Op 07-01-2014 de dag na het afscheid heb ik echt een dag rust nodig. Even een dag niks, even een dag om nu eens echt te gaan beseffen wat er de afgelopen week en de maanden ervoor allemaal is gebeurd. Pap en mam zijn er natuurlijk en geven aan ga lekker op de bank liggen vandaag hoef je ook echt helemaal niks. Goed en wel op de bank gaat de telefoon. Kira aan de andere kant van de lijn. “Judith ik wil je even laten weten dat we onderweg zijn naar de notaris om de erfenis te verwerpen”. Wat nu al? We hebben toch aangegeven dat we hier straks 3 tot 6 maanden de tijd voor hebben. Aan de ene kant begrijp ik de angst heel goed, maar toch.... Even een dag niks had ik echt wel even verdiend. In paniek bel ik Ester op en die besluit direct naar Roermond te komen. Ook belt ze met Kira om te vragen me wat tijd te gunnen. Tegen mij zegt ze “Judith verzamel al je spullen die je dierbaar zijn dan zorgen we er vandaag nog voor dat we die veilig stellen”.
Als een kip zonder kop ren ik door het appartement. De fotoboeken, de beelden van onze reizen de foto’s de lieve kaartjes. “Oh mam ze pakken me Bo ook nog af”. De paniek is echt groot. Als Ester binnenkomt geeft ze aan dat Jochem ook onderweg is en dat ze Kira heeft gevraagd me minimaal een week te tijd te geven. Uiteraard krijg ik die tijd ook, dus even tot rust komen en weer adem halen. We zorgen er diezelfde dag wel nog voor dat de echte dierbare spullen het huis uit gaan. Pfff zit je dan in een huis waar je even alles had willen laten bezinken, maar nu alle dierbare spullen weg zijn.....
Dan gaat de telefoon ik zie dat het Marcel is en hoewel ik verder voor niemand die dag de telefoon opneem doe ik het in deze wel. Waarvoor hij precies belde weet ik niet meer, maar ik geef meteen aan wat er aan de hand. “Judith rustig geef me even de tijd ik ga even bellen”. Even later belt hij terug en geeft aan dat het echt niet zo snel zal gaan, dat ik zeker de tijd krijg en sowieso mijn eigen spulletjes mee mag nemen.
Tussen alle hectiek door krijgen we dan ook nog het nieuws dat ze ome Piet hebben opgegeven. Hij ligt al een hele tijd in het ziekenhuis en helaas kunnen ze niks meer voor hem doen. Diezelfde nacht komt ook hij te overlijden. Ze zeggen wel eens niks komt alleen en helaas treft het ons op dit moment heel erg hard.
In de avond krijg ik een bericht van Mark. Morgen voor 15.00 uur moet je in Baexem bij de kringloop zijn geweest. We gaan morgen ook je kasten uit huis halen en hiervoor moet je even nieuwe uitzoeken. De drie kasten heb ik nog uit Noordwijk meegenomen en stonden al eerder bij je in het appartement dan dat ik er was. Ze zijn me erg dierbaar, dus die wil ik straks op de nieuwe plek natuurlijk ook graag om me heen hebben. Vooral om onze verzamelde spulletjes weer op hun vertrouwde plek neer te zetten.
08-01-2014 Ria en ik gaan naar de kringloop en we vinden drie kasten. Deze worden voor me apart gezet en in de avond haalt Pascal ze op. Jochem, Mark, Pascal en pap verwissel de kasten. En dan, dan zit je echt in vreemd huis, een huis waar je voor je gevoel ook niet meer hoort te zijn, een huis dat geen thuis meer is.
Ik maak dan ook snel een afspraak met een makelaar en Ria gaat met me mee. Ik heb al naar wat huisjes gekeken in Maasniel, hier wilde we tenslotte samen heen. Laten we maar meteen gaan kijken, want met die banken weet je het nooit. Zometeen gaan ze lastig lopen doen en sta ik zo op straat. We bekijken drie huizen en bij het tweede voel ik me meteen op mijn gemak. Het voelt goed en het heeft een heerlijke tuin. Veilig, ingesloten tussen twee buren in en toch een heerlijke vrijheid achterom. We hebben pap niet verteld dat we deze afspraak hadden, maar thuis aangekomen vertellen we het hem. “Judith dit is veel te snel, doe ff rustig aan, want je gaat zo verkeerde keuzes maken”. “Pap dit kan geen verkeerde keuze zijn ik voel me daar zo goed, laten we vrijdag nog wat huizen gaan bekijken en dan gaan we ook samen nog een keer naar dit huis”.
Op vrijdag ga ik met pap en Jorg op pad. We bekijken 2 huizen welke ik eerder ook nog niet had gezien, maar ik ben er vrij snel over uit dit is het echt niet. Als we weer op de Irenelaan binnen komen krijg ik meteen weer datzelfde gevoel als de woensdag. Dit is gewoon echt mijn nieuwe plek. We lopen wat rond, bekijken alles en gaan weer weg. Eenmaal in de auto zegt pap “ik snap nu wat je bedoelt, hier kunnen we echt wat moois van gaan maken”. Ik besluit eerst contact op te nemen met de bank waar jij je hypotheek hebt staan, maar als ik naar meerdere malen heen weer te bellen te horen krijg “mevrouw Nijssen voor ons bent u niks van de heer Schumann, dus met u hoeven wij geen rekening te houden” besluit ik niet te wachten tot ik op een straat word gezet en breng ik een bod uit op het huis op de Irenelaan.
Op heel snel komen we al tot een overeenstemming over het bedrag waarvoor ik het huis kan kopen, dus op naar de bank om te kijken of ik de hypotheek wel geregeld krijg. Ik kom bij de bank in een enorm warm bad terecht (zo kan het dus ook). Ze doen zo hun best om alles zo goed en zo snel mogelijk voor me te regelen. De hypotheek moet geen probleem zijn en als we het papierwerk zo spoedig mogelijk regelen moeten we je heel snel al bij de notaris hebben zitten. Zo fijn ik besluit dan ook niet meer verder te kijken voor de hypotheek en alles hier over te laten.
Dan komt op 15-01-2014 het bericht dat Kira weer in het ziekenhuis ligt. De zwangerschap van Lynn liep al niet soepel, dus helemaal als een verrassing komt het niet. Op vrijdag ga ik naar haar toe. Als ik op de kamer kom is ze er niet en hoor ik van een verpleegster dat ze even aan het douchen is. Geen probleem wacht ik even op de kamer. En dan…. Wederom een alarm op de gang en verpleegsters rennen richting de douche. Kira?? Het blijkt inderdaad Kira te zijn. Ze is even niet goed geworden waarschijnlijk door de warmte op de douche en spierwit komen ze met haar uit te douche en de kamer op. Tering meid wat laat je me schrikken. Ze baalt dan ook dat het precies gebeurt als ik er ben, maar hè wat kan zij eraan doen? Ik blijf een tijdje bij haar zitten we kletsen wat en ik geef haar het boek van Tamara dat we nog samen voor haar hebben besteld om haar te geven voor deze tweede zwangerschap.
Op 18-01-2014 heb ik met pap en mam een afspraak in Duitsland bij een keukenspecialist. Ik heb op hun website een keuken gezien die we samen ook uitgezocht zouden hebben. Dit is hem, ik hoef verder niks te zien, deze gaan we bestellen. Eenmaal in de winkel vind ik de keuken nog mooier als via internet, dus al redelijk snel komen we tot een koopovereenkomst. Wel onder een voorwaarde, want de hypotheek is nog niet helemaal rond. Geen probleem is het antwoord maken we de overeenkomst op voorwaarde dat de hypotheek rond komt, lukt dit niet kan je hem annuleren. Super!!
20-01-2014 ik ga weer proberen om een paar uur naar het werk te gaan, moet er toch weer van komen en hoe langer ik thuis blijf hoe moeilijker het zal worden het leven weer op te pakken. Het werken valt uiteraard niet mee, maar ik ben er en dat is voor nu even het belangrijkste en ik word zo fijn opgevangen door mijn collega’s dat maakt het wel makkelijker.
04-02-2014 door de medewerking van zowel de bank als makelaar kan ik vandaag al het voorlopig koopcontract gaan tekenen. Samen met Louk neem ik alle stukken door en alles ziet er goed uit. Nu gaan ze er alles aan doen om de stukken zsm bij de notaris te krijgen, dan is die onrust ook weg.
05-02-2014 je verjaardag….. Heb nergens zin en wil niemand zien. Alleen Sigrid komt naar me toe ze blijft ook slapen. Dan gaat ’s avonds toch de deurbel. Godver ik had toch gezegd dat ik niemand wilde zien…. Sigrid doet de deur open en daar zijn Mark, Save en Ivo. Ze hebben een prachtig fotoboek bij zich waarin zoveel mooie foto’s van je staan met vrienden, familie en uiteraard je reizen. Daarnaast hebben ze ook een sticker laten maken. Hoe mooi!! Het idee erachter is dat iedereen die op reis gaat de sticker en daarmee jou meeneemt en een foto maakt. Ik heb er inmiddels al zoveel van over de hele wereld ontvangen. Echt super mooi!! En het allermooiste eraan vind ik, dat er heel veel mensen nog vaak aan je denken.
10-02-2014 vandaag krijgen we de uitslag van de autopsie. Met je ouders heb ik bij het ziekenhuis afgesproken, want ik heb eerst nog met Ria (verpleegster) afgesproken en tegen de afdeling gezegd dat als het me lukt ik ook even naar boven kom om daar hallo tegen iedereen te zeggen. Het gesprek met Ria is heel erg fijn. Ik ben zo blij om te horen dat je met haar gesproken hebt over je gevoelens. Ik wist dat je deze, zeker de laatste maand, niet meer met me deelde omdat je mij er niet mee lastig wilde vallen. Ik vond dat onzin, maar snapte het ook wel. Ik gaf wel aan dat ik hoopte dat je ze wel met iemand deelde en ik ben heel blij om te horen dat je dat ook hebt gedaan. En hoe stoer je aan mij ook iedere keer aangaf dat het echt niet erg was als ik wat later kwam vanwege werk. Van Ria kreeg ik te horen dat ze als ze me nog niet om 15.00 uur had gezien ff bij je binnen liep en je dan toch baalde. Gelukkig was zij, of Romy er dan om je gezelschap te houden. Wat ik wel bijzonder vind is dat Ria aangaf dat je met haar nooit over de toekomst hebt gesproken. Heb je dan wellicht toch iets voelen aankomen? Met mij sprak je echter over niks anders, Babs, onze vakantie in september, oud en nieuw volgende jaar…. Naar Texel zouden we gaan en zoals het er naar uit ziet gaan we naar Texel met de vrienden van vrijdag.
Met je ouders drink ik eerst een kopje koffie in het restaurant en daarna gaan we naar dokter Van Dijk en dokter Duijnhouwer. We hebben een fijn gesprek. Zo prettig dat deze heren alles in begrijpelijke taal aan ons uit kunnen leggen. Dit hebben we ook wel eens anders meegemaakt. Uit de autopsie is gebleken dat je inderdaad aan een hartstilstand bent overleden. Dit hadden ze op geen enkele manier kunnen voorkomen. Je hart heeft zo moeten werken die laatste twee maanden en het was natuurlijk al zwak, dit kon het gewoon niet aan. De weerstand in je longen was ook groter dan ze hadden ingeschat. Er kwam namelijk nog maar 20% van je bloed in je longen terecht, vandaar ook dat je zuurstofgehalte niet meer boven de 75% uitkwam de laatste weken. Ze geven aan dat zelfs nu, 37 jaar na je geboorte er voor een baby die geboren wordt met dezelfde hartafwijking als jij niks gedaan kan worden. Ze geven ook aan dat ze enorm veel respect hebben over hoe je het überhaupt zolang hebt volgehouden met alles wat je hebt gedaan. Ik was natuurlijk al super trots op je, maar met deze woorden kan ik alleen maar trotser zijn. En Kev je hebt inderdaad echt geleefd!!! Hoe de artsen je de dingen die je wilde doen ook afraadden, tegenhouden konden ze je niet en dat wisten ze. Zoals je altijd zei “Ik kan wel achter de geraniums gaan zitten, dan hou ik het misschien langer vol, maar leuk heb ik het dan niet”.
Op de afdeling spreek ik ook nog even met dokter Pop en Ilja. Wat is het toch mooi om te zien hoe iedereen je hier zo’n warm hart toedraagt. Ook hier is iedereen verslagen van verdriet door je plotselinge overlijden. Zoals ik tijdens de crematie vertelde (heb laten vertellen) als mensen eenmaal kennis met je hadden gemaakt, dan maakte je zo’n indruk, niemand zal je dan meer vergeten.
Vrijdag 14-02-2014 het is zover de stukken liggen bij de notaris en een nieuw hoofdstuk kan beginnen. De stress van het huis uitgezet worden is voorbij, want ik heb een nieuwe plek. Een plek die ik helemaal naar onze smaak ga inrichten. Gelukkig waren we samen al aan het kijken wat we wilden, dus dat komt helemaal goed. Tuurlijk valt het tekenen van de koopovereenkomst me zwaar. Ik hoor hier niet alleen te zitten. Je hoort bij me te zijn. Deze stap hadden we samen moeten zetten. Samen naar Neel, samen in een nieuw huis, samen een mooi leven.
Het huis is inmiddels helemaal naar mijn zin. Met behulp van pap, mam, Jorg, de vrienden van vrijdag en familie is het super mooi geworden. Een plek waar ik tot rust kom op de dagen dat het even niet gaat. Een plek waar ik graag mensen uitnodig. Een plek die ik weer thuis kan noemen.