Jouw verhaal vanuit mijn perspectief

Jouw verhaal vanuit mijn perspectief.

In juni 2013 zijn we nog samen op reis geweest door Laos en Cambodja. In Laos op de 4000 eilandjes ging het ff mis. Door de modder gleden we weg en knalden we bijna een footstal binnen. Op dat moment gaf je aan “nee nee ik heb niks, ben jij ok”? Een paar dagen later inmiddels in Cambodja zag ik iets achter op je been “oh ja daar heb ik het pedaal van de scooter in mijn been gekregen”. “Gek je loopt met een zware ontsteking rond”. Toch maar ff naar een dokter in Cambodja, ze hebben het schoon gemaakt, je hebt antibiotica meegekregen en je had er daarna geen last meer van. Bij terugkomst uit Azië, ben je uiteindelijk op mijn verzoek toch naar de huisarts geweest. Hij gaf aan dat het er goed uitzag, dus alle onrust was verdwenen, maar is dit wellicht toch het begin van alle ellende geweest?

 

1 juli we zijn weer terug van een fantastische reis. Dit keer ging de reis van Bankgok met de trein naar Laos, naar Cambodja en weer terug naar Thailand. Wat hebben we een bijzondere reis gemaakt. Vooral het bezoek aan de SSF heeft grote indruk op ons gemaakt. Toch komen we beide een beetje gehavend terug jij loopt nog steeds met een behoorlijke ontsteking in je been, terwijl ik nog last heb van de naweeën van een vreselijke buikinfectie die ik waarschijnlijk door het spelen met de kinderen en niet voorzichtig genoeg te zijn geweest heb opgelopen. Ach ja we maken ons vooral druk om elkaars gezondheid en blijven elkaar aansporen om naar de huisarts te gaan. Ik ben in deze wat minder koppig en heb voor 2 juli toch maar een afspraak gemaakt met de huisarts om te laten controleren of ik geen enge bacterie mee heb genomen. Gelukkig valt dit mee en heb ik gewoon echt ff pech gehad. Is dat wat door mijn buikinfectie ging jij sneller door de tempels van Ankor Watt dan ik. Ook weer iets nieuws voor ons. Achteraf heb ik via de foto’s kunnen genieten van het moois wat je hebt gezien. Daarna gaat ons mooie leven gewoon verder, we spreken af met vrienden, doen samen veel leuke dingen en genieten nog na van onze reis.

 

8 juli je hebt toch behoorlijk veel last van je ontsteking en besluit toch maar om een afspraak bij de huisarts te maken. Deze kan gelukkig snel gemaakt worden en de dag erna kan je al terecht. De ontsteking zit er inderdaad nog en je krijgt wederom antibiotica als ontsteking remmer, we gaan er maar weer vanuit dat het euvel snel verholpen zal zijn.

 

In de tussentijd blijven we plannen maken met Ria naar Ilse de Lange met Ivo naar Dutch Valley ons leventje blijft een mooi leven zonder al te veel zorgen. Hoe hebben we het onheil dat boven ons hoofd hing zo kunnen missen. Hadden we maar geweten wat jou / ons te wachten stond. Hadden we anders geanticipeerd, waren we oplettender geweest? Wie zal het ons zeggen. Tegelijkertijd denk ik namelijk ook aan wat je altijd zei “als ik niks meer mag en achter de geraniums moet gaan zitten laat het dan maar zijn”.

 

21 juli in de ochtend word je wakker met een vreselijke pijn in je voet (met name bij je teen), dus je gaat toch maar weer naar de huisarts. Dit heb je al eens eerder gehad en de pijn is niet te harden, dus maar weer ff laten kijken wat het is, waar het vandaan komt en met name hoe je er weer vanaf komt. We hebben die avond ook met Katja en Farid afgesproken, je wil de afspraak gewoon laten staan, want trekt vanzelf wel weer weg. Er wordt voor de zekerheid bloed bij je afgenomen om te kijken of er iets in je bloed zit, dus we moeten het even afwachten, maar ach hoe ernstig kan het zijn.

 

25 juli de uitslag van je bloed is binnen. Je laat een afwijkende bloedwaarde zijn in het urinezuur wat er volgens de arts op wijst dat je een lichte vorm van jicht hebt. Dit blijkt bij hartpatiënten iets te zijn wat vaker voorkomt, dus waarom zouden we ons zorgen maken. Het zal in de loop van de jaren wel erger worden, maar he daar zijn we op voorbereid toch? We zoeken op wat jicht precies inhoud en ik schrik er toch wel van. Het is niet zomaar wat, maar ja een hartafwijking ook niet, maar daar heb ik zelf nog weinig buiten je kortademigheid van gemerkt. Dus nu voor het eerst echt geconfronteerd worden. Valt me zwaar. Maar zoals altijd trek jij mij er met je positiviteit uit en kan ik het redelijk snel langs me neerleggen. En we maken er maar weer een grapje over dat je er door af te vallen minder last van krijgt, dus we hebben weer een doel. Vanaf dat moment begin ik me toch wel snel zorgen om je te maken. Als ik een berichtje stuur met de vraag hoe het met je gaat en (om me te plagen) komt de reactie Bar Slecht!! Hoezo? schiet ik in de paniek. Er is echter niks aan de hand en je vind het leuk om me op te jutten. Ja heeeeeel leuk!!!!! Als ik aangeeft dat ik echt wel geschrokken ben over het nieuws dat je jicht hebt kom jij met de reactie “ach Juud zo erg is het nou ook weer niet!! Ben gewoon een vent met enkele gebreken!!”

 

27 juli ons fotoboek van de reis is klaar en ik haal het op. Godver de Godver, heb ik het al twee keer moeten maken, maak ik nog een stomme fout. De foto’s staan er in mat in, in plaats van in hoogglans. Heel de charme van het boek valt tegen en ik baal als een stekker. Via de app hebben we er contact over en ik stuur je wat foto’s. We komen tot de conclusie dat het boek toch echt minder mooi is dan anders dus we gaan proberen om een nieuw boek te laten maken (uiteraard zonder dat het ons extra geld gaat kosten) Ik bel daarop met het Kruidvat en via de telefoon geven ze aan dat ik het boek terug kan brengen en dat we ons geld terugkrijgen en zo een nieuw boek kunnen bestellen. In de winkel aangekomen zeggen ze echte nee hoor doen we niet…. K…. zitten we met een boek dat we niet mooi vinden en nu??

 

28 juli in de ochtend ga jij naar het Kruidvat en tuurlijk lukt het jou wel om het boek terug te geven Geld terug, dus ik kan beginnen aan een nieuw boek. Ik beloof nu goed op te letten en ervoor te zorgen dat alles er mooi in komt te staan en dat het boek in hoogglans afgedrukt word. Die avond ga je met Mark en Savé mee om op de boot van ome Jo te draaien. Er komen prachtige foto’s binnen van uiteraard de ondergaande zon en hele mooie foto’s waarop ik je zie genieten van de feestende mensen om je heen. (man wat mis ik het dat ik die foto’s van je binnen krijg, heb soms de neiging om je telefoon te pakken foto’s te maken en deze naar mezelf te sturen, maar wie hou je daarmee voor de gek?)

 

30 juli van Pino krijgen we de bevestiging, kaarten Solar zijn geregeld. Gelukkig maar hoef je niet met mij een weekend weg en hoef je je favoriete feest in Roermond niet te missen

 

3 augustus Solar je hebt koorts en moet toch je geliefde feest op de zaterdag aan je voorbij laten gaan. Je zegt dat ik wel moet gaan, maar uiteraard doe ik dat niet. Ik vertrouw het niks dat jij niet naar Solar wil. Normaal gesproken zet je je over de zaken heen en ga je alsnog op pad. “moet ik de huisartsenpost bellen dat we eraan komen”. Nee kwam er resoluut uit gewoon een griepje gaat vanzelf weer over. “ok prima, maar als je morgen nog koorts heb krijg je geen uitweg meer en gaan we”. De avond kreeg je alweer praatjes en zondag zouden we hoe dan ook gaan.

 

4 augustus het gaat toch niet goed en je besluit toch echt om niet te gaan. Vriend ik wil echt met je naar de huisartsenpost. Nee is niet nodig maak je niet zo druk iedereen heeft wel een koorts zakt vanzelf weer. Ga jij nou maar ff naar Solar genieten met de rest en dan kan ik nog even naar bed. Met grote tegenzin ga ik toch maar ff kijken. Pino had die kaarten ten slotte niet voor niks voor ons geregeld. Op het terrein aangekomen is het echt raar er zonder je rond te lopen. En uiteraard zijn de eerste vragen “hey Juud waar is Keven”? Na een paar keer uitgelegd te hebben dat je ziek thuis was ging voor mij de lol eraf en anderhalf uur nadat ik was vertrokken was ik alweer thuis. Je vond nog steeds dat ik me teveel zorgen maakte, maar ja kom op Keven niet naar Solar dan is er echt wat loos!!!!

 

5 augustus hoewel je nog steeds niet aan de betere hand bent zijn we wel bezig met het plannen van ons weekend Barcelona. Ik zit daar tenslotte toch weer voor het werk, dus laten we er lekker weer een weekendje aan vast plakken. Ff lekker samen eruit daar hebben we wel weer zin in.

 

6 augustus je bent nog steeds thuis van het werk, koorts is inmiddels gezakt, maar je bent nog wat verkouden en hebt nog last van een loopneus. “Zie je wel was niks om je zorgen over te maken gewoon een griepje”. Je geeft zelfs aan die dag de boodschappen te doen en te zullen koken, dus het zal inderdaad wel weer beter gaan.

 

7 augustus tijdens het boeken van mijn eigen vlucht naar Barcelona voor de EIBTM vind ik ook voor jou een goedkoop ticket, dus ik boek direct alles in 1x. wel zo handig vanavond maar eens ff kijken naar een leuke wijk om te slapen. Als we maar niet op de Ramblas zitten dan is alles goed. In de tussentijd beginnen ook mijn ouders zich zorgen om je te maken. Uiteraard snap jij er helemaal niks van, maar ik begrijp het maar al te goed, ook al probeer ik het niet meer zo te laten blijken.

 

9 augustus je bent weer op de been en gaat weer de studio in om aan een nieuwe plaat te werken. Ik ben erg blij dat je er weer op uittrekt en weer aan de slag gaat met je muziek. Ondertussen houd het hoesten echter niet op en de nachten slaap je slecht. Je gloeit af en toe ook behoorlijk dus stiekem ben ik er niet al te gerust op. Je gaat ondertussen wel gewoon weer door met werk en met alle afspraken, dus ik zal me wel weer zorgen maken om niks en ga er gewoon met je in mee.

 

10 augustus ik ben weer ff aan de beurt, gedurende de dag pijn in mijn rug niet normaal. Op het werk was het ook niet uit te houden, dus naar huis en de huisarts maar weer gebeld. Wat blijkt acute spit. Gelukkig ben jij weer wat op de been, krijgen we in ieder geval nog een normale maaltijd dagelijks. Dat we verder samen op de bank en of in bed liggen hoef verder niemand te weten. Ook wel ff fijn een paar dagen samen zonder afspraken en zo..

 

11 augustus met de ibuprofen voor de spit denk ik naar het werk te kunnen gaan. En ja je hebt me proberen tegen te houden, maar wie zei ook alweer “eigenwijs is ook wijs…” Ja ik was heel eigenwijs. Ook Marcel en Katja snapte niet wat ik kwam doen en na een paar uur moest ik ook eraan toegeven en ga ik weer naar huis. Maar ik neem wel de laptop mee, zodat ik in ieder geval vanaf thuis wat kan doen, want ja kan niet zitten, maar betekend niet dat ik niet kan denken. Ook wel mooi trouwens om de volgende discussie via de app terug te lezen:

Jij: Jij luistert ook niet naar mij!! Wat moet je nou in Maastricht gaan doen?

Ik: Was inderdaad niet verstandig de rit in de trein was een drama!!

Jij: Dan ga maar weer zsm naar huis en de rest vd week blijf je ook maar thuis.

Ik: Jaja maar als de pijn minder wordt ga ik gewoon hoor. Alleen als de pijn morgen nog net zo erg is blijf ik wel thuis

Jij: Nee doe je niet, je blijft thuis!!! Je moet rust nemen en dat doe je niet op het werk. Op deze manier duurt het herstel alleen maar langer. Prima als je thuis werkt maar je gaat niet meer naar Maastricht deze week.

Ik: Ze zijn de laptop voor me aan het zoeken, dus kan vanaf thuis met de laptop werken.

Jij: Goed bezig

Ik: Zit in de trein. Mag ook van Marcel de rest van de week niet meer komen.

Jij: Goed zo. Ik snap dat het voor jou frustrerend is maar denk eerst maar ff aan je rug

Ik: Ja ja ben toch onderweg

Jij: Niet boos worden op mij. Ik kan het ook niet helpen en je vraagt zelf of ik je voor jezelf in bescherming wil nemen.

Ik: Nee ben niet boos, maar heb denk ik hetzelfde als jij. Als iedereen er maar over bezig blijft wordt het gewoon vervelend.

Jij: Welcome to my world!!

Hoe vaak hebben we deze discussie maar dan andersom gevoerd……….. Wat dat betreft lijken we ook echt wel erg veel op elkaar.

 

18 augustus je begint zelf toch ook wel weer wat kwaaltjes te krijgen en je bent toch erg verbaasd dat de verkoudheid maar niet over gaat. Dus je maakt toch maar weer een afspraak bij de huisarts. Gelukkig is bij mij de pijn weer minder, dus ik kan de zorgende rol weer op me nemen. Ben in ieder geval weer aan het werk, dus gaat de goeie kant op.

 

20 augustus 10.18 uur Jij: Ha ik word toch doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat ik toch tekenen heb van een lichte longontsteking ik bel je straks ff. X Op dat moment gaan bij mij alle alarmbellen af… Dit heeft ie vroeger toch ook gehad…. Waarom is die niet eerder gegaan…… Hoe lang…. Wat….. Het telefoontje wat daarop volgde was maar 1 uur later, maar het leek wel weken te duren. Je kon diezelfde dag nog in het ziekenhuis terecht. Ik was al onderweg om terug te komen naar Roermond, maar dit was allemaal niet nodig de weg naar het ziekenhuis wist je echt wel te vinden. “Er worden gewoon wat foto’s gemaakt en dan krijg ik gewoon weer wat antibiotica mee naar huis”. Vanwege je hart krijg je uiteraard in het ziekenhuis meteen voorrang. Ook heb je op dat moment al wat vocht in je benen, maar bij niemand gaan de bellen echt rinkelen…. We lachen er maar wat om en noemen onszelf de kneusjes van het Schoolpad. Man als ik er nu aan terug denk, ik had echt beter op moeten letten…. Om 12.00 uur stuur ik maar weer een appje om te vragen hoe of wat. Ze zijn op dat moment nog met allerlei onderzoeken bezig en je geeft aan dat het minimaal nog wel 2 uur gaat duren. Wederom vraag ik of ik moet komen, maar nee is niet nodig ik kan daar toch niks doen. Wel geef je nog ff tussen neus en lippen door dat ze je op de hartbewaking hebben neergelegd om je goed te kunnen monitoren. Ze hebben foto’s van je gemaakt bloed geprikt en uiteraard krijg je weer zuurstof omdat je slechts 82% zuurstof in je bloed hebt, maar dat is voor ons natuurlijk niets nieuws en niet verontrustend. Om 13.33 uur geef ik aan me echt heel veel zorgen te maken en ik toch besloten heb om naar Roermond te komen. Je blijft aangeven dit niet te doen en dat ze de extra maatregelen alleen maar treffen omdat je nou eenmaal hartpatiënt bent. Het is ook wel een geruststelling dat ze je zo goed controleren maar toch ik wil bij je zijn, dus pak de eerste de beste trein terug naar Roermond. Onderweg in de trein laat je me weten dat de eerste bloedresultaten goed waren, maar dat ze je nog eens willen prikken en dat ze de longarts nog willen spreken, maar die is eerst zijn rondes aan het lopen dus kan nog wel ff duren. Om 15.30 uur is de longarts geweest die wil je inderdaad weer antibiotica geven, maar je cardioloog wil toch nog wat extra bloedtesten doen. Hij kent je natuurlijk al langer en maakt zich net als ik wat meer zorgen over je dan de longarts. Ook om te kijken of de longontsteking geen schade heeft aangericht. Om 16.00 uur krijgen we het bericht dat ze je toch een paar dagen in het ziekenhuis willen houden. Ze willen je de antibiotica in het ziekenhuis toedienen om te kijken of het wel zijn werk gaat doen. Daarnaast willen ze wat bloed op kweek zetten. Om te achterhalen waar het nu vandaan gekomen is.

 

Na een paar dagen mag je gelukkig weer naar huis. Het lijkt mee te vallen, maar je moet het echt even rustig aan doen. Dat is natuurlijk wel een uitdaging, maar eentje waar ik je dit keer echt aan ga houden.

 

26 augustus 11.21 uur:

Ik: enne?

Jij: Auch enne (typische reactie weer van je overigens)

Ik: hoe voel je je?

Jij: Op zich prima, alleen kut geslapen

Ik: Anders ik wel! Maar je lag vanochtend nog zo lekker te slapen, dus dacht laat hem maar lekker liggen, dus vanochtend heb je ff geen zoen van me gehad.

 

28 augustus je bent alweer op de been en gaat boodschappen doen, zodat niet alles door mij gedaan hoef te worden. Uiteraard krijg je daar van mij van op je kop, maar zoals altijd trek je je daar niks van aan.

 

30 augustus hebben we de rolstoel tweedaagse en ondanks dat je nog niet bent hersteld wil je wel komen helpen. En gezien ik je niet vast kan binden laat ik het maar weer toe, maar kleed je wel goed aan, want de wind is koud. “ja ja ja, echt juud kump good, maak dich neet zoveul zorge!!!”

 

1 september YumYum aan het water. Ikzelf heb eerst nog verplichtingen voor de tweede dag van de rolstoel tweedaagse, dus kan je niet in de gaten kunnen houden en dat valt me zwaar. Om de haverklap vraag ik of je je wel goed hebt aangekleed want de wind is echt koud en zal aan het water nog wel veel erger zijn. Steevast krijg ik de opmerking ja heb mijn vest aan en blijf uit de wind en veel binnen dus no worries. Rond 19.00 uur kom ik aan bij de Surfclub. Heb je sjaal uit Cambodja meegenomen, zodat je ook je hals tegen te kou kan beschermen. Tot mijn grote verbazing sta je buiten op de wind in een t-shirt. Dit is een van weinige keren dat ik echt boos op je ben geworden. De vrienden kwamen nog naar me toe, van ach Juud rustig aan het gaat toch beter met hem. “ja ja gaan jullie weer met hem naar het ziekenhuis als het mis gaat?” Maar ach het zakte wel weer en we hebben een leuke avond gehad…. Was ik maar strenger voor je geweest!!!

 

6 september begin je toch weer aan te geven dat je vermoeid bent. Je bent ook op onderzoek uitgegaan en hebt gelezen dat een gezond iemand al weken nodig heeft om te herstellen van een longontsteking, dus bij jou zou dat nog langer duren. Ja duh volgens mij hebben de artsen en ik dat ook al een paar keer aangegeven…. En eindelijk geef je dan een keer toe dat we misschien toch wel gelijk hadden. Je blijft echter werken, want zoals altijd wil je je niet laten kennen en wil je niet als hartpatiënt gezien worden.

 

10 september je hebt toch maar weer een afspraak bij de huisarts gemaakt, want het gaat je allemaal niet snel genoeg. Helaas kan je op die dag zelf niet terecht, maar je maakt direct een afspraak voor de 11^e. Ondertussen blijven we wel plannen, hotel in Barca gevonden, vakantie voor volgend jaar al aan het bekijken. Mei it is. Ok erg snel op Nepal, maar ik vind het ook niet eerlijk om je tot september of zelfs oktober te laten wachten. Het is al heel wat dat ik naar Nepal mag, want is toch een land wat je graag wil bezoeken, maar helaas kan dit echt niet wegens het hoogteverschil We vragen het wel nog aan de cardioloog, maar hij raad dit echt ten strengste af, dus hier krijgen we echt geen go voor.

 

11 september je bent bij de huisarts geweest en gelukkig geeft hij je toch echt de opdracht om niet meer te gaan werken, tot je je echt weer goed voelt. Je baalt als een stekker, want je contractverlenging komt er aan, maar echt kerel je gezondheid is zoveel belangrijker. Je neemt dan ook contact op met Petra en uiteraard willen ze je graag ff bij de bedrijfsarts hebben om een plan te maken om rustig aan terug te keren in kleine stappen. Een heel goed idee, want jij zou zo weer fulltime aan de slag gaan over een week, dus ik ben hier heel blij mee.

 

14 september je hebt een mooie elektrische fiets gezien, dus we gaan naar Johan. Op het moment dat we er zijn zie ik van hetzelfde merk ook een mooie fiets, dus allebei een proefritje maken. Kom ik terug zie ik iemand op de grond liggen eenmaal dichterbij zie ik dat jij het bent. “wat is gebeurt?” “Ik weet het niet lag ineens op de grond” Nou ik natuurlijk weer in paniek, maar jij deed het af als “ja we hadden ook eerst moeten eten” Ok gaan we dat zo doen…

 

16 september we zijn aan het kijken voor onze tickets voor onze volgende reis naar Azië. De data die we nu weg willen komen qua kosten niet goed uit, dus nog ff verder zoeken.

 

17 september het gaat ok, maar je gaat (tot mijn grote verbazing) nu echt helemaal voor je gezondheid en ff niet meer voor je plezier. Tot mijn grote verbazing krijg ik namelijk volgende app: Heb net het festival voor zondag gecanceld. Ook je eigen YumYum feest op 21 september in de bioscoop laat je aan je voorbij gaan. Hmmmmm verontrustend, maar wellicht is die eindelijk verstandig aan het worden. Verder gaat het namelijk redelijk goed.

 

23 september je bent alweer voor halve dagen aan het werk en op zich gaat het wel, maar halve dagen zijn echt genoeg. Je werkt tot (tenminste zo is het plan) maximaal 12.00 uur en bent dan de middag lekker thuis. Toch doe je wel nog extra’s want om 14.00 uur krijg ik bericht van je dat je wel al boodschappen hebt gedaan. Pffff je leert het ook echt nooit!!

 

27 september halve dagen beginnen al te wennen. Krijg in ieder geval appjes van je dat je lekker aan het water zit. Lekker een tosti erbij man wat is het leven slecht. Halve dagen werken, hele dagen betaald krijgen en ondertussen lekker genieten bij de Beachclub. Ik ben jaloers, want het is een prachtige dag en ik zit opgesloten in het DInghuis, misschien kan ik wel wat eerder naar huis, hou je op de hoogte X.

 

2 oktober we krijgen van Mark het bericht dat Ester in het ziekenhuis ligt. Op het werk ging het helemaal mis en een collega heeft haar naar Roermond naar de eerste hulp gebracht. Wat blijkt een longembolie gelukkig ze zijn er op tijd bij. Ik wil dus graag van de sessie van de Heritage Business Lounge af, want wil naar haar toe, maar natuurlijk is er niemand bereid om het van me over te nemen. Dus ik ga ff snel vanuit het werk rechtstreeks door naar het ziekenhuis. Ester zelf ligt er nogal rustig bij, volgens mij heeft ze niet in de gaten hoe ernstig te situatie is. Gelukkig loopt het allemaal goed af. 

 

3 oktober we krijgen bericht binnen dat onze fietsen er zijn. Eindelijk je elektrische fiets, eindelijk kunnen we samen fietsen. Deze hebben we half september toch maar besteld, omdat je conditioneel toch echt wel wat achteruit aan het gaan bent en de cardioloog in Nijmegen het ook een goed idee vond en wel een brief wilde schrijven zodat we een gedeelte terug zouden kunnen vragen aan de verzekering.

 

5 oktober hebben we de fietsen opgehaald. We zijn ook maar meteen naar Swalmen gefietst, want he wat houd je nu nog tegen. Het gezicht van je vader was fantastisch!! Hij genoot er echt van dat je weer een heel stuk had kunnen fietsen zonder dat je volledig buiten adem was. Dat was echt al heel lang geleden. Ja op de fiets de stad is was nog goed te doen, maar veel verder dan dat zat er echt niet in. Nu lag de wereld weer voor je open…..

 

Van 7 tot 17 oktober ben ik voor het werk onderweg door België voor de salesdrive. Het gaat weer redelijk met je, je bent halve dagen aan het werk, spreekt hier en daar met vrienden af, gaat af en toe de studio in het leven begint langzaamaan weer rustig te worden. Alleen dat vocht ik je benen. Het gaat maar niet weg… Waar komt het toch door en hoe kunnen we dat verminderen. Zodra ik terug ben spreken we af, gaan we zeker twee keer in de week fietsen. Bewegen (zo zeggen ook de artsen) zal je goed doen. We missen elkaar vreselijk, bellen en appen veel en zijn allebei enorm blij als de salesdrive erop zit. Zonder elkaar slapen lukt slecht…

 

21 oktober de ophoping van het vocht in je benen wil maar niet weg en je conditie word met de dag slechter. Zelfs halve dagen werken en zeker de trap op naar jullie kantoor valt je met de dag zwaarder. Gelukkig hebben we vanmiddag weer een afspraak in Nijmegen voor controle, dus kunnen we daar weer wat vragen stellen. We besluiten dan ook om voorafgaand alles wat we ineens bedenken op te gaan schrijven zodat we niks kunnen vergeten. Ze doen het een en ander aan onderzoeken, prikken bloed en hopen zo snel te kunnen achterhalen waar het vocht vandaan komt om het zo goed aan te gaan pakken.

 

23 oktober ik maak me echt enorm veel zorgen om je. Het enthousiasme en de vrolijkheid die iedereen van je kent is al een paar dagen ver te zoeken. Ik zit niet rustig op mijn werk en stuur je meerdere malen per dag een appje om te vragen hoe het met je gaat. Er komt steeds dezelfde reactie “sjattie maak je om mij niet al teveel zorgen, heeft ff tijd nodig maar het komt echt wel goed!! X” Waarop ik steeds hetzelfde antwoord stuur “daar hou ik je aan XXX”.

 

25 oktober in de ochtend stuur je me een berichtje dat je toch ook weer een afspraak met de huisarts wil maken. Het vocht in je benen blijft je parten spelen en wachten tot het telefonisch consult van maandag met dokter Van Dijk gaat gewoon echt niet meer. Je hebt het idee dat het vocht alleen maar erger word. Dokter Vosbeek wil echter toch echt even afwachten wat Dokter van Dijk er maandag over te zeggen heeft en vraagt je om het weekend toch nog even vol te houden en vooral veel rust te nemen.

 

28 oktober vandaag heb je een telefonisch consult met Dokter Van Dijk voor de uitslag van de testen van vorige week. Je wordt ongeduldig en belt zelf, maar hij zit in een afspraak en zijn secretaresse geeft aan dat hij zsm zal bellen. Ik heb inmiddels op het werk afgesproken dat ik zoveel mogelijk en met name in de middag vanaf thuis werk, omdat het nu echt lastig voor je is om de hele dag alles zelf te moeten doen. Uiteindelijk belt dokter Van Dijk tegen het einde van de middag terug. Hij wil binnenkort nog een afspraak maken voor een fietstest om te tijken hoezeer je conditie achteruit is gegaan ten opzichte van de laatste keer. Weer ff afwachten dus, want voor de rest is er nog niet veel bekend.

 

De rest van de week doe je erg je best om mij te laten zien dat het echt wel ok met je gaat, maar ik weet inmiddels ook echt wel beter. Ik zie dat je erg je best doet, maar zie ook dat het je erg zwaar valt allemaal. Halve dagen werken ben je inmiddels ook weer mee gestopt en hele dagen thuis zitten is nou eenmaal helemaal niks voor jou. We genieten van de avonden samen!! En jij geniet er enorm van dat ik eens hele avonden aan het hollen ben om ons te voorzien van eten en drinken, want ja normaal doe jij dit altijd, dus hoe fijn dat het je nu even echt uit handen genomen wordt en dat je helemaal in de watten word gelegd. Uiteraard volgt van mij constant de opmerking “wacht maar als je straks weer op de been bent heb ik nog heel wat van je tegoed” We lachen er om, maar het belangrijkste we genieten enorm van elkaar!!!

 

1 november 12.30 uur ik schuif net aan tafel bij Sonja voor een kopje koffie en daar volgt de app. “Ha sjattie, heb vanmorgen toch weer dokter Vosbeek gebeld ben net geweest en heb gevraagd of ze me willen opnemen in het ziekenhuis”……. Daar zit je dan. Sonja ziet dat ik schrik en vraagt of ik direct wil gaan, maar de trein is net weg en je geeft aan dat Mark je brengt dus een kopje koffie kan wel, maar ik zit zo onrustig…. Dat jij je op laat nemen in het ziekenhuis zegt genoeg, want je laat nooit zien dat er wat aan de hand is, want al die vragen pffffffff…… je wordt er al niet goed van als je er alleen al aan denkt. Enfin na dat ene kopje koffie besluit ik (uiteraard) toch om direct terug te gaan richting Roermond. Je hebt inmiddels Mark gebeld of hij je naar de EHBO wil brengen, want daar weten ze dat je komt. Ik kom daar ook meteen heen en net als ik aankom mag je naar binnen. Er worden uiteraard eerst weer allerlei scans en foto’s gemaakt en natuurlijk moet je weer aan dat vervelende zuurstof apparaat. Ach je bent in ieder geval weer in goede handen, ze gaan het nu aanpakken en nu komt echt alles snel weer goed!!!!

 

2 november uiteraard wil iedereen zsm bij je langskomen, maar gezien je op de hartbewaking ligt mogen er maar 2 mensen per keer bij je naar binnen. Dat word dus schema’s maken. Ach dat duurt niet lang en dan ben je lekker weer thuis. In ochtend sniek ik ff stiekem naar binnen om je wat fruit en wat drank te brengen. Ik denk erover na om dokter Van Dijk te bellen. Wil toch kijken wat hij ervan denkt, maar jij geeft aan (en terecht) dat hij dat vanaf Nijmegen toch niet kan beoordelen. We moeten er nu maar even op vertrouwen dat ze vanuit Roermond alle informatie goed naar hem overbrengen en dat ze in samenspraak met hem de juiste behandeling aangaan. In de avond stuur je me nog een berichtje dat het zuurstof gehalte weer boven de 80% is dus dat er weer leven in je lichaam komt. Ook het vocht begint langzaam maar zeker door de medicijnen minder te worden, dus het gaat weer de goeie kant op. We zijn dan ook blij dat je er toch voor hebt gekozen om je op te laten nemen in het ziekenhuis. Ook al missen we elkaar enorm dit is nu gewoon ff de plek waar je moet zijn. In de avond kijken we naar het concert van Madonna appen we heen weer hoe gaaf het is en besluiten we de eerst volgende keer (hoe duur de kaarten ook zijn) naar haar concert te gaan, want dat moeten we toch echt een keer in het echt meemaken.

 

3 november je eetlust (ook al is het ziekenhuis eten) komt weer terug. We besluiten ook dat het voor jou niet haalbaar is om na de EIBTM naar Barcelona te komen en je geeft aan vraag dan of je moeder komt samen met tante Els. Eigenlijk best een goed idee, want ben wel ff toe aan een paar dagen ontspanning. Je geeft aan dat ik dit echt moet doen, want tegen die tijd kan je echt wel weer voor jezelf zorgen en die paar dagen zullen me goed doen. Mam en tante Els zijn meteen erg enthousiast dus ik ga proberen jou ticket om te boeken en een extra ticket voor tante Els te boeken. We spreken wel direct af, dat zodra het weer beter met je gaat we direct een weekend weg plannen samen.

 

4 november dokter Van Dijk gaat je vandaag bellen om te kijken hoe het met je gaat en om te bespreken wat ze nu in Roermond met je gaan doen. Die middag hebben we op het werk een overleg, dus ik kan ’s middags niet naar het ziekenhuis komen en daar baal ik enorm van. Gelukkig komen Mark, Esther en Pascal vandaag even langs, dus je bent in ieder geval niet tot vanavond alleen. Dan ga je me foto’s sturen van voor en na het scheren. Deze foto’s zijn me nu zo dierbaar!!! Je kijkt zo recht in de camera en me daarmee zo recht aan. Iedere keer weer als ik deze foto’s zie moet ik zo huilen, omdat ik je blik diep in mijn ogen zo ontzettend mis en er helaas alleen op deze manier nog naar kan kijken…

 

5 november als je in de ochtend niet direct op mijn appjes reageert ben ik (weer eens) ff helemaal in paniek. Ik bel de verpleging en even later bel je me op. “sjattie maak je niet zoveel zorgen heb gewoon ff uitgeslapen vandaag” In de middag kom ik met Sigrid bij je langs en er is iets raars aan de hand. Je praat raar, je geeft aan dat alles je duizelt, je ziet er niet goed uit en je bent compleet afwezig. Sigrid schrikt er net als ik heel erg van en wil na het ziekenhuis bezoek ook ff mee naar mij, omdat ze ook aan mij merkt dat me dit helemaal niet lekker zit. Het bezoek in de avond zeg ik af en je geeft zelfs aan dat het beter is als ook ik ff niet kom zodat je even goed tot rust kan komen. In de avond geef je aan even te hebben geslapen je je wel weer wat beter voelt, maar dat het blijft duizelen. Je beloofd me dan ook de volgende dag naar een arts te vragen om te kijken wat er nu aan de hand is. We spreken af dat je vanaf nu iedere ochtend zodra je wakker bent me ff een appje te sturen ook al is het maar een teken, ik wil het gewoon weten zodra je wakker bent.

 

6 november je eerste appje “ Goedemorgen heb goed geslapen, maar nog steeds een beetje draaierig. Vreemd” Ik ga vanaf dat moment ook streng op het bezoek letten, meer dan twee personen komen gewoon echt je kamer niet meer in. De afgelopen dagen wilde het namelijk nog wel eens gebeuren dat er toch ook mensen onverwacht binnen komen lopen en er ineens 4 mensen op je kamer staan. Dat is natuurlijk ook wel te verwachten, maar vanaf nu gaat dat echt niet meer gebeuren. Je hebt je rust hard nodig! Het word dan ook een hele planning als er een paar mensen op een avond willen komen, de eerste kan van 18.30 tot 19.00 en de volgende van 19.30 tot 20.00. Ik ga ook echt niet meer mensen toelaten en vraag ook aan je om iedereen die langs wil komen eerst met mij contact op te laten nemen, zodat we niet weer in een situatie terecht komen dat het echt te druk voor je is. Als ik aangeef dat ik Save heb laten weten dat hij niet kan komen die avond ontstaat het volgende gesprek.

Jij:ok prima!!, Jij bent de baas

Ik: nee dat ben jij ik let alleen een beetje extra op

Jij: Snap ik en drie personen op 1 avond is ook inderdaad echt ff meer dan genoeg.

Ik: ja de eerste twee stuur ik om 19.00 uur weg, hebben we ff een half uurtje samen en dan kan Stan nog ff komen.

Jij: Ok en sjattie dank je dat je zo goed op me let.

Om 13.00 uur stuur je een appje dat er een neuroloog naar je komt kijken vanwege de duizeligheid. Verder gaat dokter Werter weer overleggen met dokter Van Dijk.

 

7 november in de ochtend stuur je me een bericht dat je een mri scan hebt gehad en dat je het vreselijk vond. De uitslag volgt waarschijnlijk morgen, dus ff afwachten wat daaruit gaat komen. Om half een hebben we een afspraak met dokter Werter (op mijn verzoek) bij je op de kamer. Ze willen je namelijk naar huis sturen, maar ik heb het idee dat het slechter met je gaat nu, dan een week geleden toen je het ziekenhuis inging. En dat heeft dan met name natuurlijk met je duizelingen te maken, maar ook het vocht in je benen is echt niet minder geworden. Precies om half een komt Werter binnen en het gesprek wat toen volgende kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. Dokter Werter geeft aan de behandeling helemaal te hebben overgedragen aan Nijmegen en dat zij echt moeten gaan kijken hoe ze het vocht gaan behandelen in Roermond hebben ze de kennis niet om nu verder met je te gaan en ze mogen ook geen testen uitvoeren, omdat dit alleen in Nijmegen mag gebeuren. Je gaat dus zodra de uitslag van de neuroloog er is met me mee naar huis en dan moet je zsm voor controle naar Nijmegen komen. Op mijn vraag, maar wat moet ik doen als hem iets gebeurt volgt het volgende antwoord van dokter Werter terwijl hij me diep in de ogen aankijkt. “ja jongens en ik weet dit is kei hard wat ik nu ga zeggen, maar heel eerlijk. Ook als hem nu hier iets gebeurt denk ik niet dat we nog iets voor hem kunnen doen” Ik zie je hierop slikken en je groot houden en even later is dokter Werter weg. Pffff wat een bericht ik geef ook bij je aan dat je je echt een keer moet laten gaan, want het is niet niks wat ons daar ff verteld word en samen barsten we voor het eerst in janken om de situatie uit. Maar ff later spreken we ook weer af dat het niet gaat gebeuren. Je bent zo sterk en zo positief. "Maar Juud het gaat niet gebeuren. Ik laat al 36 jaar zien dat ik meer kan wat iedereen verwacht, dus kom maar op!" Je gaat alles doen wat ze in Nijmegen van je willen om ervoor te zorgen dat je zsm weer redelijk de oude bent. Je zal iedereen laten zien hoe levenslustig je bent en gaat wederom iedereen laten zien dat Keven Schumann tot veel meer in staat is dan wat iedereen en vooral de artsen vermoeden. In de avond is de schrik van het gesprek weer wat gezakt, maar de emoties zitten je hoog. We appen het volgende:

Ik: je zag er weer een stuk beter uit vanavond, ben echt trots op je en ik hou ontzettend veel van je.

Jij: Ik ook op jou en ben je heel dankbaar!!

Ik: dat hoef niet, zou jij omgekeerd ook voor mij doen.

Jij: Luv you!!

Ik: ook al is het spannend ben blij dat je morgen weer bij mij en Bo op de bank ligt.

Jij: Ik ook!!

Ik: Weltruste sjattie, slaap lekker en tot morgen!!

 

8 november je wil graag naar huis, maar moet nog op de uitslag van de artsen wachten. De duizelingen worden minder. Je hebt er nu alleen nog last van als je naar rechts kijkt waarop mijn antwoord volgt “dan moet je niet naar rechts kijken ” Het feit dat de artsen om 12.30 uur nog niet zijn geweest zien we maar weer als iets positiefs. Als er echt iets ergs aan de hand was geweest waren ze allang bij je geweest. Helaas horen we vandaag niks van de neuroloog, dus je mag nog niet mee naar huis. Ik loop voor ik naar huis ga nog even bij de zuster langs en ze geeft aan ook nog niks van hem te hebben gehoord, dus we moeten nog even afwachten tot morgen. In de avond appen we nog wat en je krijgt weer wat bezoek op je kamer van de oude vrouw die aan de overkant in een kamer ligt en vraagt of ik een watergun voor je mee wil nemen morgen, zodat je ze van je kamer af kan schieten met water…. Ik geef daarop aan morgen mag je (hopelijk) met me mee naar huis, dus heb je die niet meer nodig.

 

9 november je hebt super slecht geslapen, je wil nog maar 1 ding en dat is naar huis, je bent het zo zat in het ziekenhuis. We hopen dan ook dat de neuroloog vandaag met goed nieuws komt en je mee naar huis mag. Ik bel wederom met de verpleegsters om te vragen of ze al iets hebben gehoord, maar helaas is dit nog steeds niet het geval. De cardioloog (dokter Werter) is wel in de ochtend geweest en van hem mag je naar huis, nog even wachten dus op die verrekte neuroloog. Ik heb een lunch staan met de meiden en je geeft aan deze door te laten gaan, want voor de lunch verwacht je toch niet naar huis te mogen. Eerst moet de arts komen, dan moeten ze alle papieren nog in orde maken en dan mag je pas naar huis, dus met lichte tegenzin ga ik toch maar even. Ook al is het om even mijn gedachten op iets anders te zetten. Om 12.30 stuur je het verlossende bericht de neuroloog is geweest, ze gaan nu de papieren in orde maken en dan mag je naar huis. Via de app wil je me niet vertellen wat de neuroloog heeft gezegd dat zeg je me wel als ik er ben. Ik eet snel wat met de meiden en om 13.30 uur ben ik onderweg naar je. De uitslag van de neuroloog was dat je een lichte herseninfarct hebt gehad. Het was niks ernstigs, maar ze hadden een klein litteken gezien. Goed in de gaten houden dus en zodra je iets voelt direct aan de bel trekken. Je krijgt een sterkere bloedverdunner in de hoop het zo voor de toekomst te voorkomen. We zijn daar zo,lichtjes overheen gestapt. Nu ik het zo opschrijf neem ik het mezelf steeds kwalijker dat ik niet beter heb opgelet. Maar als we de specialisten al niet kunnen vertrouwen.......

 

De week thuis was best spannend. Het ging echt niet beter met je dan voor je het ziekenhuis inging en we beginnen er dan ook over na te denken dat we er echt rekening mee moeten houden dat je maandag als we voor controle naar dokter Van Dijk moeten dat je daar moet blijven. Je geeft aan dat dit echt niet nodig zal zijn, maar voor de zekerheid zorg ik wel dat ik spullen voor je meeneem, je weet het maar nooit. Ik werk deze week veel vanaf thuis, want veel kan je niet zelf, zelfs naar de keuken lopen voor een kopje koffie of iets te eten valt je zwaar. Af en toe moet ik wel naar Maastricht voor afspraken, maar ik zie iedere keer aan je gezicht dat je blij bent als ik weer thuis kom.

 

18 november de afspraak met dokter Van Dijk en ja wat ik al verwachte na 1 tel naar je benen te hebben gekeken geeft Van Dijk direct aan ik ga nu naar boven bellen om te kijken of er een bed voor je is. Ik wil hier met de artsen gaan kijken wat we voor je kunnen gaan doen, zodat het vocht uit je benen gaat, want blijkbaar lukt het niet met de medicijnen die je nu krijgt. Een ontzettende domper voor je, maar we zijn wel blij dat ze nu (eindelijk) in Nijmegen gaan kijken wat ze kunnen gaan doen. Ik blijf bij je tot je op de kamer bent, maar ga daarna ook naar huis. Het was weer een spannende dag vol met emoties en vanavond laat pas naar huis dat trek ik even niet. Gelukkig is Mark bereid vanavond ff bij je langs te komen, zodat je niet tot morgenmiddag als ik weer kom alleen bent. Als ik thuis kom ben ik natuurlijk weer erg emotioneel en loop ik alleen maar te janken. In de avond komt dokter Pop zich voorstellen en je hebt meteen een goed gevoel bij hem. Ik leer hem later die week ook kennen en inderdaad een super fijne kerel. Hij loopt ook dagelijks bij je binnen (zelfs op zijn vrije dagen komt ie ff kijken) echt een toffe kerel!! Je wordt direct op deze dag aan het infuus aangesloten om zo de plasmedicatie direct in je bloedbaan te laten gaan en dit werkt, dus het gaat eigenlijk al direct een stuk beter met je en je krijgt meer lucht, dus we zijn erg positief!! Je begint zelfs al over naar huis gaan, maar ik geef daarop aan dat ik nu toch echt hoop dat ze je in het ziekenhuis houden tot het echt een stuk beter met je gaat. Je moppert wat, maar bent het wel met me eens. En je geeft ook aan zelf ook niet naar huis te willen voordat je beter bent. In de avond appen we weer veel. Onder andere het volgende komt voorbij.

Jij: breng me ff een biertje

Ik: daar heb je nu een knop voor

Jij: Daar krijg ik geen bier van

Ik: Kwijf

Jij: Nou Nou zeg, maar inderdaad hahahaha. En jij heb je wel gegeten.

Als hier geen reactie van mijn kant op volgt

Jij: Juud eet eens fatsoenlijk…….

Ik: alsof ik na zo’n dag zin heb om boodschappen te doen

Jij: Niks mee te maken je moet ook aan jezelf denken!! Niet alleen met mij bezig zijn.

Typisch hoe jij je in deze situatie meer zorgen blijft maken om mij dan om jezelf. Ach ja laten we het er maar op houden dat we elkaar goed in de gaten houden.

 

Vanaf dan begint de periode dat ik iedere dag naar Nijmegen kom. Rond een uur of 15.00 ben ik er meestal en rond 20.00 uur ga ik weer naar huis. Zo fijn dat ik al die tijd bij je kan zijn en we samen kunnen eten. Kunnen we dat er toch lekker inhouden. De verpleging en de artsen hier zijn zo relaxt echt heel fijn hoe ze met de situatie omgaan en ons de ruimte geven om ook veel samen te zijn. Als ze komen voor testen vragen ze eerst of het kan, of dat ze later als ik weg ben terug moeten komen… Je ziet er ook gelijk van het begin af aan een stuk beter uit, dus we zijn beide erg positief en zijn blij dat ze je in Nijmegen hebben opgenomen en ze nu echt met je aan de slag gaan.

 

20 november 8.22 uur

Jij: Moggel

Ik: Hey goede morgen, beetje kunnen slapen

Jij: Ja eigenlijk best aardig, jij?

Ik: Ik heb ook beter geslapen en hoe voel je je vandaag?

Jij: Goed krijg al dunnere enkels

Ik: Dat is super fijn, maar denk niet dat je dit weekend al naar huis mag, wat denk je zelf?

Jij: Dat denk ik ook niet, maar ben zo blij dat we nu eindelijk resultaat zien!!! Ik ben ook al 800 gram kwijt.

Ik: Dat is super fijn!!!

Jij: Ik laat het je weten als Van Dijk is geweest tot straks. XXX

Die dag komt dokter Pop uiteraard weer ff langs en hij is erg positief gestemd. Ze zijn erg enthousiast over hoe je op de medicijnen reageert en gaan ervan uit dat je vlak na het weekend toch echt wel weer mee naar huis mag. Ondertussen heb je wel een ontsteking in je hand vanwege het infuus, dus ze zullen deze vanavond of morgen wel gaan verplaatsen. Ze willen morgen wel onderzoeken gaan doen om nu echt de afwijking in je hart in kaart gaan brengen, want tot nu toe is het een beetje giswerk en ze willen nu toch echt weten hoe het precies in elkaar steekt. Je ziet hier toch wel tegenop, want je denk weer direct terug aan de MRI in Roermond wat echt geen prettige ervaring was.

 

21 november vandaag heb je om 13.30 uur de scan. Gelukkig ben ik zodra je daar van terug komt in het ziekenhuis, dus je bent daarna in ieder geval niet alleen. Wat hebben we toch een mazzel dat het Maastricht Convention Bureau zo begripvol is en me zoveel ruimte geeft om iedere dag je kant op te komen. Ook dokter Pop komt vandaag nog even langs en helaas krijgen we het nieuws dat je zaterdag nog niet naar huis mag. Dat hadden we ook wel verwacht gezien je direct weer vocht vast ging houden nadat ze gestopt waren met de medicatie toe te dienen via het infuus, maar toch een kleine domper. Tegen het einde van de dag sluiten ze je weer aan, aan de medicatie en meteen zien we weer vooruitgang. Onderweg naar huis sprak een verpleegster me nog aan. Ze gaf aan dat ik ook altijd contact met ze op kon nemen en dat ik er niet alleen voor stond. Als ik vragen had kon ik altijd bellen, zelfs als ik midden in de nacht wakker lag. Er is toch altijd iemand op de afdeling waren haar woorden.

 

23 november vandaag hebben we dan een nieuwe tekening gekregen van je hartafwijking. Deze blijkt compleet anders te zijn dan wat ze bij je geboorte dachten, maar ook helemaal anders als wat Van Dijk in eerste instantie dacht. Het grootste verschil is dat ze weerstand in je longen hebben ontdekt. Hiervoor gaan ze een medicijn van € 50.000,- per half jaar aanvragen (daar gaat je no claim ) Ach ja als je conditie er beter van wordt….

 

25 november je energielevel gaat iedere dag omhoog. Vandaag heb je al tot aan de hometrainer (deze stond aan het einde van de gang waar je op lag) gewandeld. Toen je in het ziekenhuis kwam was dit ondenkbaar, dus we zijn hier super blij mee. Wie weet kan je over een paar dagen al proberen om een paar keer te trappers rond te laten gaan. Je bent in ieder geval erg blij dat je niet meer aan je kamer gebonden bent en een beetje rond kunt wandelen over de gang.

Jij: Zo net ff tot aan de hometrainer gewandeld ging goed.

Ik: Wat goed!!! Fijn zeg!! Overmorgen kan je ook al een paar keer met de trappers rond ;)

Jij: Ja joh loop ik ook nog ff van beneden naar boven.

Ik: nee nee niet op de zaken vooruitlopen, maar je bent goed bezig sjattie!!!

Jij: Alles kump good!!!! Beloofd!! XXX

’s avonds willen ze een nieuw infuus bij je aanleggen, maar door het vocht ben je lastig te prikken en heb je veel pijn in je arm. Het moet dus nog even in de arm blijven zitten die ontstoken is, maar gelukkig heb je daar nu iets minder last van. Morgen proberen ze het opnieuw. In de avond kijken we gezamenlijk naar Royke Donders en appen we erop los, waardoor we allebei (ook al zijn we niet bij elkaar) de tranen over de wangen hebben lopen van het lachen.

 

27 november vanaf 8.13 uur

Jij: Goeiemorgen!!!

Ik: Morgen hoe is het?

Jij: Prima, ben alleen onvrijwillig uit mijn bed getrapt.

Ik: Enne moet ik klappen uitdelen vandaag??

Jij: Nee hoor!

Ik: Waarom moest je eruit dan?

Jij: Ga zo ff hardlopen, fietsen en zwemmen.

Ik: Hahahaha dat zou wat zijn…. Krijg ik straks gewoon een strak getraind lekker ding mee naar huis, in plaats van gewoon een lekker ding.

Jij: Denk dat dat gaat tegenvallen….

Ik: Lekker geslapen?

Jij: ben weer iets lichter en ja heb goed geslapen.

Ik: Top!!! Ben nu in Maastricht zie je vanmiddag.

Jij: Ik zal er zijn

Ik: Niet dat je dan in de sportschool zit…

Jij: haha wie weet….

Samen: tot vanmiddag Luv you!!!

 

28 november voor het eerst in dagen vraag je naar je laptop. Dit is voor mij een goed teken, want je hebt weer zin om met je muziek aan de slag te gaan. Hoe fijn!! Blij kom ik met je laptop naar Nijmegen. ’s Avonds facetimen we nog ff en gezien jij in bed ligt besluit ik hetzelfde te gaan doen. Voor ik ga liggen besluit ik je te flashen….. Je schrikt hier zo van dat je heel hard gaat lachen en hierdoor verstikkende geluiden gaat maken. Opeens hoor ik Jacky (een verpleegster) je kamer in komen rennen. Keven Keven wat is er aan de hand? Ik hoor jou zeggen niks hoor ben met het thuisfront aan het Facetimen. Komt Jacky in beeld, weet niet wat je met hem doet, maar hou hiermee op, ik schrik me de tering…. Hahaha wat hebben we hier nog vaak (samen met Jacky) om gelachen.

 

29 november planning planning planning. Mijn ouders zaterdag middag, Kira op zaterdag avond en je ouders op zondag en dan moet de rest daar nog tussendoor gepland worden. Het is allemaal wat ook al lig je in Nijmegen iedereen wil komen, hoe fijn is dat!!! We worden zo enorm gesteund door iedereen dat doet ons super goed!!

 

30 november vandaag gaan ze voor het eerst je benen in zwachtelen. Ze hopen hiermee de laatste ophoping van het vocht uit je benen te halen. Ria (een van je favoriete verpleegsters) legt de zwachtels bij je aan. Het voelt niet slecht aan het zit niet super strak, dus prima zo. Deze moeten nu tot maandag blijven zitten en als je dan onder de 90 kilo bent mag je volgende week (eindelijk) mee naar huis. Maar hopen dat de zwachtels hun werk gaan doen dus…. Je bent op dat moment al ruim 5 kilo aan vocht kwijt, maar ze willen toch echt minimaal 8 kilo eruit krijgen.

 

2 december ze hebben de zwachtels van je benen gehaald zodat je even kunt douchen. Het verschil in dikte is enorm. En eerlijk gezegd bijna eng om te zien hoe dun je benen geworden zijn, maar het is voor een goed doel, dus als ze er terug om moeten na het douchen dan moeten ze terug. Ook ga je vandaag weer van het infuus af. Ze willen toch weer kijken hoe je lichaam hierop reageert. Ze zijn nu ook bezig om de thuishulp in te schakelen, omdat je zwachtels om de 3 dagen vervangen moeten worden en ze mij hier niet mee op willen zadelen. Je bent er tenslotte voor verzekerd, dus laat dat maar lekker aan de professionals over. Wie weet mag je morgen toch naar huis. We wachten het vandaag wel weer ff af.

 

3 december voordat ik naar Nijmegen kom heb ik nog niks van de verpleegsters gehoord of je eventueel mee naar huis mag, maar zodra ik in het ziekenhuis kom zit je me heel blij aan te kijken. “ik mag zo met je mee naar huis, ze zijn nu de papieren voor me in orde aan het maken” Oh man wat zijn we blij, eindelijk weer samen thuis en nee we zijn er nog niet, maar eindelijk kunnen we langzaamaan samen in ons eigen tempo gaan werken aan je herstel. De thuishulp die we krijgen blijkt een (ver)familielid van me te zijn. Onze opa's zijn broers. Je bent dus ook bij haar in goede handen.

 

4 december vandaag moet ik bij de apotheek langs om je zwachtels en alle benodigdheden op te halen. Hebben ze godver de godver niet de juiste info vanuit het ziekenhuis doorgegeven, waardoor ik niet alles meekrijg, of er een godsvermogen voor moet betalen. Maar hoe moet dat dan, want morgen komt de thuishulp en dan moeten we de spullen wel in huis hebben. Ik bel het ziekenhuis en ze verzekeren me dat ze de juiste info door gaan geven aan de apotheek. Met de apotheek spreek ik dan ook af dat ze morgenochtend de spullen komen leveren, gezien ik in de ochtend naar Maastricht ga en aan het begin van de middag de thuishulp komt. Op dit moment begint het me allemaal een beetje (te) zwaar te worden. Al het geregel, het werk en de stres van de afgelopen tijd beginnen eruit te komen, maar ik moet sterk blijven!!!

 

Vanaf nu moet je iedere dag op de weegschaal om te controleren of je gewicht niet toeneemt, zodra dit namelijk het geval is moeten we gelijk weer gaan kijken wat er gedaan moet worden eventueel. Het is logisch dat je wel 1 kilootje bijkomt, maar meer dan dat mag het echt niet zijn!

 

5 december om half een krijg ik bericht van je dat de apotheek nog steeds niet is geweest. Dus je gaat met ze bellen. Ontkennen ze daar van onze afspraak in de ochtend. "Nee hoor meneer tegen het einde van de middag komen we het brengen" Maar dat is dus te laat want de thuishulp komt om half drie. Gelukkig is je vader in de gelegenheid om alles op te halen, dus je hebt alle benodigdheden op tijd in huis. De thuishulp is een leuke meid. Is in eerste instantie wat verward, want normaal gesproken hoef ze alleen maar ouderen in te zwachtelen. Als je je verhaal begint te vertellen is dat voor haar en zeker de meegekomen stagiaire natuurlijk super interessant.

 

6 december je gewicht blijft stabiel. Eigenlijk heb ik nu een site visit in de stad, maar gelukkig zijn twee collega's zo aardig om deze van me over te nemen. Ik heet de groep dus wel even welkom en zie ze nog even tijdens de lunch, maar daarna ook weer snel naar huis.

 

Tot en met 8 december gaat het goed, we hebben het gezellig, ik mag weer lekker thuis voor je zorgen en je gewicht blijft stabiel. In de middag komen je ouders. De bel gaat en ik vraag je om open te doen, is voor je ouders ook fijn om te zien dat je niet in bed of op de bank ligt, maar dat het echt de goede kant op gaat! Ik hoor vanuit de keuken je vader tegen je zeggen "waarom ben je nou zo kort van adem?" Als je de woonkamer inkomt zie je grijs en blauw en pak ik meteen een rechte stoel en een tafeltje om je benen op te leggen. Het duurt ff, maar je komt weer bij en we hebben een gezellig uurtje met je ouders. Met het naar bed gaan zie ik je in het toilette voorovergebogen tegen de muur leunen. Ik wil meteen inspringen, maar besef me, dat je me wel roept als je me nodig hebt. Dan kom je naar bed, je speelt nog wat met je telefoon, gaat liggen en dan........ Het geluid wat uit je komt is zo eng. Het lijkt wel of je aan het verdrinken bent. Ik duw je dan ook overeind, ren om het bed heen en zie pure angst in je ogen. Schat wat is er, wat is er aan de hand en wat kan ik doen? Binnen een minuut kom je tot rust, maar geef je ook meteen aan "Juud dit voelt niet goed" Daarom was mijn antwoord "zeg het maar wat wil je? Ik kan 112 bellen, dan komt de ambulance, maar die brengen je niet verder dan Roermond. Als je naar Nijmegen wil zal ik je moeten brengen." Een ding was duidelijk je wilde niet naar Roermond. Dus tas pakken, kleren aan en naar Nijmegen. Eenmaal in de auto (om half een snachts) kom ik erachter dat ik niet heb getankt. We rijden dan ook diverse tankstations in Roermond af, maar nergens kan ik met de pinpas betalen. Nou op goed geluk richting Nijmegen en bij het eerste tankstation langs de snelweg (bij Venray) tanken. Ik vraag aan je om de 5 minuten een teken van leven te geven, zodat ik me op de weg kan focussen. In het ziekenhuis aangekomen staan ze al voor ons klaar. Je kan meteen naar een kamer er worden meteen onderzoeken gedaan en uiteraard ga je weer meteen aan dat verdomde zuurstof. Als ze met je bezig zijn kan ik ff de kamer uit en krijg ik mijn eerste echte inzinking. Gaat dit nog wel goed komen? De paniek is enorm. Als ik ff later je kamer in kom kijk je me lachend aan "kijk zit weer aan alles aangesloten kump good!" Vrij snel komt een verpleegster je ophalen van de eerste hulp en ga je weer naar de afdeling. Ilja staat ons daar al op te wachten, want natuurlijk hadden ze al gehoord dat je er weer bent. "Welkom terug vriend, we gaan je nu echt weer op de been krijger, eerder dan dat ga je niet meer naar huis" Helaas hebben ze op dat moment geen kamer voor je alleen vrij en voor mij geen bed, maar ik ben zo kapot dat ik onze jassen op de grond leg als matras en wat handdoeken om me heen als deken. Om 7.00 uur komt het ontbijt de dame schrikt als ze mij ziet liggen, snel kom ik overeind en heel fijn we kunnen ff samen ontbijten. De oudere man bij je op de kamer is een sympathieke, vitale man die even een ritmestoornis had gehad. Hij is degene die je heeft geleerd "eigenwijs is ook wijs" en bedankt!! Heb ik nog vaak mogen horen :) we hebben die dag nog een gesprek over wat als.... Ben je niet bang dat dit verkeerd af kan lopen? Maar nee, die angs was er totaal niet. Dit gaat goed komen, kan ff duren, maar echt kump good! Tegen het einde van de middag als dokter Pop is geweest ga ik naar huis. Ze geven aan je misschien te snel naar huis te hebben laten gaan en dat ze je nu pas laten gaan als je na het stopzetten van het infuus minimaal 3 dagen stabiel blijft. Nou ja wat moet dat moet en ik ga iedereen weer informeren.

 

10 december vandaag gaan ze een piklijn bij je aanbrengen. Door het vele prikken van de afgelopen tijd is het niet meer te doen. Het doet enorm veel pijn en gezien ze iedere dag bloedprikken vinden ze een andere oplossing. Dit moet op de ok gebeuren. In je bovenarm brengen ze en lijn naar binnen die rechtstreeks op een ader bij je hart wordt aangesloten. Aan het uiteinden hangen drie toegangen, 2 om het infuus op aan te sluiten en 1 om dagelijks bloed af te nemen. Je zegt er geen last van te hebben, dus het is een enorme vooruitgang. Deze lijn kan drie maanden blijven zitten voordat deze verschoond moet worden. Ze geven dan ook meteen aan dat als je naar huis gaat deze lijn blijft zitten, zodat ze je meteen aan kunnen sluiten voor het geval dat..... In de middag krijg ik weer bericht dat er weer een kilo af is en dit vieren we weer!

 

11 december het gaat veel sneller dan de eerste keer. Ze pakken het nu dan ook erg agressief aan, maar met resultaat je valt dagelijks anderhalve tot twee kilo af en wandelt vaak door de gangen. In de avond krijg ik een foto van wat oude mannen die ergens naar zitten te kijken.

Jij: mijn voetbalclub

Ik: bejaardesoos zal je bedoelen :)

Jij: slappe humor hier lach me kapot

Ik: wel eng hoor op een afdeling voor hartpatiënten dat er naar zo'n spannend beladen wedstrijd gekeken wordt.

Jij: dat het maar niet te spannend word want dan moet ik echt op de gele knop drukken.

Ik: dan komt Jos vrees ik niet meer zo snel aangehold.

Jij: ben er ook bang voor.

Jullie keken naar Ajax-Milan en de spanning liep hoog op. Voor wat betreft de gele knop. Op de dag dat je binnenkwam waren we een en ander op zijn plek aan het leggen, maar ik had wat licht nodig dus drukte op wat ik dacht een lichtknop. Dit bleek echter een alarm te zijn, dus binnen twee tellen stond Jos uitgeput op je kamer om te kijken wat er aan de hand was.... Oeps sorry.... We hebben er daarna nog vaak om gelachen.... Jaja ik ben blond en kan niet lezen. Er stond namelijk duidelijk boven deze knop, alleen gebruiken bij calamiteiten.... Het was stikdonker ik zag niks in die kamer.

 

12 december 8.08 uur

Jij: Ben weer 1.5 kilo kwijt, 87,4! Gaat lekker zo...

Ik: top man!!! Kom snel weer je kant op. XXX

Om 14.00 uur heb ik weer de trein vanuit Maastricht, dus rond 15.30 uur ben ik bij je. Vanavond komen mijn ouders, dus kan lekker met hun terug naar huis een keer. Die middag komt Ilja bij je op de kamer eigenlijk mag het niet, maar er is een eenpersoonskamer vrij gekomen en als je wil verplaatsen we je daar heen. Nou daar hoef je niet over na te denken, dus zodra pap en mam er zijn verhuizen we alles.

 

13 december 7.46 uur

Jij: moggel!!! Damn heb heerlijk geslapen... Geen gesnurk van anderen en heerlijk met de deur dicht.

Ik: heb net al dik kwartier met je baas gesproken.

Jij: wat had Petra nog?

Ik: wilde met mij om tafel omdat wet van poortwachter nu voor je ingezet moet gaan worden. Heb gevraagd of ze niet volgende week langs willen komen als je dan weer thuis bent. Wellicht kunnen we dan meteen de optie voor parttime werken bespreken. Heb ik nu uiteraard niks over gezegd, maar denk dat het wel zo fair is.

Jij: ja ben ik met je eens laten we hopen dat ik volgende week weer thuis ben, ze zijn hier zo positief denk dat dat wel gaat lukken. Hoop zo dat het klopt en ik volgende week weer lekker thuis ben.

Ik: ja sjattie, moet je kijken hoe goed het gaat. Kump hielemoal good!!

Jij: ja maar het moet met tabletten ook goed blijven gaan.

Ik: heb vertrouwen....

Jij: klopt, ben weer bijna een kilo kwijt. Nu 86,7.

We zijn op dat moment na een gesprek met dokter Pop met een aantal zaken bezig. Dat je niet meer fulltime kon gaan werken was een klap, maar gelukkig kon je daar ook vrij snel de voordelen van inzien. De 67 halen was toch een bijzonder verhaal, dus dan nu maar al genieten van je pensioen. Toen ik opperde dat we ook een hondje konden nemen, was de teleurstelling helemaal weg. Je ging er helemaal in op en samen gingen we op zoek naar een pup die bij ons paste en waar jij niet hele lange stukken mee hoefde te lopen. De keuze was eigenlijk snel gemaakt. Een Franse bulldog zou volgend jaar bij ons komen. Eerst even goed aansterken en dan lekker met het beestje aan de slag.

 

14 december 8.32 uur

Jij: goeiemorgen, we zijn weer wakker en gewogen. 85.4 kg! Ga echt voor de 59 kilo ;) vandaag mag er een pomp af en morgen de ander. Dan met pillen beginnen en kijken hoe het gaat.

Ik: dat is fijn. Ben je donderdag thuis.

Je kreeg via het infuus twee medicijnen, een was voor het plassen te bevorderen en de andere was om je hart te ondersteunen. De plasmedicatie hebben ze als eerste weggehaald. In de avond zijn Kira, Dennie en Lynn weer ff geweest, wat is het toch een heerlijk kind! We worden iedere keer weer erg vrolijk van der en gelukkig blijft Kira ons foto's van haar sturen.

 

15 december in de middag hebben ze de tweede pomp losgekoppeld, dus nu weer kijken hoe je op de tabletten reageert.

21.05 uur

Ik: zo ben weer veilig thuis

(Het duurt en het duurt voordat er een reactie komt)

22.36 uur komt er dan een reactie.

Jij: ik heb het gevoel dat het alweer achteruit gaat

Ik: heb je het idee dat je te weinig plast?

Jij: ja dat ook

Ik: bespreek je die twijfel ook met de verpleegster als ze komt voor de controle

Jij: ja heb ik gedaan. Ze geeft aan dat ik ff moet afwachten hoe het zich ontwikkeld tot morgen en dan sowieso weer met de arts overleggen.

Ik: maar ze blijven meten hoeveel je plast. Toch?

Jij: ja klopt, maar ik loop echt achter op wat ik heb gedronken vandaag.

Ik: wel positief blijven he sjattie. We komen er samen echt wel!! Hoe dan ook ik steun je in alles wat er ook nog komt.

Jij: ja weet ik en ben ik je ontzettend dankbaar voor!!

Ik: hoef je me niet dankbaar voor te zijn. Zou jij voor mij ook gedaan hebben. Daarom houden we van elkaar. Moet ik morgen wat eerder komen?

Jij: nee ga maar gewoon naar je werk, ik hou je wel op de hoogte

Ik: werk is nu echt niet belangrijk!! Als je morgen wil dat ik eerder kom, dan trek je aan de bel ok?

Jij: ja ok doe ik....

Ik: kop hoog he... Ut kump allemaal good!!!

Jij: ja weet ik maar heb vandaag gewoon ff geen lekkere dag.

Ik: gun je lichaam ff de tijd om zich weer aan te passen.

Jij: misschien is dat het inderdaad we zien het morgen wel.

Ik: het is nu zo gewend aan de medicatie en de ondersteuning nu dat weg is gevallen moet je lichaam het echt weer zelf gaan doen. Het moet ook even wennen dat het weer moet werken en niet meer achterover kan blijven hangen.

Jij: klinkt inderdaad logisch.

Ik: ben de laatste tijd zo goed in logisch denken :)

Jij: ik hou van je!!!!

Iets later die avond krijg ik nog bericht dat je toch nog even over de gang bent gaan lopen. Ben zo trots op je. Hoe je het doet, hoe je volhoud.

Helaas besluiten ze dat het zonder infuus toch nog niet goed gaat, dus ze sluiten je weer aan. Dit keer alleen aan de hartversterker en je merkt meteen weer dat het vooruit gaat.

 

19 december je hebt 5 minuten gefietst en lekker gewandeld door de gangen van het ziekenhuis. Je bent weer helemaal je positieve zelf. Je schrijft dat het lekker gaat en je benen eindelijk dunner worden. Misschien ben je toch nog voor de kerst thuis. Nog twee kilo te gaan. Als het goed blijft gaan op de tabletten de komende paar dagen mag je (eindelijk) naar huis. Ach het maakt eigenlijk ook niet uit waar we zijn, we zijn sowieso samen en dat is het belangrijkste. Als ik app dat ik bij het ziekenhuis ben app je terug dat je dichterbij bent dan ooit. Je hebt een heel stuk gewandeld en staat me bij de lift op te wachten.

 

20 december 83,1 kilo, je krijgt wel wat last van erge kramp in je handen, maar de artsen geven aan dat dit door het ontwateren komt. De benen blijven dun, heel dun, maar zodra je straks met Babs (die naam heb je voor de hond uitgezocht) kan gaan wandelen komt ook dat allemaal weer goed. We besluiten dat we haar rond je verjaardag gaan halen en gaan op zoek naar een nest.

 

21 december 82,2 kilo vanavond blijf ik bij je slapen. De verpleging vond dat ik maar eens een nachtje moest blijven slapen. Je hebt inmiddels weer een kamer voor jezelf, dus kan prima. Op het bed wat voor me klaarstaat als ik in het ziekenhuis aankom ligt een briefje met daarop geschreven. Voor Kevens vrouw (zijn liefde van zijn leven) zo lief!! Onderweg naar het ziekenhuis krijg ik bericht van Kira. Ze is zwanger van de tweede. We zijn allebei super blij! We hebben een super gezellige avond in het ziekenhuis. De verpleging komt om de haverklap ff gezellig tussen de bedrijvigheid door bij ons om koffie te drinken en te kletsen. We slapen eindelijk weer een keer samen, zo fijn!!!!

 

23 december 81,3 kilo de medicatie gaat er weer vanaf en je gaat weer over op de tabletten. Super fijn nieuws, je voelt je ook beter dan de vorige keer, dus bent super positief. Zeker ook omdat je benen nu echt dun zijn en daar echt geen vocht meer inzit.

 

24 december 82,6 kilo, toch weer iets zwaarder, dus maar ff afwachten wat de arts gaat zeggen. Dit hadden ze ook wel verwacht, want ze hebben zoveel vocht uit je gehaald, je lichaam moet zich echt even gaan herstellen. Ik blijf die nacht en de komende nacht weer bij je slapen. Ff een weekendje samen. Sowieso voor de kerst, maar ook omdat we zo genieten van het samen zijn. Onderweg is het super slecht weer. De trein kan niet verder vanwege een boom op het spoor tussen Reuver en Venlo. Gelukkig pikt je vader mij op en brengt me naar Venlo, zodat ik toch lekker op tijd bij je ben. De kerstdagen in het ziekenhuis zijn fijn. Je wil echter dat ik tweede kerstdag bij mijn ouders ga om daar te eten. Ff iets anders dan alleen dat ziekenhuis zal me goed doen. Ik twijfel maar stem in. In de ochtend van 25 december schrikken we ons de tering, het alarm gaat af op de afdeling en mijn god er komt een elftal aan verpleging, ambulancebroeders en weet ik het allemaal de afdeling op.... Wat bleek op de kamer een paar deuren verder is er bij een vrouw onder de douche het hart gescheurd. Helaas is ze daar overleden, omdat ze de deur gesloten had en ze niet direct bij haar konden. De verpleging is de hele dag down en komen veel bij ons op de kamer voor een praatje. Ze geven allemaal aan dat dit eigenlijk niet kan, maar ze kletsen zo graag met ons, omdat we altijd zo positief en vrolijk zijn. Toch fijn dat we na al hun goede zorgen voor jou (en ook een beetje voor mij) iets terug kunnen doen.

 

26 december, tweede kerstdag ik zit bij mijn ouders, maar ben liever bij jou. Het klopt gewoon niet, hier zijn, zonder jou en jij in dat ziekenhuis. In de avond nemen ze bloed bij je af om op kweek te zetten. Binnen 4 tot 7 dagen krijgen we daar de uitslag van. Oud en nieuw vieren we dus ook in het ziekenhuis.

 

27 december, ze gaan toch weer iets anders met je proberen, want op alleen plastabletten lukt het niet. Ze besluiten een aderlating te doen. Ze tappen een liter bloed bij je af en brengen hiervoor in de plaats een liter vocht terug. Dit om je bloed wat dunner te maken, zodat het beter door je lichaam kan stromen. Als Ilja met die grote spuit binnen komt ben ik weg, hier hoef ik niet bij te zijn. Ik ga aan het einde van de gang op een bankje zitten en barst in janken uit. Een van de verpleegsters komt naast me zitten en zegt " ik vond je al de hele tijd zo sterk, goed zo laat het maar ff gaan het is niet niks wat jullie voor je kiezen krijgen, maar met de positiviteit van jullie moet het goed komen". Ze blijft de hele tijd dat ze met je bezig zijn bij me zitten.

 

28 december de aderlating heeft je goed gedaan. Misschien hebben ze nu dan eindelijk de oplossing gevonden. Als dit het is moeten we straks iedere drie maanden naar het ziekenhuis om dit te laten doen, maar als dat het is, zijn we super blij!!!

 

30 december 8.37 uur

Jij: denk dat naar huis gaan niks gaat worden. Heb het idee dat mijn benen weer dikker worden en dat ik steeds kortademiger word. Ik zal ook wel weer zwaarder zijn geworden, schiet niet op dus. Word er langzaamaan wel een beetje moedeloos van ;(

Ik: he verdorie!! Niet de kop gaan laten hangen nu he vriend. Ze krijgen je er echt we overheen. Ik pak komende week sowieso vrij zodat ik er helemaal voor je kan zijn. XXX

Jij: ja straks maar ff met de arts overleggen wat we gaan doen. Ik baal wel enorm omdat ik steeds terugval. Kijk maar wat je doet, als ik hier moet blijven kan je je verlof beter sparen voor als ik beter en thuis ben.

Om 9 uur heb je controles en je bent inderdaad 400 gram zwaarder dan de dag ervoor. Dokter Pop komt om elf uur, dus ik twijfel geen moment en kom meteen je kant op. Ze gaan namelijk overleggen met het team van specialisten wat te doen. Dokter Pop heeft de voorkeur voor nog een aderlating, als dat niet word goedgekeurd moet je terug aan het infuus. Als ik in het ziekenhuis aankom belt de verpleegster dokter Pop en hij verteld ons wat ze hebben besproken. Nog een aderlating zien dokter Van Dijk en dokter Duinhouwer niet zitten, dus je gaat weer terug aan het infuus. Alleen dit betekend dat je er nooit meer vanaf komt. Ze gaan de komende paar dagen zoeken naar de juiste verhoudingen en vanaf dan gaan we thuis met de behandeling onder begeleiding van de thuishulp verder. Dit is een grote klap voor je en dit hadden we niet verwacht. Je bent teleurgesteld in je lichaam het laat je eerder in de steek dat je had verwacht. In het gesprek wat tussen ons volgt besluiten we er toch vol voor te gaan. Ja het word aanpassen, en ja we moeten gaan kijken hoe alles gaat lopen. En ja we moeten dingen gaan laten, maar we zijn vanaf het einde van de week weer samen thuis. De doktoren vinden je wel stabiel genoeg om voor oudejaarsavond naar huis te gaan en dan terug te komen. Dit zie je echter niet zitten. "Als ik nu naar huis ga, dan blijf ik daar ook" we vieren dus oud en nieuw in het ziekenhuis. Mijn ouders komen die dag nog en als we rond 20.00 uur weggaan ben je weer helemaal je vrolijke zelf. Zolang we het samen doen komt het helemaal goed, we vinden onze weg wel. Samen met Bo en straks met Babs gaan we er iets super fijns van maken. Tot 23.00 uur hebben we nog contact. De volgende berichten zijn onze laatste apps.

Jij: stuurt me om 22.19 uur een super lieve foto van Lynn

Ik: wat is het toch een mupke, zijn je controles al geweest?

Jij: yep, ook alweer 1250ml geplast vandaag, gaat dus weer veel beter dan op de tabletten. Voel me ook weer goed vanavond. Was ff slikken, maar sjattie alles kump good!

Ik: top, fijn dat ze je meteen weer hebben aangesloten aan de medicijnen en niet hebben gewacht tot morgen!

Jij: ja heel fijn hopelijk ben ik morgen niet meer zo moe.

Jij: gaat lekker met van Gerwen

Ik: staat echt heel goed te gooien.

Jij: sterk zeg van Van Gerwen 6-0. Ik ga nu slapen luv you en tot morgen.

Ik: truste luv you 2

 

31 december 6.00 uur in de ochtend. Mijn telefoon gaat, een onbekend nummer, ik hoor de stem van zuster Ingrid mijn grootste nachtmerrie is uitgekomen!