Mijn 2e reis naar Nepal (oktober 2014)

2 oktober is het weer zover, voor de tweede keer dit jaar ga ik naar Nepal. In eerste instantie met de reden dat ik je na mijn eerste reis door Nepal niet meer heb gevoeld. En hoewel ik hier in het begin heel boos om ben geweest, geef ik je inmiddels groot gelijk! Hoe vaak heb je niet tegen me gezegd, “Juud zodra ik de kans krijg ga ik reizen en kom ik nooit meer terug”. Ik ga er dan ook vanuit dat je aan een prachtige reis begonnen bent.  Voor vertrek zeg ik nog tegen pap en mam, “ga er maar vanuit dat als ik hem niet voel als ik in Kathmandu aankom ik met een week weer thuis ben”. Hoe anders kan het allemaal lopen….

3 oktober kom ik aan in Kathmandu, in de vlucht van Parijs naar Mumbai leer ik Daniel en Dirk kennen. Twee mannen uit Berlijn ook onderweg naar Nepal voor een trek rondom het Annapurna gebergte. We hebben meteen een super leuke klik, dus besluiten we ’s avonds een hapje te eten samen in Kathmandu voordat ieder zijn eigen weg gaat. Aangekomen op de luchthaven kom ik erachter dat de heren hun visum niet op voorhand hebben geregeld en ik dit keer wel. Ik ga dan ook direct door de douane heen en spreek af dat we elkaar later in de stad treffen. Een kleine 5 uur later krijg ik bericht dat ook zij zijn aangekomen bij het hotel, maar zonder bagage, dus kunnen ze morgen niet verder naar de volgende locatie om aan hun trek te beginnen. Tijdens het eten ’s avonds spreek ik dan ook met ze af dat ook ik nog een paar dagen langer in Kathmandu blijf. 4 dagen Kathmandu in het begin valt het nog wel mee met de drukte, het is veel rustiger dan toen ik begin dit jaar met Sigrid hier was, dus we hebben het heerlijk. Veel mensen zijn (zo blijkt)  de stad uit om Dassain (Feest van de vruchtbaarheid en van de overwinning van goed over kwaad) met familie te vieren. Maar op dag vier begint het getoeter en de drukte in Thamel weer, dus ik ben blij om op dinsdag verder te gaan en te beginnen aan mijn reis. Het waren 4 super leuke dagen met de heren en het afscheid valt me zwaarder dan verwacht, ook wel vanwege gevoelens die ik nog niet had verwacht en waar ik me niet echt raad mee weet, maar ook gewoon het afscheid nemen…. Ik ben hier echt heel slecht in geworden.  We spreken af contact te houden en wie weet zien we elkaar nog  in Pokhara als hun  trek opschiet.

Later dan gepland maar op 7 oktober kom ik aan in Chitwan. En hoe leuk Suresh (de gids van de eerste reis door Nepal) staat me bij de bushalte al op te wachten. Hij gaat met me mee naar een super mooi hotel en regelt daar een hele mooie kamer tegen een super tarief. Ik zit hier dus best de komende paar dagen. ’s Avonds ga ik met Suresh en zijn vrienden een wandeling maken om dieren te spotten. Tijdens onze wandeling zien we krokodillen, vogels, herten en een olifant, goed begin dus. Op 8 oktober gaan we weer samen een hele dag de jungle in. Het is zo’n heerlijke dag het zonnetje schijnt, maar het is niet te warm. Doordat het gras dit keer hoger is dan in februari kunnen we er niet doorheen. Dit is gewoon te gevaarlijk, dus we moeten met name in het bos blijven. Dit zal betekenen dat we minder gaan zien dan vorige keer, maar wie weet hebben we geluk. Al na 10 minuten lopen horen we een geluid uit het bos komen dat erop lijkt alsof er iets ligt te slapen. Suresh vermoedt dat dit een neushoorn is, dus we gaan op zoek. En ja hoor daar ligt ie dan en omdat hij slaapt kunnen we redelijk dichtbij komen. Na een paar minuten om het beest heen gelopen te hebben lopen we verder. Even later blijft Suresh staan en houdt gelijk zijn arm voor me om ook mij stil te laten staan. Fluisterend geeft hij aan “there is a bear”. Uhhh wat??? En het is verdomme geen kleintje. Ik vraag dan ook aan Suresh wat we moeten doen mocht hij onze kant opkomen. Als hij aangeeft dat ik sowieso niet weg moet rennen stel ik nogmaals de vraag wat te doen als hij komt. Daarop geeft Suresh aan “If he comes, we need to fight”. Twijfelend sta ik met mijn fotocamera in mijn handen, durf ik een foto te maken….. Nee ik durf het niet stel je voor dat hij daardoor schrikt en ineens toch komt. Na een paar (toch wel) angstige minuten loopt de beer rustig het hoge gras in en kunnen wij verder.  Na deze spannende ervaring gaan we op een open plek zitten lunchen waar Suresh een tijdje terug een tijger heeft zien lopen. Wie weet….. Dus we blijven een tijdje daar en ik vind het wel lekker ff niet meer lopen. Ik geniet van het moois om ons heen. Overal vliegen maraboes in de rondte om nesten te bouwen. Het is zo mooi en rustig hier. Ik vind het prima zo. Als we na een paar uurtjes besluiten om het bos uit te lopen zien we aan het einde van onze wandeling weer een aantal neushoorns. We zien een moeder met jong en een stukje verder nog een volwassen neushoorn staan. Kortom de dag was wederom super en ik ben weer blij met Suresh als gids. In de avond geeft hij echter aan dat het erg druk is en hij morgen moet werken, dus onze plannen om nog een dag samen op te trekken kunnen niet doorgaan. Ach joh maakt niet uit, maar dan ga ik morgen door naar Lumbini. Snel nog een bus ticket regelen, ’s avonds nog een hapje en een drankje met Suresh en zijn vrienden en de dag erop door naar een nieuwe bestemming.

9 oktober vandaag ga ik dus richting Lumbini de geboorteplaats van Boeddha. Met Sigrid ben ik hier niet geweest, dus toch leuk om ook nog een ander stukje Nepal te zien. Lumbini zelf valt me een beetje tegen. Het is een klein stadje waar niet veel te beleven is. De volgende dag huur ik een fiets en fiets ik door een park waar allerlei tempels zijn nagebouwd uit verschillende landen en bezoek ik de geboorteplaats van Boeddha. Dit is eigenlijk het enige mooie op het terrein, want de tempels zijn toch mooier als je deze in het land van herkomst ziet. Dit is me te nep. Ik besluit dan ook met de fiets een paar dorpjes in te gaan en dit is echt het leukste wat ik in Lumbini heb gedaan. Ik heb wat contact met locals, print wat foto’s van de kids en heb echt een leuke dag, maar toch besluit ik morgen al naar Pokhara te gaan. Dit is veel eerder dan gepland, maar wil Amar graag zien en van daaruit kan ik nog van alles plannen.

11 oktober ik kom aan in Pokhara en bij het busstation staat Bishnu me al op te wachten. In de bus van Lumbini naar Pokhara zitten 3 Belgen (Dieter, Willem en Mathias)  samen met een meisje uit India (Sharanya, die in België studeert) zijn ze op reis. Als ze de bus uitstappen lopen er (zoals gebruikelijk in Nepal) diverse mannen van verschillende hotels op ze af om ze te overtuigen naar hun hotel te komen. Ik loop ook even naar ze toe en bied ze aan dat ze ook met ons meekunnen naar Lake Breeze. Als het ze niet bevalt kunnen ze altijd van daaruit nog verder kijken, maar zijn ze hier in ieder geval weg. Ze besluiten mee te gaan. Aangekomen bij Lake Breeze staat Amar me al op te wachten en is mijn huisje klaar, dus ik kan direct mijn spullen binnen leggen. Ook mijn 4 nieuwe vrienden besluiten te blijven. En hoe toevallig als ik weer naar buiten loop zie ik Jörg en Thamara zitten. Hen heb ik leren kennen in Kathmandu en had aangegeven dat ze naar Lake Breeze moesten gaan in Pokhara. Bij hen zitten Thomas, Basti en Kevin en met iedereen blijkt het te klikken, dus ik ga hier een gezellige tijd tegemoet.

Het is echt heerlijk in Pokhara. Iedere ochtend sta ik lekker op tijd op en geniet ik in mijn hangmat van een kopje thee. Hoe fijn dat je ’s ochtend uit je kamer komt en dan te horen krijgt, “good morning Madam, tea time”? En hoe fijn ik het ook vind dat we hier met een hele groep zijn, ik besluit ook een paar ochtenden in mijn eentje eropuit te trekken. Even genieten van al het moois en vooral de rust. Ik ga een dag naar een klooster, ga een dag naar Sarangkot om vervolgens alleen van de berg naar beneden te hiken, loop en fiets wat rond, ik heb het gewoon heerlijk! Toch besluit dat ik ook ff weg wil uit Pokhara ik wil nl nog even naar Jack om het dorp op te gaan zoeken waar Marlies een ziekenhuis wil gaan bouwen. Ik boek dan ook een vlucht terug naar Kathmandu zodat ik een paar dagen met Jack onderweg kan.

Op dinsdag 14 oktober staat mijn vlucht naar Kathmandu gepland, maar het regent zo hard, dat mijn vlucht wordt gecanceld ik kan dus niet weg… Nou ja ook niet zo erg want de rest is ook nog steeds hier. Ik boek een nieuwe vlucht voor donderdag, dus dan ga ik maar een paar dagen later. Het blijft echt de hele dag regenen, dit blijkt te komen door een tyfoon die over  India heeft geraasd. Op woensdagavond gaan we met een hele groep eten. Jörg en Thamara gaan morgen namelijk terug naar Kathmandu, want hun reis zit er bijna op. Tijdens het eten horen we dat de regenval waar wij wat overlast van hebben gehad in de bergen voor veel drama heeft gezorgd. Er blijken veel lawines te zijn geweest en er zijn al doden geborgen en er worden nog vele mensen vermist. “Shit, Dirk en Daniel”. Ineens bedenk ik me dat ik al sinds maandag niks meer van ze heb gehoord terwijl we de rest van de reis wel veel (zeg maar iedere dag)  contact hebben gehad. Vanaf dat moment begin ik me zorgen te maken en besluit ik om mijn vlucht op donderdag zelf te cancelen en in Pokhara te blijven tot ik iets van de heren hoor. Thomas, Basti en Kevin vertrekken op vrijdag voor een trek door de bergen. En doordat ik mijn vlucht voor de donderdag heb gecanceld had ik besloten om voor een paar dagen met ze mee te gaan, maar ook dit zeg ik af. Ik wil eerst weten of het ok gaat met de heren, voordat ik zelf een andere richting opga. De sfeer in Pokhara verandert, mensen zijn onrustig en met regelmaat vliegen er helikopters en legervliegtuigen over om mensen uit de bergen te evacueren. Na dagen ongerust te zijn geweest krijg ik op zondagavond het bericht “Hey Juud, no worries we are save”. Dirk en Daniel, ze zijn terecht en onderweg naar Pokhara. Ach ja dan blijf ik nog maar een paar dagen hier… Ik vermaak me hier prima, dus wat maakt het uit J Dus uiteindelijk ben ik iets meer dan 2 weken in Pokhara en kom ik heerlijk tot rust (ondanks wat spanning).

Op een dag in Pokhara merk ik ’s middags wat op. Ik ben vanmorgen anders wakker geworden, rustiger, ben beter aan mijn dag begonnen op de een of andere manier. En dan realiseer ik me dat ik niet meteen ben geconfronteerd met mijn verdriet vanmorgen. En tuurlijk ik denk veel aan je en de stickers komen bijna iedere dag tevoorschijn, maar ik begin beter aan de dag en moet zeggen dat is toch wel een heel fijn gevoel. Dit blijft de rest van de reis zo en ook bij thuiskomst merk ik dat ik beter aan mijn dag kan beginnen. Aan het begin gaf ik aan dat ik tegen pap en mam heb gezegd dat ik terug zou komen als ik je niet zou voelen. En eerlijk is eerlijk, ik heb je geen moment bij me gevoeld, maar heb echt een hele mooie reis gemaakt.

De reis had overigens bijna nog iets langer geduurd dan gepland. Op zondagavond 26 oktober krijg ik (zoals bijna iedere dag) een appje van mam. Ik besluit deze (dit keer) niet direct te lezen en te beantwoorden. We zitten namelijk met een aantal op het dakterras een borrel te doen omdat we voor het laatst samen in Nepal zijn. Morgen ga ik namelijk terug naar Kathmandu, ontmoet ik Jack en dinsdag weer naar huis. ’s Nachts rond 1.30 uur word ik wakker en bedenk me ineens dat mam een appje heeft gestuurd, toch maar eens kijken, “hey meid, hoop dat je van je laatste dag in Nepal hebt genoten en voor morgen een goeie vlucht naar huis”. Mijn reactie hierop “haha, dank je maar ik vlieg overmorgen pas naar huis”. Als dan de volgende reactie volgt “nee je vliegt vandaag naar huis” en ik mijn vluchtgegevens check breekt toch ff paniek uit. “SHIT ik vlieg vandaag naar huis en zit gewoon aan de verkeerde kant van Nepal”.  Ik vlieg mijn bed uit en maak Amar wakker, als hij beseft wat er aan de hand is komt hij met een oplossing. Om 5.00 uur vertrekken local bussen naar Kathmandu, deze gaan veel eerder en veel sneller dan de toeristen bussen en daarmee moet ik op tijd in Kathmandu aankomen. Dus een paar uurtjes later met Amar naar het busstation. Daar staat de chauffeur in eerste instantie te knikken dat ik niet mee kan, want de bus zit al vol. Als hij de ernst van de situatie inziet pakt hij een houten plank en komt naar me toe, “It is not going to be comfortable, but you will be on time in Kathmandu”. Nou vooruit dan maar ik moet mee, dus tas op het dak en 5.3 uur lang zit ik op een houten plank in een minivan die als een bezetene door de bergen rijdt. Zo’n vreselijke busrit heb ik nog nooit meegemaakt. Iedereen om mee heen heeft een plastic zakje in zijn hand en dat is niet voor niks… Dit gaat of mijn einde worden, of ik heb straks een mooi verhaal te vertellen als ik thuis kom J Gelukkig is het de tweede optie geworden. Ik ben op tijd in Kathmandu alleen zonder afscheid te nemen van Dirk, Daniel, Mathias, Willem, Dieter Sharanya, Kevin, Basti en Thomas. Inmiddels is er met iedereen weer contact geweest, lang leve Facebook J

En hoewel ik je niet bij me heb gevoeld tijdens deze reis door Nepal het was een fantastische reis en ik ben blij dat ik niet eerder naar huis ben gegaan. XXX