Nepal

25-02-2014 Vandaag vertrek ik naar Nepal. En eerlijk is eerlijk ik heb nog getwijfeld of ik wel zou gaan, maar heb het er met Henk en Ria over gehad en hoewel beide me liever thuis willen houden, gunnen ze het me ook zo. Uiteraard geven ze aan dat ik moet gaan en ze brengen me naar Düsseldorf. Op het vliegveld doen we nog een kopje koffie samen voor ik vertrek, dan door de gate nog ff zwaaien, traantjes wegvegen en gaan…. Op naar een nieuw avontuur.

Eenmaal in de lucht word het me echt te veel. Starend naar de wolken begin ik te huilen. Ik ga vast en zeker een mooie reis met Sieg maken, maar het idee nooit meer met jou te kunnen reizen….. pfffff leuk is anders. Gelukkig ben je zelf nogal een reiziger, dus kom je vast hier en daar tegen.

In Kathmandu aangekomen verandert mijn stemming als een blad aan de boom. Ik ben weer in Azië ik ben weer thuis, ons thuis zo heerlijk!!! Ik pak een taxi naar het hostel. Daar aangekomen eerst maar ff het thuisfront op de hoogte stellen dat ik goed ben aangekomen. Dan probeer ik even een uurtje te slapen, want Sieg komt pas over een paar uurtjes. Tuurlijk wil het slapen niet lukken. Ik wil erop uit, ik wil Nepal gaan ontdekken, wil dingen gaan zien en beleven. Loop dus wat door de straatjes rondom het hostel, koop alvast wat water en als ik net weer terug bij het hostel ben zie ik weer zo’n leuke kleine taxi de straat inrijden. Sieg is er, nu gaan we beginnen!

Ons hotel is dichtbij de Bouddhanath stupa in Kathmandu. Dit is een van de grootste boeddhistische stupa’s in Nepal en zelfs ZO Azië. Het is een magische plek waar vooral boeddhisten tijdens zonsopkomst en zonsondergang hun rondes rond de stupa lopen. Natuurlijk komen hier meteen de stickers tevoorschijn. Om de stupa heen liggen allemaal kleine souvenirwinkeltjes en restaurantjes met terrassen op het dak. Dan komen we er ook meteen achter dat het toch een stuk kouder is dan we hadden verwacht. Hmmm misschien is het alleen vandaag, want overdag was de temperatuur prima. Maar man wat is het koud, hier ben ik echt niet op gekleed en als het zo blijft dan moet ik me wat gaan kopen, want dit is echt niet te doen.

Op dag twee gaan we naar Pashupatinath. Dit is het belangrijkste Hindu tempelcomplex in Nepal en ligt aan de oever van de heilige Bagmati rivier. We vertrekken bij zonsopkomst, want het is vandaag Shivaratri. Dit is een festival ter eren van de god Shiva en we zijn ervoor gewaarschuwd dat het super druk zal zijn. We staan dus op tijd op, zodat we als het echt heel druk wordt alles hebben gezien en weer verder kunnen. Als we bij Pashupatinath aankomen staat er een enorme rij met mannen en vrouwen in de meest feestelijke kleding en met allerlei offers. Maar wij gaan toch niet in die rij staan!!! Nee nee wij zijn toeristen, dus lopen gewoon naar voren en we zien wel…. Vooraan gekomen zien we van de andere kant net zo’n rij komen, als we maar binnen komen. Bij de poort staan een aantal agenten en de mensen voor ons (Nepalezen) laten ze niet binnen. Als wij bij de poort aankomen kijken ze ons wat nors aan en terwijl twee heren heftig nee schudden, maakt de derde de poort open, dus niet twijfelen hup doorlopen. We zijn binnen in het bijzondere Pashupatinath en de eerste Sadus zien we al vrij snel. Wat een indrukken weer en hoe vriendelijk en mooi zijn alle mensen hier. De tempels mogen we sowieso als niet Hindoes niet in, maar nu kunnen we ze door de drukte ook niet zien. Ach ja je moet altijd een rede hebben om ergens terug te komen. En overigens voor het eerst dat ik redelijk snel door een gebied met een hoop tempels kan lopen zonder dat er honderden foto’s gemaakt worden ;-) Maar maak je niet ongerust het maken van foto’s heb ik met plezier van je overgenomen.  Bij Pashupatinath worden ook openbare crematies uitgevoerd en hier ben ik natuurlijk wat huiverig voor. Van te voren heb ik het complex al op internet opgezocht, dus ik weet hoe het er een beetje uitziet dus ben op mijn hoede. We lopen wat rond en op een gegeven moment komen we op een plek uit die me heel bekend voorkomt. “Sieg we staan aan de verkeerde kant, hier voeren ze de crematies uit”. Een beetje angstig loop ik achter Sigrid aan. Het zal toch niet dat we erbij uitkomen en der een van dichtbij zien... Gelukkig is er op dat moment aan de kant waar wij zijn geen crematie en de eerste de beste brug welke we tegenkomen steken we over. Aan de andere kant van de brug die we net zijn overgestoken zien we wel dat een familie afscheid aan het nemen is en even later wordt de overledene overgebracht naar de plek waar we net liepen. Als de echte crematie begint wordt het me teveel en wil ik iets verder naar boven lopen, maar ik snap het ook als Sigrid wil blijven, want in een andere situatie had ik dit ook graag willen beleven, het hoort nou eenmaal bij hun cultuur. Maar ze loopt met me mee. Op een gegeven moment komen we een donker trapje in een soort van tunneltje tegen. Hier moeten we natuurlijk in. Boven gekomen zien we allemaal Sadhus op een pleintje zitten. En ja hoor allemaal knetter stoned. Vandaag mogen ze namelijk legaal wiet en stuff roken. Zijn ze niet aan het roken, dan zijn ze wel aan het draaien. Dit bekijken we natuurlijk ff en hier willen we natuurlijk foto’s van, maar een foto maken betekent betalen, dus het is nog lastig om mooie foto’s te maken voor zo weinig mogelijk geld. Als we daar even hebben rondgelopen is het wel goed en lopen we verder, want ook al rook jezelf niet, toch word je licht in je hoofd. We drinken nog een kopje koffie (de lekkerste die we in Nepal hebben gehad) genieten nog een beetje van het uitzicht en zien dan toch dat het behoorlijk druk begint te worden, dus we besluiten om verder te gaan. Na Pashupathinath gaan we naar Swayambhunath (Monkey Temple). Genieten daar wat van het mooie uitzicht en de rust en gaan weer terug richting hotel.

Kathmandu is een drukke en vieze stad en vooral Sigrid is het getoeter en de drukte in de stad behoorlijk zat, dus fijn dat we morgen een dagtrip hebben geboekt naar Nagarkot en Bhaktapur. In Nagarkot hopen we het dak van de wereld te kunnen bewonderen. Onderweg naar het hoogste punt in Nagarkot, zien we en af en toe we wel een piekje maar het is te bewolkt. Gelukkig gaan we later deze reis nog naar Pokhara, dus die berg die zien we nog wel. Bhaktapur is een fantastische oude stad met prachtige straatjes om in rond te dwalen. Als we bij Durbar Square aankomen stromen de gidsen al op ons af en voordat we überhaupt in de buurt van het plein zijn krijgen we al te horen wat de kosten zijn om het plein te bezoeken. Nou wij gaan eerst lunchen en zien dan wel verder. We vinden een leuke plek om te lunchen wederom op het dak van een restaurant en laten we daar nou uitzicht hebben op Durbar Square. Scheelt weer entree kosten ;-) Na de lunch besluiten we dus het stadje zelf in te gaan en lekker te gaan slenteren door de mooie straatjes. We verdwalen echt door de straatjes en genieten van het dagelijkse leven hier. En dan opeens…. Hey is dat niet gewoon Durbar Square…. Ja hoor een ingang zonder entree poortje, dus zo komen we alsnog op het plein uit. Ach ja we blijven toch toeristen…. Dat zal nooit veranderen. Het is een heerlijke dag waarin ik echt het gevoel heb al iets meer van Nepal en de Nepalezen te hebben gezien. We gaan de laatste avond Kathmandu in, morgen vertrekken we naar Chitwan National Park, op naar de neushoorns.

In Chitwan aangekomen gaan we op zoek naar een hostel en na wat te hebben bekeken besluiten we dat de kamer best kan voor een nacht. We hopen nog een jeepsafari te kunnen maken, maar helaas na 15.00 uur geen toertjes meer, want het wordt zo schemerig en daarmee te gevaarlijk. Nou ja dan morgen maar de jungle in.

2 maart, ja het is mijn verjaardag. We zijn dus ik zijn in Chitwan National Park, maar zal ik vandaag kunnen gaan genieten van alles wat we gaan meemaken? Ik weet het niet. Op dit moment overheerst het verdriet. Als Sigrid me wil feliciteren vraag ik om me maar ff te laten (hoezo een domper). Het is gewoon zo K dat ik nu ouder ben dan jij. Dat was niet de bedoeling en al heel zeker niet de planning. Ik ga dan ook ff in mijn eentje rondlopen en uiteraard komen alle emoties eruit. Ik mis je zo!! Als het weer een beetje gaat loop ik terug naar het hostel en zie Sigrid bij onze gids staan. Ik besluit hem gelijk op de hoogte te brengen van de situatie, en leg daarmee de druk op zijn schouders om er toch een mooie dag van te maken. En ik moet eerlijk zeggen het is hem wel gelukt.

Eerst gaan we met een bootje over de rivier en onderweg zien we krokodillen, kingfishers, en de Ruddy. Bij het zien van de Ruddy (eenden) is onze gids super enthousiast. Oh nee he… is het een eenden man, wij willen neushoorns!! Eenmaal aan land zegt Suresh (onze gids) “I can smell the tiger”. “Ja tuurlijk kerel, ruik jij die tijger maar, wij zijn hier voor de neushoorn, die tijger zit hier toch niet!” Maar even later zien we een pootafdruk van een tijger, waarop ik nog lacherig aangeef, ze lopen hier ’s ochtends gewoon met van die stempels het park ik om de toeristen voor de gek te houden, maar later tijdens onze reis horen we dat de tijger toch echt in Chitwan zit. Helaas hebben we die gemist, maar zoals al eerder gezegd je moet altijd een goeie rede hebben om terug te gaan naar een plek. Voor de lunch hebben we geen neushoorn gezien, dus we zijn een beetje teleurgesteld. Maar dan als we zitten te lunchen ruiken we vuur en besluiten we te wachten om te kijken wat er gebeurt. En ineens…. Daar een groot grijs gevaarte…. een neushoorn…. Hij rent voor ons langs aan de overkant van het water, dus wat doen wij… Tuurlijk door het water heen en erachter aan. Wat een spanning! Maar het beest is zo snel die kunnen we niet bijhouden, dus raken we hem kwijt. Dan realiseren we ons dat we onze rugzakken op de lunch plek hebben laten liggen. K zo onze paspoorten, credit cards, ons hele hebben en houden weg, maar Suresh loopt terug naar de plek en komt even later met onze rugzakken aangelopen. Hij geeft aan dat we de neushoorn gaan zoeken, maar dat we nu echt heel stil moeten zijn. Eindelijk gaat het beginnen…. Even later staat Suresh stil en zegt dat we echt muisstil moeten zijn. “it’s another one, but there is a Rhino” Wauw!!! En hij is zo dichtbij!! Zonder na te denken klim ik in een boom om van daaruit het beest nog beter te kunnen zien en om gave foto’s te maken (wat zal je gelachen hebben dat de foto’s door een klein takje voor de lens zijn mislukt). Dan hoor ik Suresh fluiten ik moet de boom uit, want we lopen rechts om het beest heen om hem ook van voren te kunnen bekijken. Suresh en ik voorop en Sieg en de andere gids blijven even staan. Als Suresh aangeeft dat hij de andere twee gaat halen geeft hij nog aan. Hij is nu rustig, maar mocht ie je in de gaten krijgen, achter je is een pad, als je gaat rennen dan zigzaggen en als je een boom ziet klimmen. Oké prima!! Zodra hij wegloopt denk ik totaal niet aan het potentiële gevaar, maar ga ik het beest filmen. Zo bijzonder en nu achteraf ook best eng dat je zo dichtbij zo’n enorm gevaarte hebt gestaan. Na (heel) veel foto's te hebben gemaakt lopen we verder en als we weer even ergens zitten horen we achter ons ineens een diepe grommende zucht… Daar is er weer een, vlak achter ons. Het beest ligt in het water, dus we gaan kijken of we hem te zien kunnen krijgen. Als we dichtbij zijn horen we hem uit het water komen en ervandoor gaan. Jammer die hebben we gemist. Dan geeft Suresh aan dat we nu echt terug moeten, want het begint te schemeren en voor het donker moeten we uit het park zijn voor onze eigen veiligheid. Als we aan de rand van het park komen draait Suresh zich om en zegt “this is a present from Keven” Wat dan, hoezo? Staan er aan de rand van het park in het water nog twee neushoorns rustig wat te drinken. Zo bijzonder mooi en zo mooi dat Suresh ook direct aan jou dacht. Op een gegeven moment horen we hem zeggen “Judith the sticker”. We hebben het echt getroffen met onze gids. Ben ook blij dat ik hem straks in oktober, als ik weer naar Nepal ga, weer ga ontmoeten.

De volgende dag vertrekken we naar Pokhara, Suresh heeft gebeld met iemand die hij daar kent, dus als het goed is worden we daar met een auto opgehaald en naar een mogelijke slaapplek gebracht. We zijn benieuwd. Als we aankomen staat de auto inderdaad klaar en als we vragen of het hotel aan het water ligt krijgen we te horen dat het wel dichtbij is, maar niet aan het water. Vaak betekend dat, dat je helemaal aan de andere kant in de bergen zit, dus we waren op het ergste voorbereid. Komen we aan bij het hotel en blijkt het gewoon uitzicht te hebben op het meer. Ook de kamers zijn prima, dus na wat onderhandelen hebben we onze plek voor de laatste week gevonden. Pokhara is een heerlijke plek, lekker relaxt aan een prachtig meer, met prima restaurantjes en super leuke winkels. Ja ja heb je nog een paar keer horen zeggen Juud je hebt nu echt wel genoeg gekocht, maar het is allemaal zo leuk en ik wil voor de mensen die zoveel voor me hebben gedaan natuurlijk wel wat meenemen.

Op de eerste dag staan we vroeg op. Aan de overkant van het meer is namelijk een Peace Pagode en van daaruit moet je een mooi uitzicht hebben op het Annapurna gebergte. Dus de boot in en naar de overkant. Vanaf het water zien we de bergen al tevoorschijn komen, zo bijzonder en zo waanzinnig mooi!! Na een behoorlijke klim komen we boven bij de pagode en het uitzicht is adembenemend mooi. Later horen we dat het nog veel mooier kan, want vanwege de bewolking die inderdaad wel op het komen was had je minder mooi zicht. Nou wij zijn dik tevreden en hebben weer een paar mooie foto’s gemaakt.

Vanuit Pokhara maken we een trekking. De trekking naar Poon Hill doen we niet, want we hebben niet zo heel veel tijd meer en gezien we ons niet echt op een trek door bergen hebben voorbereid is het in de 4 dagen die wij nog hebben niet te doen. We besluiten dan ook om een driedaagse trek te maken. Achteraf maar goed ook, want op de trek richting Poon Hill heeft het enorm gesneeuwd zo hoorden we achteraf, dus het was ons zelfs niet binnen 5 of 6 dagen gelukt. De trek die wij hebben gemaakt was ontzettend gaaf. Samen met Amas gaan we op dag 1 richting Dampus. Eerst stoppen we nog bij een Tibetaans vluchtelingenkamp voordat we naar het plaatsje gaan waarvandaan we vertrekken. De uitzichten tijdens de trek, de mensen die we ontmoeten het is allemaal zo waanzinnig bijzonder! Vaak denk ik natuurlijk aan je, voor mij is het al pittig, dus vaak gaat het door mijn hoofd dat dit voor ons samen echt onhaalbaar was geweest. Gelukkig ben je er nu toch bij en ik weet zeker dat je samen met mij geniet van de prachtige uitzichten op de bergen. Als we in Dampus aankomen is er vanwege de bewolking geen berg te zien, dus we vragen ons af wat we hier morgen te zien krijgen. We hebben een leuke plek gevonden om te overnachten alleen heeft onze kamer geen warme douche, dus we douchen in de kamer van Amas. Tijdens het eten ontmoeten we nog wat andere toeristen die een of ander ondefinieerbaar kaartspel aan het spelen zijn. Echt geen touw aan vast te knopen, had je dus vast leuk gevonden ;-). We gaan op tijd naar bed, want zonsopkomst schijnt morgen super te zijn. Als ik in de ochtend wakker word en de gordijnen open….. WAUW!! Wat ontzettend gaaf, Sigrid wakker worden! Kijk dan….. De bergketen is zo goed zichtbaar en lijkt echt recht voor ons raam te staan. Der uit, Der uit…. Ik wil gaan kijken. We springen uit bed trekken warme kleding aan, want helaas blijkt de kou niet iets eenmaligs te zijn. Februari en maart zijn in de nacht, avond en ochtend echt heel koud!! We gaan naar het hoogste punt van het dorpje en genieten daar van de mooiste zonsopkomst die ik ooit heb gezien. En ik moet zeggen op dit moment voel ik je zo dicht bij me. Ik voel gewoon dat je bij me bent en met ons meegeniet. Als de zon opkomt kleuren de bergtoppen een voor een goudkleurig en word het dorpje langzaamaan wakker. De boeren gaan naar de akkers, de vrouwen beginnen aan hun dagelijkse werkzaamheden en de kinderen komen naar buiten om te spelen. Het is een dorpje uit een sprookje, zo mooi!!

Dag twee gaat onze trek naar Sarangkot. Voor de lunch stoppen we op een plek welke gerund wordt door Tibetanen, dus al vrij snel komen er handelswaren tevoorschijn. Er zitten mooie spullen tussen en de dames zijn harde onderhandelaars maar het lukt ons wat mooie spulletjes tegen ok prijzen te kopen. Als we verder lopen, loopt hun hond met ons mee. Hij zal zo toch wel terug lopen, maar nee hoor hij blijft continu bij ons, dus in plaats van met zijn drietjes lopen we nu met zijn vieren. Als we door dorpjes lopen waar andere honden zitten word onze nieuwe vriend natuurlijk als indringer gezien en vaak komen de honden blaffend en grommend op hem af. Dus we hebben hem nog een paar keer geholpen en hebben de andere honden weggejaagd. Hij moet een naam hebben en het word Tommy. Aangekomen in Sarangkot vinden we direct een leuk hotel, toch wel fijn dat Amas erbij is die de slaapplekken en goede prijzen voor ons regelt. Ik voel me alleen niet zo heel goed. Ik mis je enorm en besluit vanavond om niet met Sigrid en Amas mee te gaan eten, maar op de kamer te blijven. Als ik naar de foto’s van onze reizen samen door Laos en Cambodja van vorig jaar ga kijken (lekker bijdehand ook, ik weet het) gaat het natuurlijk helemaal mis en barst ik uiteraard in huilen uit. Ach ja na al dat moois kan dat ook niet anders, had deze reis zo graag nog een keer met je gemaakt, maar dat gevoel zal ik wel bij alle reizen die ik nog ga maken krijgen.

De zonsopkomst in de ochtend boven Sarangkot is ook heel mooi, maar door de ontelbaar andere toeristen om ons heen, minder bijzonder dan die bij Dampus. De trek terug naar Pokhara is echt alleen nog maar dalen en achteraf hebben we hierdoor meer last van onze benen dan met het klimmen. We rusten nog even wat uit om te genieten van het uitzicht op Pokhara en dan beginnen we aan het laatste stuk naar beneden. Terug in Pokhara hebben we nog twee dagen. We hebben nog afgesproken met Sanne en haar moeder. Hoe bijzonder zit je in een ander werelddeel in de ochtend aan de koffie met Sanne en haar moeder, aan een prachtig meer en deel je samen al wat verhalen van de reis die je hebt gemaakt. Wat is / blijft reizen toch ontzettend mooi! We huren vandaag een fiets en bezoeken nog een (ander) Tibetaans vluchtelingenkamp. Als we met de fiets weer terug zijn in Pokhara ben ik erg blij. A wat een klote fiets en B ze zijn hier in het verkeer echt niet op fietsers geconcentreerd dus opletten geblazen.

Na een weekje Pokhara gaan we weer terug naar Kathmandu. Als we weer terug zijn slapen we in Thamel. De toeristen plek in Kathmandu. Nog ff een dagje shoppen en dan zit de reis er morgen toch echt weer op. Weer terug naar Nederland, weer terug naar de normale gang van zaken. De twee weken hebben me wel enorm goed gedaan en ik kijk er ook wel weer naar uit om pap, mam en de vrienden weer te zien (ook voor het eerst, maar ja ik ga graag terug naar huis morgen).

In het hotel hoor ik dat ik morgen minimaal 3 uur van te voren op de luchthaven moet zijn, want het is een kleine luchthaven met weinig incheck balies, dus als het druk is…. Ok om 5.30 uur word ik door de taxi opgehaald, Sigrid loopt nog ff mee naar buiten om me uit te zwaaien, want haar vlucht naar Kuala Lumpur gaat pas later vandaag. Ik ben aan de ene kant wel een beetje jaloers op haar, want zij gaat nog ff verder. Ach ja over een paar jaar ga ik onze reis maken en wil ik toch ook wel minimaal 6 maanden genieten van al het moois wat de wereld ons te bieden te heeft. Aangekomen op de luchthaven kan ik direct doorlopen naar de incheck balie. Ik hoor al wat geroezemoes, dus dat betekend niet veel goeds. En inderdaad als ik aan de beurt ben, krijg ik te horen dat de vlucht vertraagd is met 4 uur. Ok dat betekend dat ik hier 7 uur zit en dat ik mijn aansluiting naar Düsseldorf mis. Ach ja kan me er wel heel druk om gaan maken, maar kan er toch niks aan veranderen. Als ik in de ruimte kom waar we worden gevraagd te wachten wil ik eerst koffie. Ik zie iemand zitten met een hele fijne uitstraling en aan hem vraag ik of hij even op mijn tas wil passen, zodat ik koffie kan gaan halen. De man zegt vriendelijk ‘tuurlijk wil ik dat’. Kijk je dan ook meteen ff of mijn koffie en broodje klaar zijn. Zo heb ik al meteen leuk contact, zit ik hier in ieder geval niet 7 uur alleen voor me uit te staren. Als ik terug kom met onze koffie raken we in gesprek en merken we al vrij snel dat we allebei uit Nederland komen. In het Nederlands in gesprek hoor ik een zachte g dus vraag ik waar hij vandaag komt. Van oorsprong uit Someren, hey dat is fijn kan ik lekker in mijn eigen dialect verder, helemaal top! Als we in gesprek raken over waarom, wat en hoe Nepal komt natuurlijk ook jouw overlijden ter spraken. Daarop vraagt hij of ik Marlies ken? Ja natuurlijk ken ik haar zij was ook nog in Nepal en heeft als het goed is het vliegtuig waar ik mee heen ben gekomen terug richting Istanbul gepakt. Dan volgt de volgende reactie “dan ken ik jouw verhaal, dan is je vriend Keven” Tering zit je dan met je goeie fatsoen te huilen op een luchthaven met allemaal vreemden om je heen. Die vreemden die overigens nog steeds chagrijnig zijn vanwege de vertraging. En nee toeval bestaat dan volgens mij echt niet. Hoe bijzonder hoe je soms mensen mag ontmoeten. Dit was zo'n ontmoeting die ik nooit meer zal vergeten. Als we naar de gate kunnen hoor ik ineens mijn naam. Sieg is ook gearriveerd op het vliegveld ook al zou haar vlucht alsnog na mijn vertraging een uur later vertrekken dan die van mij we vertrekken bijna tegelijkertijd, want haar vlucht gaat uiteindelijk een uur eerder. Het is toch wat dat reizen door Azië, eigenlijk kan je nergens van op aan, en dat is nou juist wat ons altijd zo heeft aangetrokken aan dit werelddeel. Pak de dag zoals die komt, maak geen plannen, maar geniet van alles wat je mag meemaken. Dan nog maar een keer afscheid van Sigrid nemen en nog een keer die jaloezie.

Wat was het een fantastische reis en wat kijk ik ernaar uit om in oktober weer terug te mogen gaan naar dit bijzondere land. Ben benieuwd hoe het alleen reizen me bevalt, ook al weet ik dat ik ook deze reis niet alleen zal gaan maken. Tot in Nepal X