En dan.......

31 december 6:00 uur ik pak slaperig, maar ook meteen op mijn hoede de telefoon op.

Ingrid: spreek ik met Judith?

Ik: Ja

Ingrid: Judith we hebben Keven gevonden

Ik kan op dan moment alleen maar nee uitbrengen.

Ingrid: blijft rustig en geeft aan. “we doen ons best, maar je moet je voorbereiden op het ergste en zo snel mogelijk hierheen komen, maar Judith een ding rijdt niet zelf”

Volledig in paniek bel ik Mark op.

Ik: Mark ze zijn hem aan het reanimeren

Mark: Ik kom er nu aan

Binnen 10 minuten staan Mark en Ester bij me voor de deur. In de tussentijd bel ik naar Meijel en vraag ik aan Ria of zij je ouders wil bellen. Hoe moet ik in godsnaam aan je ouders gaan vertellen dat hun zoon….. Nee dat kan ik echt niet. Ria geeft aan ze te willen bellen, ze op te halen en dan ook direct naar Nijmegen te komen.

Achter in de auto gaat er van alles door mijn hoofd. Hoop en vrees wissel elkaar af. We hebben tenslotte de hectiek op de afdeling gezien tijdens kerst. Ze hebben je gevonden… Wilde je hulp gaan halen? Moest je plassen en is er iets gebeurd? Je bent zo sterk wie weet kom ik zo in het ziekenhuis aan en zit je gewoon lachend in je bed. Ik weet zeker dat Mark over de snelweg is gevlogen, want we zijn super snel in het ziekenhuis, maar voor mij lijkt het een eeuwigheid te duren. Aangekomen in het ziekenhuis zie ik meteen aan het gezicht van Ingrid dat het niet is gelukt. Als ik bij je op de kamer kom lig je erbij alsof je ligt te slapen. Natuurlijk is er eerst het verdriet en val ik op mijn knieën naast je neer. Wat hebben we gemist? Maar op een rare manier krijg ik vrij snel ook een bepaalde rust. Ik kan namelijk aan je zien dat je niet hebt geleden, het is je gewoon overkomen. Als je iets had voelen aankomen had je op de alarmknop boven je hoofd gedrukt, daar ben ik zeker van. Je wil om te leven en vooral om te genieten was te groot om zomaar op te geven. Maar….. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Wat is er gebeurd? Waarom? We zouden nog! Verdomme dit is te vroeg, ik kan mijn belofte nu niet waarmaken, ik kan nu nog niet met je mee! En ja we waren het erover eens het zou geen makkelijk jaar worden, maar samen zouden we er doorheen komen. Een hele tijd zit ik bij je en na een tijdje komen mijn ouders en even later ook jouw ouders binnen. Het is even alsof niks meer binnenkomt, niks meer doordringt ik ben gewoon volledig lamgeslagen. Als we om tafel zitten met Ingrid horen we haar verhaal.

Om 3.00 uur is ze bij je op de kamer geweest. Voor de irritatie op je huid door de ontwatering heb je talkpoeder gekregen. En natuurlijk ging dat op zijn Keven’s over je heen, waardoor niet alleen jij, maar ook je bed en de vloer onder zat. Ingrid heeft dit nog opgeruimd, en ja ze heeft zelfs nog voor je op haar knieën gezeten, zodat je er niet over uit zou glijden als je naar het toilet zou moeten. Als ze om 5.30 uur weer bij je op de kamer komt heeft ze een raar gevoel. Je hebt wat witte vlekjes op je huid, die we allemaal wel eens hebben als we het koud krijgen, maar daarnaast ademde je niet. Ze roept je 3x, maar je reageert niet. Daarop slaat ze meteen alarm. Ik ken ze inmiddels in Nijmegen en ik weet dat ze er echt alles aan hebben gedaan. Meteen gaat ook het gesprek met dokter Werter door mijn hoofd. Als ze al iets voor je hadden kunnen doen hoe was je er dan uitgekomen? Hoewel we nooit over dit scenario hebben gesproken heb je wel eens aangegeven “Juud als me iets gebeurt en je komt in het ziekenhuis en ik lig aan de machines, trek aub de stekkers eruit voordat er überhaupt iemand anders is”.  En noem het raar, noem het wat dan ook, maar ik ben blij dat ik die keuze niet heb hoeven maken!! Ik had het gewoon niet gekund!

In de loop van de ochtend komen dokter Pop en dokter Duijnhouwer nog bij ons langs. Ook zij zijn behoorlijk aangeslagen. Ook zij hebben dit niet zien aankomen. Dokter Pop geeft wel aan dat hij nog een gesprek met ons had willen voeren voor je naar huis zou komen. Hij maakte zich namelijk toch wel ernstige zorgen en vreesde dat de jaren die wij nog in gedachten hadden toch echt niet meer zouden lukken. En kerel wat ben ik blij dat dit gesprek je bespaard is gebleven!!!

Weer alleen bij je op de kamer komt Ria binnen. “Judith weet je al wat je wil gaan doen?” Ik geef dan meteen aan dat ik graag Roland als begrafenisondernemer wil. Ik ken hem door de uitvaart van oma en hij heeft dat toen zo fijn gedaan en ons zo de ruimte gegeven om zelf de dingen te doen. Ik wil dit met hem samen doen. Als ik zijn nummer heb bel ik dan ook meteen. Op dat moment is hij niet bereikbaar, maar zijn moeder beloofd me hem te bellen en binnen een uur belt hij terug en weet hij al precies van welke familie ik ben en geeft hij aan ons te willen komen helpen. Kijk en daarom wil ik dit met hem doen.

Ondertussen heb ik zelf een aantal mensen gebeld: uiteraard Jorg, Anita, Sigrid, Kim en ook mijn werk. Mark belt de rest en vraagt me of ik al weet wat we straks waar gaan doen. “ik weet nog niet precies hoe of wat, maar ik wil naar de Beach” Mark belt en de jongens en zij geven meteen aan laat maar weten hoe of wat, we regelen het. 

Als Ingrid haar dienst erop zit komt Evelien binnen. “Judith we moeten Keven zo klaar gaan maken om hem over te brengen naar het mortuarium”. Maar ik wil nog ff wachten want Kira is nog niet hier. Ze is pas later door je moeder gebeld vanwege de zwangerschap. Als Kira binnen is en ook bij je is geweest vraagt Evelien of ik wil helpen. Tuurlijk alles wat ik nu nog kan doen wil ik doen.  Dan is het zover, je moet echt naar het mortuarium en iedereen loopt mee. Je daar achter laten valt me enorm zwaar. Maar hier voor de deur blijven zitten is ook geen optie.  Ik rijd met Anita mee naar Roermond en uiteraard gaat iedereen mee naar ons thuis. Bij thuiskomst zie ik nog net Dennie de laatste welkom thuis slingers van de muur halen die ik had opgehangen, voor de eerste keer dat je uit Nijmegen thuis kwam. Laat maar hangen zei je, want ik ben snel weer thuis, scheelt je dan weer een hoop werk. De jongens ruimen in de tussentijd de dj kamer leeg, want 1 ding is van het begin af aan zeker. Je wilde naar huis, dus je komt naar huis! Zolang als het kan wil ik je zo dicht mogelijk bij me houden.

Als we al een tijdje thuis zijn gaat de deurbel. Iedereen is inmiddels toch wel hier? Dokter Vosbeek? Wat komt u doen, helaas kunnen we niks meer voor Keven doen hij is er niet meer. “Dat weet ik meid, ik ben nu hier voor jou”. Ik begrijp er helemaal niks van, wat kan zo’n man nou voor me doen, je terug halen?? Later wordt me duidelijk dat hij heel veel voor me kan doen.

In de loop van de dag gaat iedereen emotioneel naar huis, wat een oudejaarsdag… Deze vergeten we met zijn allen nooit meer. Anita en Sigrid blijven bij me en de rest..... de rest probeert er een mooie oudejaarsavond van te maken, maar van wat ik heb begrepen was dat, en logisch ook, voor hun niet te doen. Rond 00.00 uur krijg ik een foto van Mark, ze zijn allemaal een tekst op een wensballon voor je aan het schrijven. Jochem heeft er ook voor mij een thuis afgegeven, maar ik krijg het niet voor elkaar om naar buiten te gaan. Nee ik krijg het zelfs niet voor elkaar om Anita en Sigrid een gelukkig nieuwjaar te wensen. (Dank meiden, dat jullie deze vreselijke avond met me door hebben willen brengen!!!!) Ik vraag Mark dan ook namens mij iets op de ballon te zetten en even later krijg ik een foto.

1 januari ik word wakker… ik word wakker uit een hele nare droom, ik lig op de bank, maar dat is niks nieuws… In bed slaap ik namelijk allang niet meer. Huh hoor ik nu iemand op de slaapkamer? Kut het is geen droom Sigrid en Anita zijn echt hier. Even later komt pap met het bed wat ze voor je hebben geregeld. Met het bed komt ook het besef en in mijn vaders armen stort ik compleet in.

Als Roland voor komt rijden ben ik er klaar voor, ik ga je halen, want hoe dan ook je komt naar huis. Dat is wat je wilde dus dat gaan we regelen. Onderweg naar Nijmegen (zo hoorde ik achteraf) klets ik Roland de oren van de kop “geen speld tussen te krijgen” gaf hij bij mijn vader aan. Ach ja als ik op mijn spreekstoel zit ;) Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen worden we opgewacht door de dame van het mortuarium ze wil me voorbereiden omdat je nog wel eens veranderd kan zijn door de uitgevoerde autopsie. En ja je bent wel iets veranderd, maar eerlijk is eerlijk je ziet er eigenlijk beter uit als gisteren. Gisteren had je de bekende  blauwe kleur, deze is nu weg. Je hebt een klein beetje je ogen open, dus ik stel je nog de vraag, of je je nieuwsgierigheid weer niet kon bedwingen en toch nog even wilde kijken wat ze met je aan het doen waren. Dan volgt wel nog even ons moment, voordat Roland je ogen sluit kijk ik je nog even 1x diep aan. Roland vertelde aan mijn vader “vanaf het moment dat ze bij hem was, was ze rustig” en zo is het. Ik heb je weer bij me, je gaat mee naar huis.

Vanaf het moment dat je thuis bent moet er natuurlijk een hoop geregeld worden, wat gaan we doen, waar, hoe moeten de kaarten eruit komen te zien, welke kist, welke muziek etc etc. Ik denk dat Roland ook wel eens gek is geworden van mijn wensen, maar alles werd geregeld. Als de rouwkaarten binnenkomen met op de voorkant een foto welke je zelf hebt gemaakt, zit hier ook het kaartje voor de genodigde voor de Beachclub bij, maar wat is dit? We hebben dit niet besproken en ik ben het niet eens met de opmaak van het kaartje. Nu staat er het logo van Roland op, maar alles moet gepersonaliseerd, dus ook dit (kleine) kaartje. Je wilde een tatoeage en hier heb je me wat foto's van gestuurd 1 van die foto's moet erop en ook de tekst moet anders. Ik hoor Roland nog zeggen “maar Judith dat redden we niet, daar is geen tijd voor” Op dat moment zit Ivo bij me aan tafel en hij geeft aan als het hem niet lukt doen we het zelf. Dit laat Roland zich natuurlijk ook niet zeggen, dus uiteraard werden de kaartjes gedrukt op de manier zoals het hoordt.

Er zijn heel veel mensen bij ons thuis geweest om afscheid van je te nemen, uiteraard beide families, maar ook de vrienden kwamen veel langs. En niet iedereen is bij je geweest sommige kunnen dat niet, maar ook mooi om te zien dat andere heel aarzelend binnen komen, maar dan wel zo je kamer binnen stormen. Iedereen geeft hetzelfde aan. “het is gewoon Keven” “het is net of hij ligt te slapen” “hij heeft gewoon een glimlach op zijn gezicht” Ook voor al deze mensen ben ik zo blij dat je thuis bent. Nu kan iedereen komen wanneer het hem of haar uitkomt en hoeven we geen afspraken te maken met een of ander mortuarium. Daar gaat bovendien als iedereen weg gaat het licht uit en dan lig je daar... alleen.... nee dat had ik echt niet gekund, dit is echt de allerbeste optie. Dicht bij me, voor zolang als het kan. Gelukkig heb ik ook mijn momenten alleen met je. Vooral aan het einde van de dag als iedereen weer naar huis is ga ik samen met Bo bij je de kamer op. Ik klets wat tegen je, kruip af en toe nog ff tegen je aan en voordat de kaarsen uitgaan en ik de kamer uitloop nog een kus op je voorhoofd.

Op woensdag zitten Ivo en Save bij me. Save wil graag een stukje schrijven. Ik vind dit zo enorm fijn en zo dapper! Maar het mooiste gebaar is als de mannen aangeven. “Juud we hebben van het laatste feestje bij de bioscoop nog wat geld over. En... we willen dit graag aan jou geven, zodat je dit kan gebruiken voor alle kosten” Dit kan en wil ik natuurlijk niet aannemen. Nee dit geld moet gebruikt worden voor een YumYum editie ter eren van jou! Maar mannen echt super bedankt voor het aanbod!

Als Mark me vraagt (na alles wat hij al heeft gedaan) Judith kunnen we nog wat voor je doen? Geef ik aan dat ik het zo fijn zou vinden als we vrijdagavond de vriendengroep hier bij elkaar hebben. “Nou dan regelen we dat toch” En uiteraard werd het geregeld. Ook iedereen was er, zo enorm fijn!! We hebben gelachen, gehuild (want hey huilen is zo 2014!!), herinneringen opgehaald en ook het nodige gedronken. We waren nog 1 keer met zijn allen bij elkaar. Op deze avond als iedereen zo bij elkaar zit bedenk ik me dat ik het heel fijn zou vinden als deze groep je naar voren zou brengen in het crematorium. Ze kijken elkaar wat aarzelend en vragend aan, maar natuurlijk willen ze dit doen!

Op donderdag vraagt Roland me wanneer ik ff een rustmoment inlas. Hierop geef ik aan dat ik dat wel na maandag doe. Nee geeft hij aan dit is niet goed, je moet echt een dag inplannen dat je alleen met hem bent, zonder andere om je heen. Echt geloof me dat heb je nodig en moet je jezelf gunnen. “Maar Roland een hele dag, ik kan mensen toch niet buiten de deur houden?” Op advies van Roland besluit ik toch maar dat op zondagavond na 17.00 uur niemand meer binnen komt. En ik moet zeggen, hoe fijn even geen deurbel, even geen telefoon, even niks alleen jij en ik nog een avondje samen. Bedenk me nu ik dit opschrijf dat ik Roland nog steeds moet bedanken dat hij hier zo op heeft aangedrongen. Natuurlijk ben ik niet helemaal alleen. Ria wil graag bij me blijven slapen, want zo'n avond moet je niet alleen zijn. Ik geef daarop aan dat ik dat heel fijn zou vinden, maar dat pap dan ook moet blijven slapen. Vannacht hoort niemand alleen te zijn.

Dan komt toch die maandag 06-01-2014, de dag van het afscheid. In de ochtend zijn alleen onze ouders, Kira, Dennie, Jorg en Maartje bij ons thuis. Het in de kist leggen is het enige wat ik echt niet kan doen. Ik moet je nu echt af gaan geven, zo voelt het en dat is gewoon te zwaar. Naar het crematorium gaan we samen in de auto van Roland. Ik ga echt niet met iemand anders mee. In Baexem aangekomen staan er al heel veel mensen buiten. We waren erop voorbereid dat het druk zou worden, maar man wat zijn er veel mensen!! Ik dring er dan ook nogmaals bij Roland op aan “hoe je het doet, doe je het, maar achter mij komen de vrienden te zitten, deze rijen moeten vrij gehouden worden!”  

Dan begint de muziek.... Op Wir werden sehen van 2Raumwohnung kom je binnen, samen met onze vrienden en man wat zijn ze snel voor... Roland loopt met ze mee en vraagt ze te blijven staan tot aan het einde van het nummer. Zelf heb ik hier niet naar kunnen kijken en ben ik weggedoken in pap. Achteraf hoor je dan natuurlijk hoe dit voor hun is geweest. Mark wist het ook, hier staan we dan en die plaat duurt nog wel ff (7.25 minuten om precies te zijn). En hoe mooi dat buiten het verdriet om er ook ruimte is voor een lach. Zeker bij het stuk wat Save heeft geschreven kan niemand in de ruimte het laten toch ook ff lachen. Hij heeft het ook zo mooi geschreven. Kira is de enige die wel zelf durft voor te lezen. Ik vind dit zo enorm mooi en sterk van haar! Als laatste twee platen draaien we uiteraard twee nummers die je zelf hebt gemaakt. Als bijna iedereen uit de ruimte is zie ik Roland naar de rijen achter me lopen. Hij geeft aan dat ze even moeten blijven zitten en als laatste krijgen zij nog de gelegenheid om met zijn allen samen afscheid van je te nemen en de kist vol te plakken met YumYum stickers.  Als dan ook de vrienden weg zijn, zijn we met dezelfde setting als in de ochtend. Nu is het echt tijd geworden om afscheid te nemen.

Als het er in Baexem opzit gaan we naar de Beachclub. Een standaard koffie tafel.... nee dat is niks voor jou en dat gaan we dan ook niet doen. Ik heb Mark, Save en Jochem gevraagd er daar geen trieste bedoeling van te maken en echt ff te knallen. Want zoals je altijd hebt gezegd “wat mij ook gebeurt ik heb geleefd” En geleefd heb je en dat leven moeten we naast ons intense verdriet vieren!!  Aan het einde laten we nog wat wensballonen op, maar op dat moment begint het te regenen en hard te waaien. Alsof je wil zeggen “kom jongens feest nog ff door”. Dan zit het er voor mij echt op, ik kan niet meer en wil naar huis.  Als we thuiskomen kruip ik in bed en komen de emoties er in alle heftigheid uit. Sigrid kruipt tegen me aan en tot het is gezakt blijven we zo liggen. Het was een heftige week en een bijzondere dag en ik ben blij hoe we het voor je hebben gedaan, maar nu breekt toch echt de periode aan dat ik zonder je verder moet. Hoe in hemelsnaam........ Uiteindelijk kom ik er wel, dat ben ik aan je verplicht, maar geef me ff de tijd.