot rust komen en weer adem halen. We zorgen er diezelfde dag wel nog voor dat de echte dierbare spullen het huis uit gaan. Pfff zit je dan in een huis waar je even alles had willen laten bezinken, maar nu alle dierbare spullen weg zijn.....

Dan gaat de telefoon ik zie dat het Marcel is en hoewel ik verder voor niemand die dag de telefoon opneem doe ik het in deze wel. Waarvoor hij precies belde weet ik niet meer, maar ik geef meteen aan wat er aan de hand. “Judith rustig geef me even de tijd ik ga even bellen”. Even later belt hij terug en geeft aan dat het echt niet zo snel zal gaan, dat ik zeker de tijd krijg en sowieso mijn eigen spulletjes mee mag nemen.

Tussen alle hectiek door krijgen we dan ook nog het nieuws dat ze ome Piet hebben opgegeven. Hij ligt al een hele tijd in het ziekenhuis en helaas kunnen ze niks meer voor hem doen. Diezelfde nacht komt ook hij te overlijden. Ze zeggen wel eens niks komt alleen en helaas treft het ons op dit moment heel erg hard.

In de avond krijg ik een bericht van Mark. Morgen voor 15.00 uur moet je in Baexem bij de kringloop zijn geweest. We gaan morgen ook je kasten uit huis halen en hiervoor moet je even nieuwe uitzoeken. De drie kasten heb ik nog uit Noordwijk meegenomen en stonden al eerder bij je in het appartement dan dat ik er was. Ze zijn me erg dierbaar, dus die wil ik straks op de nieuwe plek natuurlijk ook graag om me heen hebben. Vooral om onze verzamelde spulletjes weer op hun vertrouwde plek neer te zetten.

08-01-2014 Ria en ik gaan naar de kringloop en we vinden drie kasten. Deze worden voor me apart gezet en in de avond haalt Pascal ze op. Jochem, Mark, Pascal en pap verwissel de kasten. En dan, dan zit je echt in vreemd huis, een huis waar je voor je gevoel ook niet meer hoort te zijn, een huis dat geen thuis meer is.

Ik maak dan ook snel een afspraak met een makelaar en Ria gaat met me mee. Ik heb al naar wat huisjes gekeken in Maasniel, hier wilde we tenslotte samen heen. Laten we maar meteen gaan kijken, want met die banken weet je het nooit. Zometeen gaan ze lastig lopen doen en sta ik zo op straat. We bekijken drie huizen en bij het tweede voel ik me meteen op mijn gemak. Het voelt goed en het heeft een heerlijke tuin. Veilig, ingesloten tussen twee buren in en toch een heerlijke vrijheid achterom. We hebben pap niet verteld dat we deze afspraak hadden, maar thuis aangekomen vertellen we het hem. “Judith dit is veel te snel, doe ff rustig aan, want je gaat zo verkeerde keuzes maken”. “Pap dit kan geen verkeerde keuze zijn ik voel me daar zo goed, laten we vrijdag nog wat huizen gaan bekijken en dan gaan we ook samen nog een keer naar dit huis”.

Op vrijdag ga ik met pap en Jorg op pad. We bekijken 2 huizen welke ik eerder ook nog niet had gezien, maar ik ben er vrij snel over uit dit is het echt niet. Als we weer op de Irenelaan binnen komen krijg ik meteen weer datzelfde gevoel als de woensdag. Dit is gewoon echt mijn nieuwe plek. We lopen wat rond, bekijken alles en gaan weer weg. Eenmaal in de auto zegt pap “ik snap nu wat je bedoelt, hier kunnen we echt wat moois van gaan maken”. Ik besluit eerst contact op te nemen met de bank waar jij je hypotheek hebt staan, maar als ik naar meerdere malen heen weer te bellen te horen krijg “mevrouw Nijssen voor ons bent u niks van de heer Schumann, dus met u hoeven wij geen rekening te houden” besluit ik niet te wachten tot ik op een straat word gezet en breng ik een bod uit op het huis op de Irenelaan.

Op heel snel komen we al tot een overeenstemming over het bedrag waarvoor ik het huis kan kopen, dus op naar de bank om te kijken of ik de hypotheek wel geregeld krijg. Ik kom bij de bank in een enorm warm bad terecht (zo kan het dus ook). Ze doen zo hun best om alles zo goed en zo snel mogelijk voor me te regelen. De hypotheek moet geen probleem zijn en als we het papierwerk zo spoedig mogelijk regelen moeten we je heel snel al bij de notaris hebben zitten. Zo fijn ik besluit dan ook niet meer verder te kijken voor de hypotheek en alles hier over te laten.

Dan komt op 15-01-2014 het bericht dat Kira weer in het ziekenhuis ligt. De zwangerschap van Lynn liep al niet soepel, dus helemaal als een verrassing komt het niet. Op vrijdag ga ik naar haar toe. Als ik op de kamer kom is ze er niet en hoor ik van een verpleegster dat ze even aan het douchen is. Geen probleem wacht ik even op de kamer. En dan…. Wederom een alarm op de gang en verpleegsters rennen richting de douche. Kira?? Het blijkt inderdaad Kira te zijn. Ze is even niet goed geworden waarschijnlijk door de warmte op de douche en spierwit komen ze met haar uit te douche en de kamer op. Tering meid wat laat je me schrikken. Ze baalt dan ook dat het precies gebeurt als ik er ben, maar hè wat kan zij eraan doen? Ik blijf een tijdje bij haar zitten we kletsen wat en ik geef haar het boek van Tamara dat we nog samen voor haar hebben besteld om haar te geven voor deze tweede zwangerschap.

Op 18-01-2014 heb ik met pap en mam een afspraak in Duitsland bij een keukenspecialist. Ik heb op hun website een keuken gezien die we samen ook uitgezocht zouden hebben. Dit is hem, ik hoef verder niks te zien, deze gaan we bestellen. Eenmaal in de winkel vind ik de keuken nog mooier als via internet, dus al redelijk snel komen we tot een koopovereenkomst. Wel onder een voorwaarde, want de hypotheek is nog niet helemaal rond. Geen probleem is het antwoord maken we de overeenkomst op voorwaarde dat de hypotheek rond komt, lukt dit niet kan je hem annuleren. Super!!

20-01-2014 ik ga weer proberen om een paar uur naar het werk te gaan, moet er toch weer van komen en hoe langer ik thuis blijf hoe moeilijker het zal worden het leven weer op te pakken. Het werken valt uiteraard niet mee, maar ik ben er en dat is voor nu even het belangrijkste en ik word zo fijn opgevangen door mijn collega’s dat maakt het wel makkelijker.

04-02-2014 door de medewerking van zowel de bank als makelaar kan ik vandaag al het voorlopig koopcontract gaan tekenen. Samen met Louk neem ik alle stukken door en alles ziet er goed uit. Nu gaan ze er alles aan doen om de stukken zsm bij de notaris te krijgen, dan is die onrust ook weg.

05-02-2014 je verjaardag….. Heb nergens zin en wil niemand zien. Alleen Sigrid komt naar me toe ze blijft ook slapen. Dan gaat ’s avonds toch de deurbel. Godver ik had toch gezegd dat ik niemand wilde zien…. Sigrid doet de deur open en daar zijn Mark, Save en Ivo. Ze hebben een prachtig fotoboek bij zich waarin zoveel mooie foto’s van je staan met vrienden, familie en uiteraard je reizen. Daarnaast hebben ze ook een sticker laten maken. Hoe mooi!! Het idee erachter is dat iedereen die op reis gaat de sticker en daarmee jou meeneemt en een foto maakt. Ik heb er inmiddels al zoveel van over de hele wereld ontvangen. Echt super mooi!! En het allermooiste eraan vind ik, dat er heel veel mensen nog vaak aan je denken.

10-02-2014 vandaag krijgen we de uitslag van de autopsie. Met je ouders heb ik bij het ziekenhuis afgesproken, want ik heb eerst nog met Ria (verpleegster) afgesproken en tegen de afdeling gezegd dat als het me lukt ik ook even naar boven kom om daar hallo tegen iedereen te zeggen. Het gesprek met Ria is heel erg fijn. Ik ben zo blij om te horen dat je met haar gesproken hebt over je gevoelens. Ik wist dat je deze, zeker de laatste maand, niet meer met me deelde omdat je mij er niet mee lastig wilde vallen. Ik vond dat onzin, maar snapte het ook wel. Ik gaf wel aan dat ik hoopte dat je ze wel met iemand deelde en ik ben heel blij om te horen dat je dat ook hebt gedaan. En hoe stoer je aan mij ook iedere keer aangaf dat het echt niet erg was als ik wat later kwam vanwege werk. Van Ria kreeg ik te horen dat ze als ze me nog niet om 15.00 uur had gezien ff bij je binnen liep en je dan toch baalde. Gelukkig was zij, of Romy er dan om je gezelschap te houden. Wat ik wel bijzonder vind is dat Ria aangaf dat je met haar nooit over de toekomst hebt gesproken. Heb je dan wellicht toch iets voelen aankomen? Met mij sprak je echter over niks anders, Babs, onze vakantie in september, oud en nieuw volgende jaar…. Naar Texel zouden we gaan en zoals het er naar uit ziet gaan we naar Texel met de vrienden van vrijdag.

Met je ouders drink ik eerst een kopje koffie in het restaurant en daarna gaan we naar dokter Van Dijk en dokter Duijnhouwer. We hebben een fijn gesprek. Zo prettig dat deze heren alles in begrijpelijke taal aan ons uit kunnen leggen. Dit hebben we ook wel eens anders meegemaakt. Uit de autopsie is gebleken dat je inderdaad aan een hartstilstand bent overleden. Dit hadden ze op geen enkele manier kunnen voorkomen. Je hart heeft zo moeten werken die laatste twee maanden en het was natuurlijk al zwak, dit kon het gewoon niet aan. De weerstand in je longen was ook groter dan ze hadden ingeschat. Er kwam namelijk nog maar 20% van je bloed in je longen terecht, vandaar ook dat je zuurstofgehalte niet meer boven de 75% uitkwam de laatste weken. Ze geven aan dat zelfs nu, 37 jaar na je geboorte er voor een baby die geboren wordt met dezelfde hartafwijking als jij niks gedaan kan worden. Ze geven ook aan dat ze enorm veel respect hebben over hoe je het überhaupt zolang hebt volgehouden met alles wat je hebt gedaan. Ik was natuurlijk al super trots op je, maar met deze woorden kan ik alleen maar trotser zijn. En Kev je hebt inderdaad echt geleefd!!! Hoe de artsen je de dingen die je wilde doen ook afraadden, tegenhouden konden ze je niet en dat wisten ze. Zoals je altijd zei “Ik kan wel achter de geraniums gaan zitten, dan hou ik het misschien langer vol, maar leuk heb ik het dan niet”.

Op de afdeling spreek ik ook nog even met dokter Pop en Ilja. Wat is het toch mooi om te zien hoe iedereen je hier zo’n warm hart toedraagt. Ook hier is iedereen verslagen van verdriet door je plotselinge overlijden. Zoals ik tijdens de crematie vertelde (heb laten vertellen) als mensen eenmaal kennis met je hadden gemaakt, dan maakte je zo’n indruk, niemand zal je dan meer vergeten.

Vrijdag 14-02-2014 het is zover de stukken liggen bij de notaris en een nieuw hoofdstuk kan beginnen. De stress van het huis uitgezet worden is voorbij, want ik heb een nieuwe plek. Een plek die ik helemaal naar onze smaak ga inrichten. Gelukkig waren we samen al aan het kijken wat we wilden, dus dat komt helemaal goed. Tuurlijk valt het tekenen van de koopovereenkomst me zwaar. Ik hoor hier niet alleen te zitten. Je hoort bij me te zijn. Deze stap hadden we samen moeten zetten. Samen naar Neel, samen in een nieuw huis, samen een mooi leven.

Het huis is inmiddels helemaal naar mijn zin. Met behulp van pap, mam, Jorg, de vrienden van vrijdag en familie is het super mooi geworden. Een plek waar ik tot rust kom op de dagen dat het even niet gaat. Een plek waar ik graag mensen uitnodig. Een plek die ik weer thuis kan noemen.

31 december 6:00 uur ik pak slaperig, maar ook meteen op mijn hoede de telefoon op.

Ingrid: spreek ik met Judith?

Ik: Ja

Ingrid: Judith we hebben Keven gevonden

Ik kan op dan moment alleen maar nee uitbrengen.

Ingrid: blijft rustig en geeft aan. “we doen ons best, maar je moet je voorbereiden op het ergste en zo snel mogelijk hierheen komen, maar Judith een ding rijdt niet zelf”

Volledig in paniek bel ik Mark op.

Ik: Mark ze zijn hem aan het reanimeren

Mark: Ik kom er nu aan

Binnen 10 minuten staan Mark en Ester bij me voor de deur. In de tussentijd bel ik naar Meijel en vraag ik aan Ria of zij je ouders wil bellen. Hoe moet ik in godsnaam aan je ouders gaan vertellen dat hun zoon….. Nee dat kan ik echt niet. Ria geeft aan ze te willen bellen, ze op te halen en dan ook direct naar Nijmegen te komen.

Achter in de auto gaat er van alles door mijn hoofd. Hoop en vrees wissel elkaar af. We hebben tenslotte de hectiek op de afdeling gezien tijdens kerst. Ze hebben je gevonden… Wilde je hulp gaan halen? Moest je plassen en is er iets gebeurd? Je bent zo sterk wie weet kom ik zo in het ziekenhuis aan en zit je gewoon lachend in je bed. Ik weet zeker dat Mark over de snelweg is gevlogen, want we zijn super snel in het ziekenhuis, maar voor mij lijkt het een eeuwigheid te duren. Aangekomen in het ziekenhuis zie ik meteen aan het gezicht van Ingrid dat het niet is gelukt. Als ik bij je op de kamer kom lig je erbij alsof je ligt te slapen. Natuurlijk is er eerst het verdriet en val ik op mijn knieën naast je neer. Wat hebben we gemist? Maar op een rare manier krijg ik vrij snel ook een bepaalde rust. Ik kan namelijk aan je zien dat je niet hebt geleden, het is je gewoon overkomen. Als je iets had voelen aankomen had je op de alarmknop boven je hoofd gedrukt, daar ben ik zeker van. Je wil om te leven en vooral om te genieten was te groot om zomaar op te geven. Maar….. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Wat is er gebeurd? Waarom? We zouden nog! Verdomme dit is te vroeg, ik kan mijn belofte nu niet waarmaken, ik kan nu nog niet met je mee! En ja we waren het erover eens het zou geen makkelijk jaar worden, maar samen zouden we er doorheen komen. Een hele tijd zit ik bij je en na een tijdje komen mijn ouders en even later ook jouw ouders binnen. Het is even alsof niks meer binnenkomt, niks meer doordringt ik ben gewoon volledig lamgeslagen. Als we om tafel zitten met Ingrid horen we haar verhaal.

Om 3.00 uur is ze bij je op de kamer geweest. Voor de irritatie op je huid door de ontwatering heb je talkpoeder gekregen. En natuurlijk ging dat op zijn Keven’s over je heen, waardoor niet alleen jij, maar ook je bed en de vloer onder zat. Ingrid heeft dit nog opgeruimd, en ja ze heeft zelfs nog voor je op haar knieën gezeten, zodat je er niet over uit zou glijden als je naar het toilet zou moeten. Als ze om 5.30 uur weer bij je op de kamer komt heeft ze een raar gevoel. Je hebt wat witte vlekjes op je huid, die we allemaal wel eens hebben als we het koud krijgen, maar daarnaast ademde je niet. Ze roept je 3x, maar je reageert niet. Daarop slaat ze meteen alarm. Ik ken ze inmiddels in Nijmegen en ik weet dat ze er echt alles aan hebben gedaan. Meteen gaat ook het gesprek met dokter Werter door mijn hoofd. Als ze al iets voor je hadden kunnen doen hoe was je er dan uitgekomen? Hoewel we nooit over dit scenario hebben gesproken heb je wel eens aangegeven “Juud als me iets gebeurt en je komt in het ziekenhuis en ik lig aan de machines, trek aub de stekkers eruit voordat er überhaupt iemand anders is”.  En noem het raar, noem het wat dan ook, maar ik ben blij dat ik die keuze niet heb hoeven maken!! Ik had het gewoon niet gekund!

In de loop van de ochtend komen dokter Pop en dokter Duijnhouwer nog bij ons langs. Ook zij zijn behoorlijk aangeslagen. Ook zij hebben dit niet zien aankomen. Dokter Pop geeft wel aan dat hij nog een gesprek met ons had willen voeren voor je naar huis zou komen. Hij maakte zich namelijk toch wel ernstige zorgen en vreesde dat de jaren die wij nog in gedachten hadden toch echt niet meer zouden lukken. En kerel wat ben ik blij dat dit gesprek je bespaard is gebleven!!!

Weer alleen bij je op de kamer komt Ria binnen. “Judith weet je al wat je wil gaan doen?” Ik geef dan meteen aan dat ik graag Roland als begrafenisondernemer wil. Ik ken hem door de uitvaart van oma en hij heeft dat toen zo fijn gedaan en ons zo de ruimte gegeven om zelf de dingen te doen. Ik wil dit met hem samen doen. Als ik zijn nummer heb bel ik dan ook meteen. Op dat moment is hij niet bereikbaar, maar zijn moeder beloofd me hem te bellen en binnen een uur belt hij terug en weet hij al precies van welke familie ik ben en geeft hij aan ons te willen komen helpen. Kijk en daarom wil ik dit met hem doen.

Ondertussen heb ik zelf een aantal mensen gebeld: uiteraard Jorg, Anita, Sigrid, Kim en ook mijn werk. Mark belt de rest en vraagt me of ik al weet wat we straks waar gaan doen. “ik weet nog niet precies hoe of wat, maar ik wil naar de Beach” Mark belt en de jongens en zij geven meteen aan laat maar weten hoe of wat, we regelen het. 

Als Ingrid haar dienst erop zit komt Evelien binnen. “Judith we moeten Keven zo klaar gaan maken om hem over te brengen naar het mortuarium”. Maar ik wil nog ff wachten want Kira is nog niet hier. Ze is pas later door je moeder gebeld vanwege de zwangerschap. Als Kira binnen is en ook bij je is geweest vraagt Evelien of ik wil helpen. Tuurlijk alles wat ik nu nog kan doen wil ik doen.  Dan is het zover, je moet echt naar het mortuarium en iedereen loopt mee. Je daar achter laten valt me enorm zwaar. Maar hier voor de deur blijven zitten is ook geen optie.  Ik rijd met Anita mee naar Roermond en uiteraard gaat iedereen mee naar ons thuis. Bij thuiskomst zie ik nog net Dennie de laatste welkom thuis slingers van de muur halen die ik had opgehangen, voor de eerste keer dat je uit Nijmegen thuis kwam. Laat maar hangen zei je, want ik ben snel weer thuis, scheelt je dan weer een hoop werk. De jongens ruimen in de tussentijd de dj kamer leeg, want 1 ding is van het begin af aan zeker. Je wilde naar huis, dus je komt naar huis! Zolang als het kan wil ik je zo dicht mogelijk bij me houden.

Als we al een tijdje thuis zijn gaat de deurbel. Iedereen is inmiddels toch wel hier? Dokter Vosbeek? Wat komt u doen, helaas kunnen we niks meer voor Keven doen hij is er niet meer. “Dat weet ik meid, ik ben nu hier voor jou”. Ik begrijp er helemaal niks van, wat kan zo’n man nou voor me doen, je terug halen?? Later wordt me duidelijk dat hij heel veel voor me kan doen.

In de loop van de dag gaat iedereen emotioneel naar huis, wat een oudejaarsdag… Deze vergeten we met zijn allen nooit meer. Anita en Sigrid blijven bij me en de rest..... de rest probeert er een mooie oudejaarsavond van te maken, maar van wat ik heb begrepen was dat, en logisch ook, voor hun niet te doen. Rond 00.00 uur krijg ik een foto van Mark, ze zijn allemaal een tekst op een wensballon voor je aan het schrijven. Jochem heeft er ook voor mij een thuis afgegeven, maar ik krijg het niet voor elkaar om naar buiten te gaan. Nee ik krijg het zelfs niet voor elkaar om Anita en Sigrid een gelukkig nieuwjaar te wensen. (Dank meiden, dat jullie deze vreselijke avond met me door hebben willen brengen!!!!) Ik vraag Mark dan ook namens mij iets op de ballon te zetten en even later krijg ik een foto.

1 januari ik word wakker… ik word wakker uit een hele nare droom, ik lig op de bank, maar dat is niks nieuws… In bed slaap ik namelijk allang niet meer. Huh hoor ik nu iemand op de slaapkamer? Kut het is geen droom Sigrid en Anita zijn echt hier. Even later komt pap met het bed wat ze voor je hebben geregeld. Met het bed komt ook het besef en in mijn vaders armen stort ik compleet in.

Als Roland voor komt rijden ben ik er klaar voor, ik ga je halen, want hoe dan ook je komt naar huis. Dat is wat je wilde dus dat gaan we regelen. Onderweg naar Nijmegen (zo hoorde ik achteraf) klets ik Roland de oren van de kop “geen speld tussen te krijgen” gaf hij bij mijn vader aan. Ach ja als ik op mijn spreekstoel zit ;) Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen worden we opgewacht door de dame van het mortuarium ze wil me voorbereiden omdat je nog wel eens veranderd kan zijn door de uitgevoerde autopsie. En ja je bent wel iets veranderd, maar eerlijk is eerlijk je ziet er eigenlijk beter uit als gisteren. Gisteren had je de bekende  blauwe kleur, deze is nu weg. Je hebt een klein beetje je ogen open, dus ik stel je nog de vraag, of je je nieuwsgierigheid weer niet kon bedwingen en toch nog even wilde kijken wat ze met je aan het doen waren. Dan volgt wel nog even ons moment, voordat Roland je ogen sluit kijk ik je nog even 1x diep aan. Roland vertelde aan mijn vader “vanaf het moment dat ze bij hem was, was ze rustig” en zo is het. Ik heb je weer bij me, je gaat mee naar huis.

Vanaf het moment dat je thuis bent moet er natuurlijk een hoop geregeld worden, wat gaan we doen, waar, hoe moeten de kaarten eruit komen te zien, welke kist, welke muziek etc etc. Ik denk dat Roland ook wel eens gek is geworden van mijn wensen, maar alles werd geregeld. Als de rouwkaarten binnenkomen met op de voorkant een foto welke je zelf hebt gemaakt, zit hier ook het kaartje voor de genodigde voor de Beachclub bij, maar wat is dit? We hebben dit niet besproken en ik ben het niet eens met de opmaak van het kaartje. Nu staat er het logo van Roland op, maar alles moet gepersonaliseerd, dus ook dit (kleine) kaartje. Je wilde een tatoeage en hier heb je me wat foto's van gestuurd 1 van die foto's moet erop en ook de tekst moet anders. Ik hoor Roland nog zeggen “maar Judith dat redden we niet, daar is geen tijd voor” Op dat moment zit Ivo bij me aan tafel en hij geeft aan als het hem niet lukt doen we het zelf. Dit laat Roland zich natuurlijk ook niet zeggen, dus uiteraard werden de kaartjes gedrukt op de manier zoals het hoordt.

Er zijn heel veel mensen bij ons thuis geweest om afscheid van je te nemen, uiteraard beide families, maar ook de vrienden kwamen veel langs. En niet iedereen is bij je geweest sommige kunnen dat niet, maar ook mooi om te zien dat andere heel aarzelend binnen komen, maar dan wel zo je kamer binnen stormen. Iedereen geeft hetzelfde aan. “het is gewoon Keven” “het is net of hij ligt te slapen” “hij heeft gewoon een glimlach op zijn gezicht” Ook voor al deze mensen ben ik zo blij dat je thuis bent. Nu kan iedereen komen wanneer het hem of haar uitkomt en hoeven we geen afspraken te maken met een of ander mortuarium. Daar gaat bovendien als iedereen weg gaat het licht uit en dan lig je daar... alleen.... nee dat had ik echt niet gekund, dit is echt de allerbeste optie. Dicht bij me, voor zolang als het kan. Gelukkig heb ik ook mijn momenten alleen met je. Vooral aan het einde van de dag als iedereen weer naar huis is ga ik samen met Bo bij je de kamer op. Ik klets wat tegen je, kruip af en toe nog ff tegen je aan en voordat de kaarsen uitgaan en ik de kamer uitloop nog een kus op je voorhoofd.

Op woensdag zitten Ivo en Save bij me. Save wil graag een stukje schrijven. Ik vind dit zo enorm fijn en zo dapper! Maar het mooiste gebaar is als de mannen aangeven. “Juud we hebben van het laatste feestje bij de bioscoop nog wat geld over. En... we willen dit graag aan jou geven, zodat je dit kan gebruiken voor alle kosten” Dit kan en wil ik natuurlijk niet aannemen. Nee dit geld moet gebruikt worden voor een YumYum editie ter eren van jou! Maar mannen echt super bedankt voor het aanbod!

Als Mark me vraagt (na alles wat hij al heeft gedaan) Judith kunnen we nog wat voor je doen? Geef ik aan dat ik het zo fijn zou vinden als we vrijdagavond de vriendengroep hier bij elkaar hebben. “Nou dan regelen we dat toch” En uiteraard werd het geregeld. Ook iedereen was er, zo enorm fijn!! We hebben gelachen, gehuild (want hey huilen is zo 2014!!), herinneringen opgehaald en ook het nodige gedronken. We waren nog 1 keer met zijn allen bij elkaar. Op deze avond als iedereen zo bij elkaar zit bedenk ik me dat ik het heel fijn zou vinden als deze groep je naar voren zou brengen in het crematorium. Ze kijken elkaar wat aarzelend en vragend aan, maar natuurlijk willen ze dit doen!

Op donderdag vraagt Roland me wanneer ik ff een rustmoment inlas. Hierop geef ik aan dat ik dat wel na maandag doe. Nee geeft hij aan dit is niet goed, je moet echt een dag inplannen dat je alleen met hem bent, zonder andere om je heen. Echt geloof me dat heb je nodig en moet je jezelf gunnen. “Maar Roland een hele dag, ik kan mensen toch niet buiten de deur houden?” Op advies van Roland besluit ik toch maar dat op zondagavond na 17.00 uur niemand meer binnen komt. En ik moet zeggen, hoe fijn even geen deurbel, even geen telefoon, even niks alleen jij en ik nog een avondje samen. Bedenk me nu ik dit opschrijf dat ik Roland nog steeds moet bedanken dat hij hier zo op heeft aangedrongen. Natuurlijk ben ik niet helemaal alleen. Ria wil graag bij me blijven slapen, want zo'n avond moet je niet alleen zijn. Ik geef daarop aan dat ik dat heel fijn zou vinden, maar dat pap dan ook moet blijven slapen. Vannacht hoort niemand alleen te zijn.

Dan komt toch die maandag 06-01-2014, de dag van het afscheid. In de ochtend zijn alleen onze ouders, Kira, Dennie, Jorg en Maartje bij ons thuis. Het in de kist leggen is het enige wat ik echt niet kan doen. Ik moet je nu echt af gaan geven, zo voelt het en dat is gewoon te zwaar. Naar het crematorium gaan we samen in de auto van Roland. Ik ga echt niet met iemand anders mee. In Baexem aangekomen staan er al heel veel mensen buiten. We waren erop voorbereid dat het druk zou worden, maar man wat zijn er veel mensen!! Ik dring er dan ook nogmaals bij Roland op aan “hoe je het doet, doe je het, maar achter mij komen de vrienden te zitten, deze rijen moeten vrij gehouden worden!”  

Dan begint de muziek.... Op Wir werden sehen van 2Raumwohnung kom je binnen, samen met onze vrienden en man wat zijn ze snel voor... Roland loopt met ze mee en vraagt ze te blijven staan tot aan het einde van het nummer. Zelf heb ik hier niet naar kunnen kijken en ben ik weggedoken in pap. Achteraf hoor je dan natuurlijk hoe dit voor hun is geweest. Mark wist het ook, hier staan we dan en die plaat duurt nog wel ff (7.25 minuten om precies te zijn). En hoe mooi dat buiten het verdriet om er ook ruimte is voor een lach. Zeker bij het stuk wat Save heeft geschreven kan niemand in de ruimte het laten toch ook ff lachen. Hij heeft het ook zo mooi geschreven. Kira is de enige die wel zelf durft voor te lezen. Ik vind dit zo enorm mooi en sterk van haar! Als laatste twee platen draaien we uiteraard twee nummers die je zelf hebt gemaakt. Als bijna iedereen uit de ruimte is zie ik Roland naar de rijen achter me lopen. Hij geeft aan dat ze even moeten blijven zitten en als laatste krijgen zij nog de gelegenheid om met zijn allen samen afscheid van je te nemen en de kist vol te plakken met YumYum stickers.  Als dan ook de vrienden weg zijn, zijn we met dezelfde setting als in de ochtend. Nu is het echt tijd geworden om afscheid te nemen.

Als het er in Baexem opzit gaan we naar de Beachclub. Een standaard koffie tafel.... nee dat is niks voor jou en dat gaan we dan ook niet doen. Ik heb Mark, Save en Jochem gevraagd er daar geen trieste bedoeling van te maken en echt ff te knallen. Want zoals je altijd hebt gezegd “wat mij ook gebeurt ik heb geleefd” En geleefd heb je en dat leven moeten we naast ons intense verdriet vieren!!  Aan het einde laten we nog wat wensballonen op, maar op dat moment begint het te regenen en hard te waaien. Alsof je wil zeggen “kom jongens feest nog ff door”. Dan zit het er voor mij echt op, ik kan niet meer en wil naar huis.  Als we thuiskomen kruip ik in bed en komen de emoties er in alle heftigheid uit. Sigrid kruipt tegen me aan en tot het is gezakt blijven we zo liggen. Het was een heftige week en een bijzondere dag en ik ben blij hoe we het voor je hebben gedaan, maar nu breekt toch echt de periode aan dat ik zonder je verder moet. Hoe in hemelsnaam........ Uiteindelijk kom ik er wel, dat ben ik aan je verplicht, maar geef me ff de tijd.

Al vrij snel na je overlijden vraag ik aan Ivo om bewegende beelden van je op te zoeken en hier iets van te maken. Hij heeft het er zwaar mee, maar al op 23 januari krijg ik het volgende filmpje. Het heeft lang met een wachtwoord online gestaan en ik heb er heel veel naar gekeken, maar door alle hartverwarmende reacties de afgelopen paar dagen op mijn eerste blog wil ik het nu ook graag hier delen.

Ik wil iedereen laten zien hoe je genoot van het leven en hoe je ervan genoot als je een goeie set had gedraaid. Dat is namelijk een van de redenen waarom ik zoveel van je hou!

Keven bedankt dat je zoveel mensen hebt laten genieten en hoe mooi dat we nog kunnen zien dat dat juist het gene was waar jij zo van genoot.

X

Jouw verhaal vanuit mijn perspectief.

In juni 2013 zijn we nog samen op reis geweest door Laos en Cambodja. In Laos op de 4000 eilandjes ging het ff mis. Door de modder gleden we weg en knalden we bijna een footstal binnen. Op dat moment gaf je aan “nee nee ik heb niks, ben jij ok”? Een paar dagen later inmiddels in Cambodja zag ik iets achter op je been “oh ja daar heb ik het pedaal van de scooter in mijn been gekregen”. “Gek je loopt met een zware ontsteking rond”. Toch maar ff naar een dokter in Cambodja, ze hebben het schoon gemaakt, je hebt antibiotica meegekregen en je had er daarna geen last meer van. Bij terugkomst uit Azië, ben je uiteindelijk op mijn verzoek toch naar de huisarts geweest. Hij gaf aan dat het er goed uitzag, dus alle onrust was verdwenen, maar is dit wellicht toch het begin van alle ellende geweest?

1 juli we zijn weer terug van een fantastische reis. Dit keer ging de reis van Bankgok met de trein naar Laos, naar Cambodja en weer terug naar Thailand. Wat hebben we een bijzondere reis gemaakt. Vooral het bezoek aan de SSF heeft grote indruk op ons gemaakt. Toch komen we beide een beetje gehavend terug jij loopt nog steeds met een behoorlijke ontsteking in je been, terwijl ik nog last heb van de naweeën van een vreselijke buikinfectie die ik waarschijnlijk door het spelen met de kinderen en niet voorzichtig genoeg te zijn geweest heb opgelopen. Ach ja we maken ons vooral druk om elkaars gezondheid en blijven elkaar aansporen om naar de huisarts te gaan. Ik ben in deze wat minder koppig en heb voor 2 juli toch maar een afspraak gemaakt met de huisarts om te laten controleren of ik geen enge bacterie mee heb genomen. Gelukkig valt dit mee en heb ik gewoon echt ff pech gehad. Is dat wat door mijn buikinfectie ging jij sneller door de tempels van Ankor Watt dan ik. Ook weer iets nieuws voor ons. Achteraf heb ik via de foto’s kunnen genieten van het moois wat je hebt gezien. Daarna gaat ons mooie leven gewoon verder, we spreken af met vrienden, doen samen veel leuke dingen en genieten nog na van onze reis.

8 juli je hebt toch behoorlijk veel last van je ontsteking en besluit toch maar om een afspraak bij de huisarts te maken. Deze kan gelukkig snel gemaakt worden en de dag erna kan je al terecht. De ontsteking zit er inderdaad nog en je krijgt wederom antibiotica als ontsteking remmer, we gaan er maar weer vanuit dat het euvel snel verholpen zal zijn.

In de tussentijd blijven we plannen maken met Ria naar Ilse de Lange met Ivo naar Dutch Valley ons leventje blijft een mooi leven zonder al te veel zorgen. Hoe hebben we het onheil dat boven ons hoofd hing zo kunnen missen. Hadden we maar geweten wat jou / ons te wachten stond. Hadden we anders geanticipeerd, waren we oplettender geweest? Wie zal het ons zeggen. Tegelijkertijd denk ik namelijk ook aan wat je altijd zei “als ik niks meer mag en achter de geraniums moet gaan zitten laat het dan maar zijn”.

21 juli in de ochtend word je wakker met een vreselijke pijn in je voet (met name bij je teen), dus je gaat toch maar weer naar de huisarts. Dit heb je al eens eerder gehad en de pijn is niet te harden, dus maar weer ff laten kijken wat het is, waar het vandaan komt en met name hoe je er weer vanaf komt. We hebben die avond ook met Katja en Farid afgesproken, je wil de afspraak gewoon laten staan, want trekt vanzelf wel weer weg. Er wordt voor de zekerheid bloed bij je afgenomen om te kijken of er iets in je bloed zit, dus we moeten het even afwachten, maar ach hoe ernstig kan het zijn.

25 juli de uitslag van je bloed is binnen. Je laat een afwijkende bloedwaarde zijn in het urinezuur wat er volgens de arts op wijst dat je een lichte vorm van jicht hebt. Dit blijkt bij hartpatiënten iets te zijn wat vaker voorkomt, dus waarom zouden we ons zorgen maken. Het zal in de loop van de jaren wel erger worden, maar he daar zijn we op voorbereid toch? We zoeken op wat jicht precies inhoud en ik schrik er toch wel van. Het is niet zomaar wat, maar ja een hartafwijking ook niet, maar daar heb ik zelf nog weinig buiten je kortademigheid van gemerkt. Dus nu voor het eerst echt geconfronteerd worden. Valt me zwaar. Maar zoals altijd trek jij mij er met je positiviteit uit en kan ik het redelijk snel langs me neerleggen. En we maken er maar weer een grapje over dat je er door af te vallen minder last van krijgt, dus we hebben weer een doel. Vanaf dat moment begin ik me toch wel snel zorgen om je te maken. Als ik een berichtje stuur met de vraag hoe het met je gaat en (om me te plagen) komt de reactie Bar Slecht!! Hoezo? schiet ik in de paniek. Er is echter niks aan de hand en je vind het leuk om me op te jutten. Ja heeeeeel leuk!!!!! Als ik aangeeft dat ik echt wel geschrokken ben over het nieuws dat je jicht hebt kom jij met de reactie “ach Juud zo erg is het nou ook weer niet!! Ben gewoon een vent met enkele gebreken!!”

27 juli ons fotoboek van de reis is klaar en ik haal het op. Godver de Godver, heb ik het al twee keer moeten maken, maak ik nog een stomme fout. De foto’s staan er in mat in, in plaats van in hoogglans. Heel de charme van het boek valt tegen en ik baal als een stekker. Via de app hebben we er contact over en ik stuur je wat foto’s. We komen tot de conclusie dat het boek toch echt minder mooi is dan anders dus we gaan proberen om een nieuw boek te laten maken (uiteraard zonder dat het ons extra geld gaat kosten) Ik bel daarop met het Kruidvat en via de telefoon geven ze aan dat ik het boek terug kan brengen en dat we ons geld terugkrijgen en zo een nieuw boek kunnen bestellen. In de winkel aangekomen zeggen ze echte nee hoor doen we niet…. K…. zitten we met een boek dat we niet mooi vinden en nu??

28 juli in de ochtend ga jij naar het Kruidvat en tuurlijk lukt het jou wel om het boek terug te geven Geld terug, dus ik kan beginnen aan een nieuw boek. Ik beloof nu goed op te letten en ervoor te zorgen dat alles er mooi in komt te staan en dat het boek in hoogglans afgedrukt word. Die avond ga je met Mark en Savé mee om op de boot van ome Jo te draaien. Er komen prachtige foto’s binnen van uiteraard de ondergaande zon en hele mooie foto’s waarop ik je zie genieten van de feestende mensen om je heen. (man wat mis ik het dat ik die foto’s van je binnen krijg, heb soms de neiging om je telefoon te pakken foto’s te maken en deze naar mezelf te sturen, maar wie hou je daarmee voor de gek?)

30 juli van Pino krijgen we de bevestiging, kaarten Solar zijn geregeld. Gelukkig maar hoef je niet met mij een weekend weg en hoef je je favoriete feest in Roermond niet te missen

3 augustus Solar je hebt koorts en moet toch je geliefde feest op de zaterdag aan je voorbij laten gaan. Je zegt dat ik wel moet gaan, maar uiteraard doe ik dat niet. Ik vertrouw het niks dat jij niet naar Solar wil. Normaal gesproken zet je je over de zaken heen en ga je alsnog op pad. “moet ik de huisartsenpost bellen dat we eraan komen”. Nee kwam er resoluut uit gewoon een griepje gaat vanzelf weer over. “ok prima, maar als je morgen nog koorts heb krijg je geen uitweg meer en gaan we”. De avond kreeg je alweer praatjes en zondag zouden we hoe dan ook gaan.

4 augustus het gaat toch niet goed en je besluit toch echt om niet te gaan. Vriend ik wil echt met je naar de huisartsenpost. Nee is niet nodig maak je niet zo druk iedereen heeft wel een koorts zakt vanzelf weer. Ga jij nou maar ff naar Solar genieten met de rest en dan kan ik nog even naar bed. Met grote tegenzin ga ik toch maar ff kijken. Pino had die kaarten ten slotte niet voor niks voor ons geregeld. Op het terrein aangekomen is het echt raar er zonder je rond te lopen. En uiteraard zijn de eerste vragen “hey Juud waar is Keven”? Na een paar keer uitgelegd te hebben dat je ziek thuis was ging voor mij de lol eraf en anderhalf uur nadat ik was vertrokken was ik alweer thuis. Je vond nog steeds dat ik me teveel zorgen maakte, maar ja kom op Keven niet naar Solar dan is er echt wat loos!!!!

5 augustus hoewel je nog steeds niet aan de betere hand bent zijn we wel bezig met het plannen van ons weekend Barcelona. Ik zit daar tenslotte toch weer voor het werk, dus laten we er lekker weer een weekendje aan vast plakken. Ff lekker samen eruit daar hebben we wel weer zin in.

6 augustus je bent nog steeds thuis van het werk, koorts is inmiddels gezakt, maar je bent nog wat verkouden en hebt nog last van een loopneus. “Zie je wel was niks om je zorgen over te maken gewoon een griepje”. Je geeft zelfs aan die dag de boodschappen te doen en te zullen koken, dus het zal inderdaad wel weer beter gaan.

7 augustus tijdens het boeken van mijn eigen vlucht naar Barcelona voor de EIBTM vind ik ook voor jou een goedkoop ticket, dus ik boek direct alles in 1x. wel zo handig vanavond maar eens ff kijken naar een leuke wijk om te slapen. Als we maar niet op de Ramblas zitten dan is alles goed. In de tussentijd beginnen ook mijn ouders zich zorgen om je te maken. Uiteraard snap jij er helemaal niks van, maar ik begrijp het maar al te goed, ook al probeer ik het niet meer zo te laten blijken.

9 augustus je bent weer op de been en gaat weer de studio in om aan een nieuwe plaat te werken. Ik ben erg blij dat je er weer op uittrekt en weer aan de slag gaat met je muziek. Ondertussen houd het hoesten echter niet op en de nachten slaap je slecht. Je gloeit af en toe ook behoorlijk dus stiekem ben ik er niet al te gerust op. Je gaat ondertussen wel gewoon weer door met werk en met alle afspraken, dus ik zal me wel weer zorgen maken om niks en ga er gewoon met je in mee.

10 augustus ik ben weer ff aan de beurt, gedurende de dag pijn in mijn rug niet normaal. Op het werk was het ook niet uit te houden, dus naar huis en de huisarts maar weer gebeld. Wat blijkt acute spit. Gelukkig ben jij weer wat op de been, krijgen we in ieder geval nog een normale maaltijd dagelijks. Dat we verder samen op de bank en of in bed liggen hoef verder niemand te weten. Ook wel ff fijn een paar dagen samen zonder afspraken en zo..

11 augustus met de ibuprofen voor de spit denk ik naar het werk te kunnen gaan. En ja je hebt me proberen tegen te houden, maar wie zei ook alweer “eigenwijs is ook wijs…” Ja ik was heel eigenwijs. Ook Marcel en Katja snapte niet wat ik kwam doen en na een paar uur moest ik ook eraan toegeven en ga ik weer naar huis. Maar ik neem wel de laptop mee, zodat ik in ieder geval vanaf thuis wat kan doen, want ja kan niet zitten, maar betekend niet dat ik niet kan denken. Ook wel mooi trouwens om de volgende discussie via de app terug te lezen:

Jij: Jij luistert ook niet naar mij!! Wat moet je nou in Maastricht gaan doen?

Ik: Was inderdaad niet verstandig de rit in de trein was een drama!!

Jij: Dan ga maar weer zsm naar huis en de rest vd week blijf je ook maar thuis.

Ik: Jaja maar als de pijn minder wordt ga ik gewoon hoor. Alleen als de pijn morgen nog net zo erg is blijf ik wel thuis

Jij: Nee doe je niet, je blijft thuis!!! Je moet rust nemen en dat doe je niet op het werk. Op deze manier duurt het herstel alleen maar langer. Prima als je thuis werkt maar je gaat niet meer naar Maastricht deze week.

Ik: Ze zijn de laptop voor me aan het zoeken, dus kan vanaf thuis met de laptop werken.

Jij: Goed bezig

Ik: Zit in de trein. Mag ook van Marcel de rest van de week niet meer komen.

Jij: Goed zo. Ik snap dat het voor jou frustrerend is maar denk eerst maar ff aan je rug

Ik: Ja ja ben toch onderweg

Jij: Niet boos worden op mij. Ik kan het ook niet helpen en je vraagt zelf of ik je voor jezelf in bescherming wil nemen.

Ik: Nee ben niet boos, maar heb denk ik hetzelfde als jij. Als iedereen er maar over bezig blijft wordt het gewoon vervelend.

Jij: Welcome to my world!!

Hoe vaak hebben we deze discussie maar dan andersom gevoerd……….. Wat dat betreft lijken we ook echt wel erg veel op elkaar.

18 augustus je begint zelf toch ook wel weer wat kwaaltjes te krijgen en je bent toch erg verbaasd dat de verkoudheid maar niet over gaat. Dus je maakt toch maar weer een afspraak bij de huisarts. Gelukkig is bij mij de pijn weer minder, dus ik kan de zorgende rol weer op me nemen. Ben in ieder geval weer aan het werk, dus gaat de goeie kant op.

20 augustus 10.18 uur Jij: Ha ik word toch doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat ik toch tekenen heb van een lichte longontsteking ik bel je straks ff. X Op dat moment gaan bij mij alle alarmbellen af… Dit heeft ie vroeger toch ook gehad…. Waarom is die niet eerder gegaan…… Hoe lang…. Wat….. Het telefoontje wat daarop volgde was maar 1 uur later, maar het leek wel weken te duren. Je kon diezelfde dag nog in het ziekenhuis terecht. Ik was al onderweg om terug te komen naar Roermond, maar dit was allemaal niet nodig de weg naar het ziekenhuis wist je echt wel te vinden. “Er worden gewoon wat foto’s gemaakt en dan krijg ik gewoon weer wat antibiotica mee naar huis”. Vanwege je hart krijg je uiteraard in het ziekenhuis meteen voorrang. Ook heb je op dat moment al wat vocht in je benen, maar bij niemand gaan de bellen echt rinkelen…. We lachen er maar wat om en noemen onszelf de kneusjes van het Schoolpad. Man als ik er nu aan terug denk, ik had echt beter op moeten letten…. Om 12.00 uur stuur ik maar weer een appje om te vragen hoe of wat. Ze zijn op dat moment nog met allerlei onderzoeken bezig en je geeft aan dat het minimaal nog wel 2 uur gaat duren. Wederom vraag ik of ik moet komen, maar nee is niet nodig ik kan daar toch niks doen. Wel geef je nog ff tussen neus en lippen door dat ze je op de hartbewaking hebben neergelegd om je goed te kunnen monitoren. Ze hebben foto’s van je gemaakt bloed geprikt en uiteraard krijg je weer zuurstof omdat je slechts 82% zuurstof in je bloed hebt, maar dat is voor ons natuurlijk niets nieuws en niet verontrustend. Om 13.33 uur geef ik aan me echt heel veel zorgen te maken en ik toch besloten heb om naar Roermond te komen. Je blijft aangeven dit niet te doen en dat ze de extra maatregelen alleen maar treffen omdat je nou eenmaal hartpatiënt bent. Het is ook wel een geruststelling dat ze je zo goed controleren maar toch ik wil bij je zijn, dus pak de eerste de beste trein terug naar Roermond. Onderweg in de trein laat je me weten dat de eerste bloedresultaten goed waren, maar dat ze je nog eens willen prikken en dat ze de longarts nog willen spreken, maar die is eerst zijn rondes aan het lopen dus kan nog wel ff duren. Om 15.30 uur is de longarts geweest die wil je inderdaad weer antibiotica geven, maar je cardioloog wil toch nog wat extra bloedtesten doen. Hij kent je natuurlijk al langer en maakt zich net als ik wat meer zorgen over je dan de longarts. Ook om te kijken of de longontsteking geen schade heeft aangericht. Om 16.00 uur krijgen we het bericht dat ze je toch een paar dagen in het ziekenhuis willen houden. Ze willen je de antibiotica in het ziekenhuis toedienen om te kijken of het wel zijn werk gaat doen. Daarnaast willen ze wat bloed op kweek zetten. Om te achterhalen waar het nu vandaan gekomen is.

Na een paar dagen mag je gelukkig weer naar huis. Het lijkt mee te vallen, maar je moet het echt even rustig aan doen. Dat is natuurlijk wel een uitdaging, maar eentje waar ik je dit keer echt aan ga houden.

26 augustus 11.21 uur:

Ik: enne?

Jij: Auch enne (typische reactie weer van je overigens)

Ik: hoe voel je je?

Jij: Op zich prima, alleen kut geslapen

Ik: Anders ik wel! Maar je lag vanochtend nog zo lekker te slapen, dus dacht laat hem maar lekker liggen, dus vanochtend heb je ff geen zoen van me gehad.

28 augustus je bent alweer op de been en gaat boodschappen doen, zodat niet alles door mij gedaan hoef te worden. Uiteraard krijg je daar van mij van op je kop, maar zoals altijd trek je je daar niks van aan.

30 augustus hebben we de rolstoel tweedaagse en ondanks dat je nog niet bent hersteld wil je wel komen helpen. En gezien ik je niet vast kan binden laat ik het maar weer toe, maar kleed je wel goed aan, want de wind is koud. “ja ja ja, echt juud kump good, maak dich neet zoveul zorge!!!”

1 september YumYum aan het water. Ikzelf heb eerst nog verplichtingen voor de tweede dag van de rolstoel tweedaagse, dus kan je niet in de gaten kunnen houden en dat valt me zwaar. Om de haverklap vraag ik of je je wel goed hebt aangekleed want de wind is echt koud en zal aan het water nog wel veel erger zijn. Steevast krijg ik de opmerking ja heb mijn vest aan en blijf uit de wind en veel binnen dus no worries. Rond 19.00 uur kom ik aan bij de Surfclub. Heb je sjaal uit Cambodja meegenomen, zodat je ook je hals tegen te kou kan beschermen. Tot mijn grote verbazing sta je buiten op de wind in een t-shirt. Dit is een van weinige keren dat ik echt boos op je ben geworden. De vrienden kwamen nog naar me toe, van ach Juud rustig aan het gaat toch beter met hem. “ja ja gaan jullie weer met hem naar het ziekenhuis als het mis gaat?” Maar ach het zakte wel weer en we hebben een leuke avond gehad…. Was ik maar strenger voor je geweest!!!

6 september begin je toch weer aan te geven dat je vermoeid bent. Je bent ook op onderzoek uitgegaan en hebt gelezen dat een gezond iemand al weken nodig heeft om te herstellen van een longontsteking, dus bij jou zou dat nog langer duren. Ja duh volgens mij hebben de artsen en ik dat ook al een paar keer aangegeven…. En eindelijk geef je dan een keer toe dat we misschien toch wel gelijk hadden. Je blijft echter werken, want zoals altijd wil je je niet laten kennen en wil je niet als hartpatiënt gezien worden.

10 september je hebt toch maar weer een afspraak bij de huisarts gemaakt, want het gaat je allemaal niet snel genoeg. Helaas kan je op die dag zelf niet terecht, maar je maakt direct een afspraak voor de 11^e. Ondertussen blijven we wel plannen, hotel in Barca gevonden, vakantie voor volgend jaar al aan het bekijken. Mei it is. Ok erg snel op Nepal, maar ik vind het ook niet eerlijk om je tot september of zelfs oktober te laten wachten. Het is al heel wat dat ik naar Nepal mag, want is toch een land wat je graag wil bezoeken, maar helaas kan dit echt niet wegens het hoogteverschil We vragen het wel nog aan de cardioloog, maar hij raad dit echt ten strengste af, dus hier krijgen we echt geen go voor.

11 september je bent bij de huisarts geweest en gelukkig geeft hij je toch echt de opdracht om niet meer te gaan werken, tot je je echt weer goed voelt. Je baalt als een stekker, want je contractverlenging komt er aan, maar echt kerel je gezondheid is zoveel belangrijker. Je neemt dan ook contact op met Petra en uiteraard willen ze je graag ff bij de bedrijfsarts hebben om een plan te maken om rustig aan terug te keren in kleine stappen. Een heel goed idee, want jij zou zo weer fulltime aan de slag gaan over een week, dus ik ben hier heel blij mee.

14 september je hebt een mooie elektrische fiets gezien, dus we gaan naar Johan. Op het moment dat we er zijn zie ik van hetzelfde merk ook een mooie fiets, dus allebei een proefritje maken. Kom ik terug zie ik iemand op de grond liggen eenmaal dichterbij zie ik dat jij het bent. “wat is gebeurt?” “Ik weet het niet lag ineens op de grond” Nou ik natuurlijk weer in paniek, maar jij deed het af als “ja we hadden ook eerst moeten eten” Ok gaan we dat zo doen…

16 september we zijn aan het kijken voor onze tickets voor onze volgende reis naar Azië. De data die we nu weg willen komen qua kosten niet goed uit, dus nog ff verder zoeken.

17 september het gaat ok, maar je gaat (tot mijn grote verbazing) nu echt helemaal voor je gezondheid en ff niet meer voor je plezier. Tot mijn grote verbazing krijg ik namelijk volgende app: Heb net het festival voor zondag gecanceld. Ook je eigen YumYum feest op 21 september in de bioscoop laat je aan je voorbij gaan. Hmmmmm verontrustend, maar wellicht is die eindelijk verstandig aan het worden. Verder gaat het namelijk redelijk goed.

23 september je bent alweer voor halve dagen aan het werk en op zich gaat het wel, maar halve dagen zijn echt genoeg. Je werkt tot (tenminste zo is het plan) maximaal 12.00 uur en bent dan de middag lekker thuis. Toch doe je wel nog extra’s want om 14.00 uur krijg ik bericht van je dat je wel al boodschappen hebt gedaan. Pffff je leert het ook echt nooit!!

27 september halve dagen beginnen al te wennen. Krijg in ieder geval appjes van je dat je lekker aan het water zit. Lekker een tosti erbij man wat is het leven slecht. Halve dagen werken, hele dagen betaald krijgen en ondertussen lekker genieten bij de Beachclub. Ik ben jaloers, want het is een prachtige dag en ik zit opgesloten in het DInghuis, misschien kan ik wel wat eerder naar huis, hou je op de hoogte X.

2 oktober we krijgen van Mark het bericht dat Ester in het ziekenhuis ligt. Op het werk ging het helemaal mis en een collega heeft haar naar Roermond naar de eerste hulp gebracht. Wat blijkt een longembolie gelukkig ze zijn er op tijd bij. Ik wil dus graag van de sessie van de Heritage Business Lounge af, want wil naar haar toe, maar natuurlijk is er niemand bereid om het van me over te nemen. Dus ik ga ff snel vanuit het werk rechtstreeks door naar het ziekenhuis. Ester zelf ligt er nogal rustig bij, volgens mij heeft ze niet in de gaten hoe ernstig te situatie is. Gelukkig loopt het allemaal goed af. 

3 oktober we krijgen bericht binnen dat onze fietsen er zijn. Eindelijk je elektrische fiets, eindelijk kunnen we samen fietsen. Deze hebben we half september toch maar besteld, omdat je conditioneel toch echt wel wat achteruit aan het gaan bent en de cardioloog in Nijmegen het ook een goed idee vond en wel een brief wilde schrijven zodat we een gedeelte terug zouden kunnen vragen aan de verzekering.

5 oktober hebben we de fietsen opgehaald. We zijn ook maar meteen naar Swalmen gefietst, want he wat houd je nu nog tegen. Het gezicht van je vader was fantastisch!! Hij genoot er echt van dat je weer een heel stuk had kunnen fietsen zonder dat je volledig buiten adem was. Dat was echt al heel lang geleden. Ja op de fiets de stad is was nog goed te doen, maar veel verder dan dat zat er echt niet in. Nu lag de wereld weer voor je open…..

Van 7 tot 17 oktober ben ik voor het werk onderweg door België voor de salesdrive. Het gaat weer redelijk met je, je bent halve dagen aan het werk, spreekt hier en daar met vrienden af, gaat af en toe de studio in het leven begint langzaamaan weer rustig te worden. Alleen dat vocht ik je benen. Het gaat maar niet weg… Waar komt het toch door en hoe kunnen we dat verminderen. Zodra ik terug ben spreken we af, gaan we zeker twee keer in de week fietsen. Bewegen (zo zeggen ook de artsen) zal je goed doen. We missen elkaar vreselijk, bellen en appen veel en zijn allebei enorm blij als de salesdrive erop zit. Zonder elkaar slapen lukt slecht…

21 oktober de ophoping van het vocht in je benen wil maar niet weg en je conditie word met de dag slechter. Zelfs halve dagen werken en zeker de trap op naar jullie kantoor valt je met de dag zwaarder. Gelukkig hebben we vanmiddag weer een afspraak in Nijmegen voor controle, dus kunnen we daar weer wat vragen stellen. We besluiten dan ook om voorafgaand alles wat we ineens bedenken op te gaan schrijven zodat we niks kunnen vergeten. Ze doen het een en ander aan onderzoeken, prikken bloed en hopen zo snel te kunnen achterhalen waar het vocht vandaan komt om het zo goed aan te gaan pakken.

23 oktober ik maak me echt enorm veel zorgen om je. Het enthousiasme en de vrolijkheid die iedereen van je kent is al een paar dagen ver te zoeken. Ik zit niet rustig op mijn werk en stuur je meerdere malen per dag een appje om te vragen hoe het met je gaat. Er komt steeds dezelfde reactie “sjattie maak je om mij niet al teveel zorgen, heeft ff tijd nodig maar het komt echt wel goed!! X” Waarop ik steeds hetzelfde antwoord stuur “daar hou ik je aan XXX”.

25 oktober in de ochtend stuur je me een berichtje dat je toch ook weer een afspraak met de huisarts wil maken. Het vocht in je benen blijft je parten spelen en wachten tot het telefonisch consult van maandag met dokter Van Dijk gaat gewoon echt niet meer. Je hebt het idee dat het vocht alleen maar erger word. Dokter Vosbeek wil echter toch echt even afwachten wat Dokter van Dijk er maandag over te zeggen heeft en vraagt je om het weekend toch nog even vol te houden en vooral veel rust te nemen.

28 oktober vandaag heb je een telefonisch consult met Dokter Van Dijk voor de uitslag van de testen van vorige week. Je wordt ongeduldig en belt zelf, maar hij zit in een afspraak en zijn secretaresse geeft aan dat hij zsm zal bellen. Ik heb inmiddels op het werk afgesproken dat ik zoveel mogelijk en met name in de middag vanaf thuis werk, omdat het nu echt lastig voor je is om de hele dag alles zelf te moeten doen. Uiteindelijk belt dokter Van Dijk tegen het einde van de middag terug. Hij wil binnenkort nog een afspraak maken voor een fietstest om te tijken hoezeer je conditie achteruit is gegaan ten opzichte van de laatste keer. Weer ff afwachten dus, want voor de rest is er nog niet veel bekend.

De rest van de week doe je erg je best om mij te laten zien dat het echt wel ok met je gaat, maar ik weet inmiddels ook echt wel beter. Ik zie dat je erg je best doet, maar zie ook dat het je erg zwaar valt allemaal. Halve dagen werken ben je inmiddels ook weer mee gestopt en hele dagen thuis zitten is nou eenmaal helemaal niks voor jou. We genieten van de avonden samen!! En jij geniet er enorm van dat ik eens hele avonden aan het hollen ben om ons te voorzien van eten en drinken, want ja normaal doe jij dit altijd, dus hoe fijn dat het je nu even echt uit handen genomen wordt en dat je helemaal in de watten word gelegd. Uiteraard volgt van mij constant de opmerking “wacht maar als je straks weer op de been bent heb ik nog heel wat van je tegoed” We lachen er om, maar het belangrijkste we genieten enorm van elkaar!!!

1 november 12.30 uur ik schuif net aan tafel bij Sonja voor een kopje koffie en daar volgt de app. “Ha sjattie, heb vanmorgen toch weer dokter Vosbeek gebeld ben net geweest en heb gevraagd of ze me willen opnemen in het ziekenhuis”……. Daar zit je dan. Sonja ziet dat ik schrik en vraagt of ik direct wil gaan, maar de trein is net weg en je geeft aan dat Mark je brengt dus een kopje koffie kan wel, maar ik zit zo onrustig…. Dat jij je op laat nemen in het ziekenhuis zegt genoeg, want je laat nooit zien dat er wat aan de hand is, want al die vragen pffffffff…… je wordt er al niet goed van als je er alleen al aan denkt. Enfin na dat ene kopje koffie besluit ik (uiteraard) toch om direct terug te gaan richting Roermond. Je hebt inmiddels Mark gebeld of hij je naar de EHBO wil brengen, want daar weten ze dat je komt. Ik kom daar ook meteen heen en net als ik aankom mag je naar binnen. Er worden uiteraard eerst weer allerlei scans en foto’s gemaakt en natuurlijk moet je weer aan dat vervelende zuurstof apparaat. Ach je bent in ieder geval weer in goede handen, ze gaan het nu aanpakken en nu komt echt alles snel weer goed!!!!

2 november uiteraard wil iedereen zsm bij je langskomen, maar gezien je op de hartbewaking ligt mogen er maar 2 mensen per keer bij je naar binnen. Dat word dus schema’s maken. Ach dat duurt niet lang en dan ben je lekker weer thuis. In ochtend sniek ik ff stiekem naar binnen om je wat fruit en wat drank te brengen. Ik denk erover na om dokter Van Dijk te bellen. Wil toch kijken wat hij ervan denkt, maar jij geeft aan (en terecht) dat hij dat vanaf Nijmegen toch niet kan beoordelen. We moeten er nu maar even op vertrouwen dat ze vanuit Roermond alle informatie goed naar hem overbrengen en dat ze in samenspraak met hem de juiste behandeling aangaan. In de avond stuur je me nog een berichtje dat het zuurstof gehalte weer boven de 80% is dus dat er weer leven in je lichaam komt. Ook het vocht begint langzaam maar zeker door de medicijnen minder te worden, dus het gaat weer de goeie kant op. We zijn dan ook blij dat je er toch voor hebt gekozen om je op te laten nemen in het ziekenhuis. Ook al missen we elkaar enorm dit is nu gewoon ff de plek waar je moet zijn. In de avond kijken we naar het concert van Madonna appen we heen weer hoe gaaf het is en besluiten we de eerst volgende keer (hoe duur de kaarten ook zijn) naar haar concert te gaan, want dat moeten we toch echt een keer in het echt meemaken.

3 november je eetlust (ook al is het ziekenhuis eten) komt weer terug. We besluiten ook dat het voor jou niet haalbaar is om na de EIBTM naar Barcelona te komen en je geeft aan vraag dan of je moeder komt samen met tante Els. Eigenlijk best een goed idee, want ben wel ff toe aan een paar dagen ontspanning. Je geeft aan dat ik dit echt moet doen, want tegen die tijd kan je echt wel weer voor jezelf zorgen en die paar dagen zullen me goed doen. Mam en tante Els zijn meteen erg enthousiast dus ik ga proberen jou ticket om te boeken en een extra ticket voor tante Els te boeken. We spreken wel direct af, dat zodra het weer beter met je gaat we direct een weekend weg plannen samen.

4 november dokter Van Dijk gaat je vandaag bellen om te kijken hoe het met je gaat en om te bespreken wat ze nu in Roermond met je gaan doen. Die middag hebben we op het werk een overleg, dus ik kan ’s middags niet naar het ziekenhuis komen en daar baal ik enorm van. Gelukkig komen Mark, Esther en Pascal vandaag even langs, dus je bent in ieder geval niet tot vanavond alleen. Dan ga je me foto’s sturen van voor en na het scheren. Deze foto’s zijn me nu zo dierbaar!!! Je kijkt zo recht in de camera en me daarmee zo recht aan. Iedere keer weer als ik deze foto’s zie moet ik zo huilen, omdat ik je blik diep in mijn ogen zo ontzettend mis en er helaas alleen op deze manier nog naar kan kijken…

5 november als je in de ochtend niet direct op mijn appjes reageert ben ik (weer eens) ff helemaal in paniek. Ik bel de verpleging en even later bel je me op. “sjattie maak je niet zoveel zorgen heb gewoon ff uitgeslapen vandaag” In de middag kom ik met Sigrid bij je langs en er is iets raars aan de hand. Je praat raar, je geeft aan dat alles je duizelt, je ziet er niet goed uit en je bent compleet afwezig. Sigrid schrikt er net als ik heel erg van en wil na het ziekenhuis bezoek ook ff mee naar mij, omdat ze ook aan mij merkt dat me dit helemaal niet lekker zit. Het bezoek in de avond zeg ik af en je geeft zelfs aan dat het beter is als ook ik ff niet kom zodat je even goed tot rust kan komen. In de avond geef je aan even te hebben geslapen je je wel weer wat beter voelt, maar dat het blijft duizelen. Je beloofd me dan ook de volgende dag naar een arts te vragen om te kijken wat er nu aan de hand is. We spreken af dat je vanaf nu iedere ochtend zodra je wakker bent me ff een appje te sturen ook al is het maar een teken, ik wil het gewoon weten zodra je wakker bent.

6 november je eerste appje “ Goedemorgen heb goed geslapen, maar nog steeds een beetje draaierig. Vreemd” Ik ga vanaf dat moment ook streng op het bezoek letten, meer dan twee personen komen gewoon echt je kamer niet meer in. De afgelopen dagen wilde het namelijk nog wel eens gebeuren dat er toch ook mensen onverwacht binnen komen lopen en er ineens 4 mensen op je kamer staan. Dat is natuurlijk ook wel te verwachten, maar vanaf nu gaat dat echt niet meer gebeuren. Je hebt je rust hard nodig! Het word dan ook een hele planning als er een paar mensen op een avond willen komen, de eerste kan van 18.30 tot 19.00 en de volgende van 19.30 tot 20.00. Ik ga ook echt niet meer mensen toelaten en vraag ook aan je om iedereen die langs wil komen eerst met mij contact op te laten nemen, zodat we niet weer in een situatie terecht komen dat het echt te druk voor je is. Als ik aangeef dat ik Save heb laten weten dat hij niet kan komen die avond ontstaat het volgende gesprek.

Jij:ok prima!!, Jij bent de baas

Ik: nee dat ben jij ik let alleen een beetje extra op

Jij: Snap ik en drie personen op 1 avond is ook inderdaad echt ff meer dan genoeg.

Ik: ja de eerste twee stuur ik om 19.00 uur weg, hebben we ff een half uurtje samen en dan kan Stan nog ff komen.

Jij: Ok en sjattie dank je dat je zo goed op me let.

Om 13.00 uur stuur je een appje dat er een neuroloog naar je komt kijken vanwege de duizeligheid. Verder gaat dokter Werter weer overleggen met dokter Van Dijk.

7 november in de ochtend stuur je me een bericht dat je een mri scan hebt gehad en dat je het vreselijk vond. De uitslag volgt waarschijnlijk morgen, dus ff afwachten wat daaruit gaat komen. Om half een hebben we een afspraak met dokter Werter (op mijn verzoek) bij je op de kamer. Ze willen je namelijk naar huis sturen, maar ik heb het idee dat het slechter met je gaat nu, dan een week geleden toen je het ziekenhuis inging. En dat heeft dan met name natuurlijk met je duizelingen te maken, maar ook het vocht in je benen is echt niet minder geworden. Precies om half een komt Werter binnen en het gesprek wat toen volgende kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. Dokter Werter geeft aan de behandeling helemaal te hebben overgedragen aan Nijmegen en dat zij echt moeten gaan kijken hoe ze het vocht gaan behandelen in Roermond hebben ze de kennis niet om nu verder met je te gaan en ze mogen ook geen testen uitvoeren, omdat dit alleen in Nijmegen mag gebeuren. Je gaat dus zodra de uitslag van de neuroloog er is met me mee naar huis en dan moet je zsm voor controle naar Nijmegen komen. Op mijn vraag, maar wat moet ik doen als hem iets gebeurt volgt het volgende antwoord van dokter Werter terwijl hij me diep in de ogen aankijkt. “ja jongens en ik weet dit is kei hard wat ik nu ga zeggen, maar heel eerlijk. Ook als hem nu hier iets gebeurt denk ik niet dat we nog iets voor hem kunnen doen” Ik zie je hierop slikken en je groot houden en even later is dokter Werter weg. Pffff wat een bericht ik geef ook bij je aan dat je je echt een keer moet laten gaan, want het is niet niks wat ons daar ff verteld word en samen barsten we voor het eerst in janken om de situatie uit. Maar ff later spreken we ook weer af dat het niet gaat gebeuren. Je bent zo sterk en zo positief. "Maar Juud het gaat niet gebeuren. Ik laat al 36 jaar zien dat ik meer kan wat iedereen verwacht, dus kom maar op!" Je gaat alles doen wat ze in Nijmegen van je willen om ervoor te zorgen dat je zsm weer redelijk de oude bent. Je zal iedereen laten zien hoe levenslustig je bent en gaat wederom iedereen laten zien dat Keven Schumann tot veel meer in staat is dan wat iedereen en vooral de artsen vermoeden. In de avond is de schrik van het gesprek weer wat gezakt, maar de emoties zitten je hoog. We appen het volgende:

Ik: je zag er weer een stuk beter uit vanavond, ben echt trots op je en ik hou ontzettend veel van je.

Jij: Ik ook op jou en ben je heel dankbaar!!

Ik: dat hoef niet, zou jij omgekeerd ook voor mij doen.

Jij: Luv you!!

Ik: ook al is het spannend ben blij dat je morgen weer bij mij en Bo op de bank ligt.

Jij: Ik ook!!

Ik: Weltruste sjattie, slaap lekker en tot morgen!!

8 november je wil graag naar huis, maar moet nog op de uitslag van de artsen wachten. De duizelingen worden minder. Je hebt er nu alleen nog last van als je naar rechts kijkt waarop mijn antwoord volgt “dan moet je niet naar rechts kijken ” Het feit dat de artsen om 12.30 uur nog niet zijn geweest zien we maar weer als iets positiefs. Als er echt iets ergs aan de hand was geweest waren ze allang bij je geweest. Helaas horen we vandaag niks van de neuroloog, dus je mag nog niet mee naar huis. Ik loop voor ik naar huis ga nog even bij de zuster langs en ze geeft aan ook nog niks van hem te hebben gehoord, dus we moeten nog even afwachten tot morgen. In de avond appen we nog wat en je krijgt weer wat bezoek op je kamer van de oude vrouw die aan de overkant in een kamer ligt en vraagt of ik een watergun voor je mee wil nemen morgen, zodat je ze van je kamer af kan schieten met water…. Ik geef daarop aan morgen mag je (hopelijk) met me mee naar huis, dus heb je die niet meer nodig.

9 november je hebt super slecht geslapen, je wil nog maar 1 ding en dat is naar huis, je bent het zo zat in het ziekenhuis. We hopen dan ook dat de neuroloog vandaag met goed nieuws komt en je mee naar huis mag. Ik bel wederom met de verpleegsters om te vragen of ze al iets hebben gehoord, maar helaas is dit nog steeds niet het geval. De cardioloog (dokter Werter) is wel in de ochtend geweest en van hem mag je naar huis, nog even wachten dus op die verrekte neuroloog. Ik heb een lunch staan met de meiden en je geeft aan deze door te laten gaan, want voor de lunch verwacht je toch niet naar huis te mogen. Eerst moet de arts komen, dan moeten ze alle papieren nog in orde maken en dan mag je pas naar huis, dus met lichte tegenzin ga ik toch maar even. Ook al is het om even mijn gedachten op iets anders te zetten. Om 12.30 stuur je het verlossende bericht de neuroloog is geweest, ze gaan nu de papieren in orde maken en dan mag je naar huis. Via de app wil je me niet vertellen wat de neuroloog heeft gezegd dat zeg je me wel als ik er ben. Ik eet snel wat met de meiden en om 13.30 uur ben ik onderweg naar je. De uitslag van de neuroloog was dat je een lichte herseninfarct hebt gehad. Het was niks ernstigs, maar ze hadden een klein litteken gezien. Goed in de gaten houden dus en zodra je iets voelt direct aan de bel trekken. Je krijgt een sterkere bloedverdunner in de hoop het zo voor de toekomst te voorkomen. We zijn daar zo,lichtjes overheen gestapt. Nu ik het zo opschrijf neem ik het mezelf steeds kwalijker dat ik niet beter heb opgelet. Maar als we de specialisten al niet kunnen vertrouwen.......

De week thuis was best spannend. Het ging echt niet beter met je dan voor je het ziekenhuis inging en we beginnen er dan ook over na te denken dat we er echt rekening mee moeten houden dat je maandag als we voor controle naar dokter Van Dijk moeten dat je daar moet blijven. Je geeft aan dat dit echt niet nodig zal zijn, maar voor de zekerheid zorg ik wel dat ik spullen voor je meeneem, je weet het maar nooit. Ik werk deze week veel vanaf thuis, want veel kan je niet zelf, zelfs naar de keuken lopen voor een kopje koffie of iets te eten valt je zwaar. Af en toe moet ik wel naar Maastricht voor afspraken, maar ik zie iedere keer aan je gezicht dat je blij bent als ik weer thuis kom.

18 november de afspraak met dokter Van Dijk en ja wat ik al verwachte na 1 tel naar je benen te hebben gekeken geeft Van Dijk direct aan ik ga nu naar boven bellen om te kijken of er een bed voor je is. Ik wil hier met de artsen gaan kijken wat we voor je kunnen gaan doen, zodat het vocht uit je benen gaat, want blijkbaar lukt het niet met de medicijnen die je nu krijgt. Een ontzettende domper voor je, maar we zijn wel blij dat ze nu (eindelijk) in Nijmegen gaan kijken wat ze kunnen gaan doen. Ik blijf bij je tot je op de kamer bent, maar ga daarna ook naar huis. Het was weer een spannende dag vol met emoties en vanavond laat pas naar huis dat trek ik even niet. Gelukkig is Mark bereid vanavond ff bij je langs te komen, zodat je niet tot morgenmiddag als ik weer kom alleen bent. Als ik thuis kom ben ik natuurlijk weer erg emotioneel en loop ik alleen maar te janken. In de avond komt dokter Pop zich voorstellen en je hebt meteen een goed gevoel bij hem. Ik leer hem later die week ook kennen en inderdaad een super fijne kerel. Hij loopt ook dagelijks bij je binnen (zelfs op zijn vrije dagen komt ie ff kijken) echt een toffe kerel!! Je wordt direct op deze dag aan het infuus aangesloten om zo de plasmedicatie direct in je bloedbaan te laten gaan en dit werkt, dus het gaat eigenlijk al direct een stuk beter met je en je krijgt meer lucht, dus we zijn erg positief!! Je begint zelfs al over naar huis gaan, maar ik geef daarop aan dat ik nu toch echt hoop dat ze je in het ziekenhuis houden tot het echt een stuk beter met je gaat. Je moppert wat, maar bent het wel met me eens. En je geeft ook aan zelf ook niet naar huis te willen voordat je beter bent. In de avond appen we weer veel. Onder andere het volgende komt voorbij.

Jij: breng me ff een biertje

Ik: daar heb je nu een knop voor

Jij: Daar krijg ik geen bier van

Ik: Kwijf

Jij: Nou Nou zeg, maar inderdaad hahahaha. En jij heb je wel gegeten.

Als hier geen reactie van mijn kant op volgt

Jij: Juud eet eens fatsoenlijk…….

Ik: alsof ik na zo’n dag zin heb om boodschappen te doen

Jij: Niks mee te maken je moet ook aan jezelf denken!! Niet alleen met mij bezig zijn.

Typisch hoe jij je in deze situatie meer zorgen blijft maken om mij dan om jezelf. Ach ja laten we het er maar op houden dat we elkaar goed in de gaten houden.

Vanaf dan begint de periode dat ik iedere dag naar Nijmegen kom. Rond een uur of 15.00 ben ik er meestal en rond 20.00 uur ga ik weer naar huis. Zo fijn dat ik al die tijd bij je kan zijn en we samen kunnen eten. Kunnen we dat er toch lekker inhouden. De verpleging en de artsen hier zijn zo relaxt echt heel fijn hoe ze met de situatie omgaan en ons de ruimte geven om ook veel samen te zijn. Als ze komen voor testen vragen ze eerst of het kan, of dat ze later als ik weg ben terug moeten komen… Je ziet er ook gelijk van het begin af aan een stuk beter uit, dus we zijn beide erg positief en zijn blij dat ze je in Nijmegen hebben opgenomen en ze nu echt met je aan de slag gaan.

20 november 8.22 uur

Jij: Moggel

Ik: Hey goede morgen, beetje kunnen slapen

Jij: Ja eigenlijk best aardig, jij?

Ik: Ik heb ook beter geslapen en hoe voel je je vandaag?

Jij: Goed krijg al dunnere enkels

Ik: Dat is super fijn, maar denk niet dat je dit weekend al naar huis mag, wat denk je zelf?

Jij: Dat denk ik ook niet, maar ben zo blij dat we nu eindelijk resultaat zien!!! Ik ben ook al 800 gram kwijt.

Ik: Dat is super fijn!!!

Jij: Ik laat het je weten als Van Dijk is geweest tot straks. XXX

Die dag komt dokter Pop uiteraard weer ff langs en hij is erg positief gestemd. Ze zijn erg enthousiast over hoe je op de medicijnen reageert en gaan ervan uit dat je vlak na het weekend toch echt wel weer mee naar huis mag. Ondertussen heb je wel een ontsteking in je hand vanwege het infuus, dus ze zullen deze vanavond of morgen wel gaan verplaatsen. Ze willen morgen wel onderzoeken gaan doen om nu echt de afwijking in je hart in kaart gaan brengen, want tot nu toe is het een beetje giswerk en ze willen nu toch echt weten hoe het precies in elkaar steekt. Je ziet hier toch wel tegenop, want je denk weer direct terug aan de MRI in Roermond wat echt geen prettige ervaring was.

21 november vandaag heb je om 13.30 uur de scan. Gelukkig ben ik zodra je daar van terug komt in het ziekenhuis, dus je bent daarna in ieder geval niet alleen. Wat hebben we toch een mazzel dat het Maastricht Convention Bureau zo begripvol is en me zoveel ruimte geeft om iedere dag je kant op te komen. Ook dokter Pop komt vandaag nog even langs en helaas krijgen we het nieuws dat je zaterdag nog niet naar huis mag. Dat hadden we ook wel verwacht gezien je direct weer vocht vast ging houden nadat ze gestopt waren met de medicatie toe te dienen via het infuus, maar toch een kleine domper. Tegen het einde van de dag sluiten ze je weer aan, aan de medicatie en meteen zien we weer vooruitgang. Onderweg naar huis sprak een verpleegster me nog aan. Ze gaf aan dat ik ook altijd contact met ze op kon nemen en dat ik er niet alleen voor stond. Als ik vragen had kon ik altijd bellen, zelfs als ik midden in de nacht wakker lag. Er is toch altijd iemand op de afdeling waren haar woorden.

23 november vandaag hebben we dan een nieuwe tekening gekregen van je hartafwijking. Deze blijkt compleet anders te zijn dan wat ze bij je geboorte dachten, maar ook helemaal anders als wat Van Dijk in eerste instantie dacht. Het grootste verschil is dat ze weerstand in je longen hebben ontdekt. Hiervoor gaan ze een medicijn van € 50.000,- per half jaar aanvragen (daar gaat je no claim ) Ach ja als je conditie er beter van wordt….

25 november je energielevel gaat iedere dag omhoog. Vandaag heb je al tot aan de hometrainer (deze stond aan het einde van de gang waar je op lag) gewandeld. Toen je in het ziekenhuis kwam was dit ondenkbaar, dus we zijn hier super blij mee. Wie weet kan je over een paar dagen al proberen om een paar keer te trappers rond te laten gaan. Je bent in ieder geval erg blij dat je niet meer aan je kamer gebonden bent en een beetje rond kunt wandelen over de gang.

Jij: Zo net ff tot aan de hometrainer gewandeld ging goed.

Ik: Wat goed!!! Fijn zeg!! Overmorgen kan je ook al een paar keer met de trappers rond ;)

Jij: Ja joh loop ik ook nog ff van beneden naar boven.

Ik: nee nee niet op de zaken vooruitlopen, maar je bent goed bezig sjattie!!!

Jij: Alles kump good!!!! Beloofd!! XXX

’s avonds willen ze een nieuw infuus bij je aanleggen, maar door het vocht ben je lastig te prikken en heb je veel pijn in je arm. Het moet dus nog even in de arm blijven zitten die ontstoken is, maar gelukkig heb je daar nu iets minder last van. Morgen proberen ze het opnieuw. In de avond kijken we gezamenlijk naar Royke Donders en appen we erop los, waardoor we allebei (ook al zijn we niet bij elkaar) de tranen over de wangen hebben lopen van het lachen.

27 november vanaf 8.13 uur

Jij: Goeiemorgen!!!

Ik: Morgen hoe is het?

Jij: Prima, ben alleen onvrijwillig uit mijn bed getrapt.

Ik: Enne moet ik klappen uitdelen vandaag??

Jij: Nee hoor!

Ik: Waarom moest je eruit dan?

Jij: Ga zo ff hardlopen, fietsen en zwemmen.

Ik: Hahahaha dat zou wat zijn…. Krijg ik straks gewoon een strak getraind lekker ding mee naar huis, in plaats van gewoon een lekker ding.

Jij: Denk dat dat gaat tegenvallen….

Ik: Lekker geslapen?

Jij: ben weer iets lichter en ja heb goed geslapen.

Ik: Top!!! Ben nu in Maastricht zie je vanmiddag.

Jij: Ik zal er zijn

Ik: Niet dat je dan in de sportschool zit…

Jij: haha wie weet….

Samen: tot vanmiddag Luv you!!!

28 november voor het eerst in dagen vraag je naar je laptop. Dit is voor mij een goed teken, want je hebt weer zin om met je muziek aan de slag te gaan. Hoe fijn!! Blij kom ik met je laptop naar Nijmegen. ’s Avonds facetimen we nog ff en gezien jij in bed ligt besluit ik hetzelfde te gaan doen. Voor ik ga liggen besluit ik je te flashen….. Je schrikt hier zo van dat je heel hard gaat lachen en hierdoor verstikkende geluiden gaat maken. Opeens hoor ik Jacky (een verpleegster) je kamer in komen rennen. Keven Keven wat is er aan de hand? Ik hoor jou zeggen niks hoor ben met het thuisfront aan het Facetimen. Komt Jacky in beeld, weet niet wat je met hem doet, maar hou hiermee op, ik schrik me de tering…. Hahaha wat hebben we hier nog vaak (samen met Jacky) om gelachen.

29 november planning planning planning. Mijn ouders zaterdag middag, Kira op zaterdag avond en je ouders op zondag en dan moet de rest daar nog tussendoor gepland worden. Het is allemaal wat ook al lig je in Nijmegen iedereen wil komen, hoe fijn is dat!!! We worden zo enorm gesteund door iedereen dat doet ons super goed!!

30 november vandaag gaan ze voor het eerst je benen in zwachtelen. Ze hopen hiermee de laatste ophoping van het vocht uit je benen te halen. Ria (een van je favoriete verpleegsters) legt de zwachtels bij je aan. Het voelt niet slecht aan het zit niet super strak, dus prima zo. Deze moeten nu tot maandag blijven zitten en als je dan onder de 90 kilo bent mag je volgende week (eindelijk) mee naar huis. Maar hopen dat de zwachtels hun werk gaan doen dus…. Je bent op dat moment al ruim 5 kilo aan vocht kwijt, maar ze willen toch echt minimaal 8 kilo eruit krijgen.

2 december ze hebben de zwachtels van je benen gehaald zodat je even kunt douchen. Het verschil in dikte is enorm. En eerlijk gezegd bijna eng om te zien hoe dun je benen geworden zijn, maar het is voor een goed doel, dus als ze er terug om moeten na het douchen dan moeten ze terug. Ook ga je vandaag weer van het infuus af. Ze willen toch weer kijken hoe je lichaam hierop reageert. Ze zijn nu ook bezig om de thuishulp in te schakelen, omdat je zwachtels om de 3 dagen vervangen moeten worden en ze mij hier niet mee op willen zadelen. Je bent er tenslotte voor verzekerd, dus laat dat maar lekker aan de professionals over. Wie weet mag je morgen toch naar huis. We wachten het vandaag wel weer ff af.

3 december voordat ik naar Nijmegen kom heb ik nog niks van de verpleegsters gehoord of je eventueel mee naar huis mag, maar zodra ik in het ziekenhuis kom zit je me heel blij aan te kijken. “ik mag zo met je mee naar huis, ze zijn nu de papieren voor me in orde aan het maken” Oh man wat zijn we blij, eindelijk weer samen thuis en nee we zijn er nog niet, maar eindelijk kunnen we langzaamaan samen in ons eigen tempo gaan werken aan je herstel. De thuishulp die we krijgen blijkt een (ver)familielid van me te zijn. Onze opa's zijn broers. Je bent dus ook bij haar in goede handen.

4 december vandaag moet ik bij de apotheek langs om je zwachtels en alle benodigdheden op te halen. Hebben ze godver de godver niet de juiste info vanuit het ziekenhuis doorgegeven, waardoor ik niet alles meekrijg, of er een godsvermogen voor moet betalen. Maar hoe moet dat dan, want morgen komt de thuishulp en dan moeten we de spullen wel in huis hebben. Ik bel het ziekenhuis en ze verzekeren me dat ze de juiste info door gaan geven aan de apotheek. Met de apotheek spreek ik dan ook af dat ze morgenochtend de spullen komen leveren, gezien ik in de ochtend naar Maastricht ga en aan het begin van de middag de thuishulp komt. Op dit moment begint het me allemaal een beetje (te) zwaar te worden. Al het geregel, het werk en de stres van de afgelopen tijd beginnen eruit te komen, maar ik moet sterk blijven!!!

Vanaf nu moet je iedere dag op de weegschaal om te controleren of je gewicht niet toeneemt, zodra dit namelijk het geval is moeten we gelijk weer gaan kijken wat er gedaan moet worden eventueel. Het is logisch dat je wel 1 kilootje bijkomt, maar meer dan dat mag het echt niet zijn!

5 december om half een krijg ik bericht van je dat de apotheek nog steeds niet is geweest. Dus je gaat met ze bellen. Ontkennen ze daar van onze afspraak in de ochtend. "Nee hoor meneer tegen het einde van de middag komen we het brengen" Maar dat is dus te laat want de thuishulp komt om half drie. Gelukkig is je vader in de gelegenheid om alles op te halen, dus je hebt alle benodigdheden op tijd in huis. De thuishulp is een leuke meid. Is in eerste instantie wat verward, want normaal gesproken hoef ze alleen maar ouderen in te zwachtelen. Als je je verhaal begint te vertellen is dat voor haar en zeker de meegekomen stagiaire natuurlijk super interessant.

6 december je gewicht blijft stabiel. Eigenlijk heb ik nu een site visit in de stad, maar gelukkig zijn twee collega's zo aardig om deze van me over te nemen. Ik heet de groep dus wel even welkom en zie ze nog even tijdens de lunch, maar daarna ook weer snel naar huis.

Tot en met 8 december gaat het goed, we hebben het gezellig, ik mag weer lekker thuis voor je zorgen en je gewicht blijft stabiel. In de middag komen je ouders. De bel gaat en ik vraag je om open te doen, is voor je ouders ook fijn om te zien dat je niet in bed of op de bank ligt, maar dat het echt de goede kant op gaat! Ik hoor vanuit de keuken je vader tegen je zeggen "waarom ben je nou zo kort van adem?" Als je de woonkamer inkomt zie je grijs en blauw en pak ik meteen een rechte stoel en een tafeltje om je benen op te leggen. Het duurt ff, maar je komt weer bij en we hebben een gezellig uurtje met je ouders. Met het naar bed gaan zie ik je in het toilette voorovergebogen tegen de muur leunen. Ik wil meteen inspringen, maar besef me, dat je me wel roept als je me nodig hebt. Dan kom je naar bed, je speelt nog wat met je telefoon, gaat liggen en dan........ Het geluid wat uit je komt is zo eng. Het lijkt wel of je aan het verdrinken bent. Ik duw je dan ook overeind, ren om het bed heen en zie pure angst in je ogen. Schat wat is er, wat is er aan de hand en wat kan ik doen? Binnen een minuut kom je tot rust, maar geef je ook meteen aan "Juud dit voelt niet goed" Daarom was mijn antwoord "zeg het maar wat wil je? Ik kan 112 bellen, dan komt de ambulance, maar die brengen je niet verder dan Roermond. Als je naar Nijmegen wil zal ik je moeten brengen." Een ding was duidelijk je wilde niet naar Roermond. Dus tas pakken, kleren aan en naar Nijmegen. Eenmaal in de auto (om half een snachts) kom ik erachter dat ik niet heb getankt. We rijden dan ook diverse tankstations in Roermond af, maar nergens kan ik met de pinpas betalen. Nou op goed geluk richting Nijmegen en bij het eerste tankstation langs de snelweg (bij Venray) tanken. Ik vraag aan je om de 5 minuten een teken van leven te geven, zodat ik me op de weg kan focussen. In het ziekenhuis aangekomen staan ze al voor ons klaar. Je kan meteen naar een kamer er worden meteen onderzoeken gedaan en uiteraard ga je weer meteen aan dat verdomde zuurstof. Als ze met je bezig zijn kan ik ff de kamer uit en krijg ik mijn eerste echte inzinking. Gaat dit nog wel goed komen? De paniek is enorm. Als ik ff later je kamer in kom kijk je me lachend aan "kijk zit weer aan alles aangesloten kump good!" Vrij snel komt een verpleegster je ophalen van de eerste hulp en ga je weer naar de afdeling. Ilja staat ons daar al op te wachten, want natuurlijk hadden ze al gehoord dat je er weer bent. "Welkom terug vriend, we gaan je nu echt weer op de been krijger, eerder dan dat ga je niet meer naar huis" Helaas hebben ze op dat moment geen kamer voor je alleen vrij en voor mij geen bed, maar ik ben zo kapot dat ik onze jassen op de grond leg als matras en wat handdoeken om me heen als deken. Om 7.00 uur komt het ontbijt de dame schrikt als ze mij ziet liggen, snel kom ik overeind en heel fijn we kunnen ff samen ontbijten. De oudere man bij je op de kamer is een sympathieke, vitale man die even een ritmestoornis had gehad. Hij is degene die je heeft geleerd "eigenwijs is ook wijs" en bedankt!! Heb ik nog vaak mogen horen :) we hebben die dag nog een gesprek over wat als.... Ben je niet bang dat dit verkeerd af kan lopen? Maar nee, die angs was er totaal niet. Dit gaat goed komen, kan ff duren, maar echt kump good! Tegen het einde van de middag als dokter Pop is geweest ga ik naar huis. Ze geven aan je misschien te snel naar huis te hebben laten gaan en dat ze je nu pas laten gaan als je na het stopzetten van het infuus minimaal 3 dagen stabiel blijft. Nou ja wat moet dat moet en ik ga iedereen weer informeren.

10 december vandaag gaan ze een piklijn bij je aanbrengen. Door het vele prikken van de afgelopen tijd is het niet meer te doen. Het doet enorm veel pijn en gezien ze iedere dag bloedprikken vinden ze een andere oplossing. Dit moet op de ok gebeuren. In je bovenarm brengen ze en lijn naar binnen die rechtstreeks op een ader bij je hart wordt aangesloten. Aan het uiteinden hangen drie toegangen, 2 om het infuus op aan te sluiten en 1 om dagelijks bloed af te nemen. Je zegt er geen last van te hebben, dus het is een enorme vooruitgang. Deze lijn kan drie maanden blijven zitten voordat deze verschoond moet worden. Ze geven dan ook meteen aan dat als je naar huis gaat deze lijn blijft zitten, zodat ze je meteen aan kunnen sluiten voor het geval dat..... In de middag krijg ik weer bericht dat er weer een kilo af is en dit vieren we weer!

11 december het gaat veel sneller dan de eerste keer. Ze pakken het nu dan ook erg agressief aan, maar met resultaat je valt dagelijks anderhalve tot twee kilo af en wandelt vaak door de gangen. In de avond krijg ik een foto van wat oude mannen die ergens naar zitten te kijken.

Jij: mijn voetbalclub

Ik: bejaardesoos zal je bedoelen :)

Jij: slappe humor hier lach me kapot

Ik: wel eng hoor op een afdeling voor hartpatiënten dat er naar zo'n spannend beladen wedstrijd gekeken wordt.

Jij: dat het maar niet te spannend word want dan moet ik echt op de gele knop drukken.

Ik: dan komt Jos vrees ik niet meer zo snel aangehold.

Jij: ben er ook bang voor.

Jullie keken naar Ajax-Milan en de spanning liep hoog op. Voor wat betreft de gele knop. Op de dag dat je binnenkwam waren we een en ander op zijn plek aan het leggen, maar ik had wat licht nodig dus drukte op wat ik dacht een lichtknop. Dit bleek echter een alarm te zijn, dus binnen twee tellen stond Jos uitgeput op je kamer om te kijken wat er aan de hand was.... Oeps sorry.... We hebben er daarna nog vaak om gelachen.... Jaja ik ben blond en kan niet lezen. Er stond namelijk duidelijk boven deze knop, alleen gebruiken bij calamiteiten.... Het was stikdonker ik zag niks in die kamer.

12 december 8.08 uur

Jij: Ben weer 1.5 kilo kwijt, 87,4! Gaat lekker zo...

Ik: top man!!! Kom snel weer je kant op. XXX

Om 14.00 uur heb ik weer de trein vanuit Maastricht, dus rond 15.30 uur ben ik bij je. Vanavond komen mijn ouders, dus kan lekker met hun terug naar huis een keer. Die middag komt Ilja bij je op de kamer eigenlijk mag het niet, maar er is een eenpersoonskamer vrij gekomen en als je wil verplaatsen we je daar heen. Nou daar hoef je niet over na te denken, dus zodra pap en mam er zijn verhuizen we alles.

13 december 7.46 uur

Jij: moggel!!! Damn heb heerlijk geslapen... Geen gesnurk van anderen en heerlijk met de deur dicht.

Ik: heb net al dik kwartier met je baas gesproken.

Jij: wat had Petra nog?

Ik: wilde met mij om tafel omdat wet van poortwachter nu voor je ingezet moet gaan worden. Heb gevraagd of ze niet volgende week langs willen komen als je dan weer thuis bent. Wellicht kunnen we dan meteen de optie voor parttime werken bespreken. Heb ik nu uiteraard niks over gezegd, maar denk dat het wel zo fair is.

Jij: ja ben ik met je eens laten we hopen dat ik volgende week weer thuis ben, ze zijn hier zo positief denk dat dat wel gaat lukken. Hoop zo dat het klopt en ik volgende week weer lekker thuis ben.

Ik: ja sjattie, moet je kijken hoe goed het gaat. Kump hielemoal good!!

Jij: ja maar het moet met tabletten ook goed blijven gaan.

Ik: heb vertrouwen....

Jij: klopt, ben weer bijna een kilo kwijt. Nu 86,7.

We zijn op dat moment na een gesprek met dokter Pop met een aantal zaken bezig. Dat je niet meer fulltime kon gaan werken was een klap, maar gelukkig kon je daar ook vrij snel de voordelen van inzien. De 67 halen was toch een bijzonder verhaal, dus dan nu maar al genieten van je pensioen. Toen ik opperde dat we ook een hondje konden nemen, was de teleurstelling helemaal weg. Je ging er helemaal in op en samen gingen we op zoek naar een pup die bij ons paste en waar jij niet hele lange stukken mee hoefde te lopen. De keuze was eigenlijk snel gemaakt. Een Franse bulldog zou volgend jaar bij ons komen. Eerst even goed aansterken en dan lekker met het beestje aan de slag.

14 december 8.32 uur

Jij: goeiemorgen, we zijn weer wakker en gewogen. 85.4 kg! Ga echt voor de 59 kilo ;) vandaag mag er een pomp af en morgen de ander. Dan met pillen beginnen en kijken hoe het gaat.

Ik: dat is fijn. Ben je donderdag thuis.

Je kreeg via het infuus twee medicijnen, een was voor het plassen te bevorderen en de andere was om je hart te ondersteunen. De plasmedicatie hebben ze als eerste weggehaald. In de avond zijn Kira, Dennie en Lynn weer ff geweest, wat is het toch een heerlijk kind! We worden iedere keer weer erg vrolijk van der en gelukkig blijft Kira ons foto's van haar sturen.

15 december in de middag hebben ze de tweede pomp losgekoppeld, dus nu weer kijken hoe je op de tabletten reageert.

21.05 uur

Ik: zo ben weer veilig thuis

(Het duurt en het duurt voordat er een reactie komt)

22.36 uur komt er dan een reactie.

Jij: ik heb het gevoel dat het alweer achteruit gaat

Ik: heb je het idee dat je te weinig plast?

Jij: ja dat ook

Ik: bespreek je die twijfel ook met de verpleegster als ze komt voor de controle

Jij: ja heb ik gedaan. Ze geeft aan dat ik ff moet afwachten hoe het zich ontwikkeld tot morgen en dan sowieso weer met de arts overleggen.

Ik: maar ze blijven meten hoeveel je plast. Toch?

Jij: ja klopt, maar ik loop echt achter op wat ik heb gedronken vandaag.

Ik: wel positief blijven he sjattie. We komen er samen echt wel!! Hoe dan ook ik steun je in alles wat er ook nog komt.

Jij: ja weet ik en ben ik je ontzettend dankbaar voor!!

Ik: hoef je me niet dankbaar voor te zijn. Zou jij voor mij ook gedaan hebben. Daarom houden we van elkaar. Moet ik morgen wat eerder komen?

Jij: nee ga maar gewoon naar je werk, ik hou je wel op de hoogte

Ik: werk is nu echt niet belangrijk!! Als je morgen wil dat ik eerder kom, dan trek je aan de bel ok?

Jij: ja ok doe ik....

Ik: kop hoog he... Ut kump allemaal good!!!

Jij: ja weet ik maar heb vandaag gewoon ff geen lekkere dag.

Ik: gun je lichaam ff de tijd om zich weer aan te passen.

Jij: misschien is dat het inderdaad we zien het morgen wel.

Ik: het is nu zo gewend aan de medicatie en de ondersteuning nu dat weg is gevallen moet je lichaam het echt weer zelf gaan doen. Het moet ook even wennen dat het weer moet werken en niet meer achterover kan blijven hangen.

Jij: klinkt inderdaad logisch.

Ik: ben de laatste tijd zo goed in logisch denken :)

Jij: ik hou van je!!!!

Iets later die avond krijg ik nog bericht dat je toch nog even over de gang bent gaan lopen. Ben zo trots op je. Hoe je het doet, hoe je volhoud.

Helaas besluiten ze dat het zonder infuus toch nog niet goed gaat, dus ze sluiten je weer aan. Dit keer alleen aan de hartversterker en je merkt meteen weer dat het vooruit gaat.

19 december je hebt 5 minuten gefietst en lekker gewandeld door de gangen van het ziekenhuis. Je bent weer helemaal je positieve zelf. Je schrijft dat het lekker gaat en je benen eindelijk dunner worden. Misschien ben je toch nog voor de kerst thuis. Nog twee kilo te gaan. Als het goed blijft gaan op de tabletten de komende paar dagen mag je (eindelijk) naar huis. Ach het maakt eigenlijk ook niet uit waar we zijn, we zijn sowieso samen en dat is het belangrijkste. Als ik app dat ik bij het ziekenhuis ben app je terug dat je dichterbij bent dan ooit. Je hebt een heel stuk gewandeld en staat me bij de lift op te wachten.

20 december 83,1 kilo, je krijgt wel wat last van erge kramp in je handen, maar de artsen geven aan dat dit door het ontwateren komt. De benen blijven dun, heel dun, maar zodra je straks met Babs (die naam heb je voor de hond uitgezocht) kan gaan wandelen komt ook dat allemaal weer goed. We besluiten dat we haar rond je verjaardag gaan halen en gaan op zoek naar een nest.

21 december 82,2 kilo vanavond blijf ik bij je slapen. De verpleging vond dat ik maar eens een nachtje moest blijven slapen. Je hebt inmiddels weer een kamer voor jezelf, dus kan prima. Op het bed wat voor me klaarstaat als ik in het ziekenhuis aankom ligt een briefje met daarop geschreven. Voor Kevens vrouw (zijn liefde van zijn leven) zo lief!! Onderweg naar het ziekenhuis krijg ik bericht van Kira. Ze is zwanger van de tweede. We zijn allebei super blij! We hebben een super gezellige avond in het ziekenhuis. De verpleging komt om de haverklap ff gezellig tussen de bedrijvigheid door bij ons om koffie te drinken en te kletsen. We slapen eindelijk weer een keer samen, zo fijn!!!!

23 december 81,3 kilo de medicatie gaat er weer vanaf en je gaat weer over op de tabletten. Super fijn nieuws, je voelt je ook beter dan de vorige keer, dus bent super positief. Zeker ook omdat je benen nu echt dun zijn en daar echt geen vocht meer inzit.

24 december 82,6 kilo, toch weer iets zwaarder, dus maar ff afwachten wat de arts gaat zeggen. Dit hadden ze ook wel verwacht, want ze hebben zoveel vocht uit je gehaald, je lichaam moet zich echt even gaan herstellen. Ik blijf die nacht en de komende nacht weer bij je slapen. Ff een weekendje samen. Sowieso voor de kerst, maar ook omdat we zo genieten van het samen zijn. Onderweg is het super slecht weer. De trein kan niet verder vanwege een boom op het spoor tussen Reuver en Venlo. Gelukkig pikt je vader mij op en brengt me naar Venlo, zodat ik toch lekker op tijd bij je ben. De kerstdagen in het ziekenhuis zijn fijn. Je wil echter dat ik tweede kerstdag bij mijn ouders ga om daar te eten. Ff iets anders dan alleen dat ziekenhuis zal me goed doen. Ik twijfel maar stem in. In de ochtend van 25 december schrikken we ons de tering, het alarm gaat af op de afdeling en mijn god er komt een elftal aan verpleging, ambulancebroeders en weet ik het allemaal de afdeling op.... Wat bleek op de kamer een paar deuren verder is er bij een vrouw onder de douche het hart gescheurd. Helaas is ze daar overleden, omdat ze de deur gesloten had en ze niet direct bij haar konden. De verpleging is de hele dag down en komen veel bij ons op de kamer voor een praatje. Ze geven allemaal aan dat dit eigenlijk niet kan, maar ze kletsen zo graag met ons, omdat we altijd zo positief en vrolijk zijn. Toch fijn dat we na al hun goede zorgen voor jou (en ook een beetje voor mij) iets terug kunnen doen.

26 december, tweede kerstdag ik zit bij mijn ouders, maar ben liever bij jou. Het klopt gewoon niet, hier zijn, zonder jou en jij in dat ziekenhuis. In de avond nemen ze bloed bij je af om op kweek te zetten. Binnen 4 tot 7 dagen krijgen we daar de uitslag van. Oud en nieuw vieren we dus ook in het ziekenhuis.

27 december, ze gaan toch weer iets anders met je proberen, want op alleen plastabletten lukt het niet. Ze besluiten een aderlating te doen. Ze tappen een liter bloed bij je af en brengen hiervoor in de plaats een liter vocht terug. Dit om je bloed wat dunner te maken, zodat het beter door je lichaam kan stromen. Als Ilja met die grote spuit binnen komt ben ik weg, hier hoef ik niet bij te zijn. Ik ga aan het einde van de gang op een bankje zitten en barst in janken uit. Een van de verpleegsters komt naast me zitten en zegt " ik vond je al de hele tijd zo sterk, goed zo laat het maar ff gaan het is niet niks wat jullie voor je kiezen krijgen, maar met de positiviteit van jullie moet het goed komen". Ze blijft de hele tijd dat ze met je bezig zijn bij me zitten.

28 december de aderlating heeft je goed gedaan. Misschien hebben ze nu dan eindelijk de oplossing gevonden. Als dit het is moeten we straks iedere drie maanden naar het ziekenhuis om dit te laten doen, maar als dat het is, zijn we super blij!!!

30 december 8.37 uur

Jij: denk dat naar huis gaan niks gaat worden. Heb het idee dat mijn benen weer dikker worden en dat ik steeds kortademiger word. Ik zal ook wel weer zwaarder zijn geworden, schiet niet op dus. Word er langzaamaan wel een beetje moedeloos van ;(

Ik: he verdorie!! Niet de kop gaan laten hangen nu he vriend. Ze krijgen je er echt we overheen. Ik pak komende week sowieso vrij zodat ik er helemaal voor je kan zijn. XXX

Jij: ja straks maar ff met de arts overleggen wat we gaan doen. Ik baal wel enorm omdat ik steeds terugval. Kijk maar wat je doet, als ik hier moet blijven kan je je verlof beter sparen voor als ik beter en thuis ben.

Om 9 uur heb je controles en je bent inderdaad 400 gram zwaarder dan de dag ervoor. Dokter Pop komt om elf uur, dus ik twijfel geen moment en kom meteen je kant op. Ze gaan namelijk overleggen met het team van specialisten wat te doen. Dokter Pop heeft de voorkeur voor nog een aderlating, als dat niet word goedgekeurd moet je terug aan het infuus. Als ik in het ziekenhuis aankom belt de verpleegster dokter Pop en hij verteld ons wat ze hebben besproken. Nog een aderlating zien dokter Van Dijk en dokter Duinhouwer niet zitten, dus je gaat weer terug aan het infuus. Alleen dit betekend dat je er nooit meer vanaf komt. Ze gaan de komende paar dagen zoeken naar de juiste verhoudingen en vanaf dan gaan we thuis met de behandeling onder begeleiding van de thuishulp verder. Dit is een grote klap voor je en dit hadden we niet verwacht. Je bent teleurgesteld in je lichaam het laat je eerder in de steek dat je had verwacht. In het gesprek wat tussen ons volgt besluiten we er toch vol voor te gaan. Ja het word aanpassen, en ja we moeten gaan kijken hoe alles gaat lopen. En ja we moeten dingen gaan laten, maar we zijn vanaf het einde van de week weer samen thuis. De doktoren vinden je wel stabiel genoeg om voor oudejaarsavond naar huis te gaan en dan terug te komen. Dit zie je echter niet zitten. "Als ik nu naar huis ga, dan blijf ik daar ook" we vieren dus oud en nieuw in het ziekenhuis. Mijn ouders komen die dag nog en als we rond 20.00 uur weggaan ben je weer helemaal je vrolijke zelf. Zolang we het samen doen komt het helemaal goed, we vinden onze weg wel. Samen met Bo en straks met Babs gaan we er iets super fijns van maken. Tot 23.00 uur hebben we nog contact. De volgende berichten zijn onze laatste apps.

Jij: stuurt me om 22.19 uur een super lieve foto van Lynn

Ik: wat is het toch een mupke, zijn je controles al geweest?

Jij: yep, ook alweer 1250ml geplast vandaag, gaat dus weer veel beter dan op de tabletten. Voel me ook weer goed vanavond. Was ff slikken, maar sjattie alles kump good!

Ik: top, fijn dat ze je meteen weer hebben aangesloten aan de medicijnen en niet hebben gewacht tot morgen!

Jij: ja heel fijn hopelijk ben ik morgen niet meer zo moe.

Jij: gaat lekker met van Gerwen

Ik: staat echt heel goed te gooien.

Jij: sterk zeg van Van Gerwen 6-0. Ik ga nu slapen luv you en tot morgen.

Ik: truste luv you 2

31 december 6.00 uur in de ochtend. Mijn telefoon gaat, een onbekend nummer, ik hoor de stem van zuster Ingrid mijn grootste nachtmerrie is uitgekomen!